திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 571

நெடுஞ்சாலைச் சந்தியில் சத்திரம் நடத்தி வந்த முதியவர் தர்மராஜன், வழிப்போக்கர்கள், ஏழை உழவர்கள் மற்றும் முதியவர்களை இன்முகத்தோடு வரவேற்று, அன்போடும் பரிவோடும் உணவளித்து அடைக்கலம் தந்து வந்தார். 'சுயநலம் நிறைந்த இந்த வர்த்தக உலகில், ஏதும் தராத எளியவர்களிடமும் வழிப்போக்கர்களிடமும் எதற்காக இவ்வளவு இரக்கமும் பரிவும் காட்டுகிறீர்கள்?' என்று ஒரு சுயநல வணிகன் கேட்ட போது, தர்மராஜன் புன்னகையோடு விளக்கினார். தர்மராஜன் கூறினார்: 'வணிகரே! மனிதர்களிடம் வெறும் சுயநலக் கணக்குகளும் விற்பனை நோக்கமும் மட்டுமே இருக்குமானால், இந்த உலகம் ஒரே நாளில் கொடிய காட்டுமிராண்டித்தனமாக அழிந்துவிடும்; பிறரிடம் பரிவோடும் கருணையோடும் பழகும் 'கண்ணோட்டம்' என்று சொல்லப்படும் மிகச் சிறந்த உள்ளத்து அழகு மனிதர்களிடம் நிலைத்து இருப்பதால்தான் (கண்ணோட்டம் என்னுங் கழிபெருங் காரிகை உண்மையான்), இந்த உலகம் அழியாமல் இன்றும் உயிரோட்டத்தோடு நிலைத்து வாழ்கிறது!' (உண்டிவ் வுலகு). தர்மராஜன் அகன்ற மண்பானையிலிருந்து சூடான கம்பங்கஞ்சியை எடுத்து முதிய யாத்ரீகரின் மண் கிண்ணத்தில் ஊற்றினார்.

Maintaining a free wayside travelers' hospice at a dusty highway crossroads, elder Dharmarajan welcomed weary pilgrims, indebted peasants, and destitute strangers with gentle eyes, compassionate consideration, and hot millet porridge without expecting a single coin. When a cynical spice merchant asked why he squandered his energy showing tender kindness to complete strangers in a ruthless, transactional world, Dharmarajan replied with a warm, serene smile. 'Friend, if humanity acted solely upon cold calculation, commercial profit, and selfish greed, human society would collapse into predatory savagery overnight; it is solely because the transcendent, supreme inner beauty of compassionate regard and empathy abides in human hearts (KaNNOTTam ennum kazhiperung kaarikai uNmaiyaan), that this world endures in harmony and life!' (Undiv vulagu).' Dharmarajan ladled steaming porridge from a broad clay pot into the earthen bowl of an elderly pilgrim.