திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 570

நீதி நூல்களைக் கற்ற சான்றோர்களையும் நேர்மையான நீதிபதிகளையும் அவையிலிருந்து துரத்திவிட்டு, நீதி கற்காத வன்முறை முரடர்களையும் அறிவிலிகளையுமே தனக்குத் துணையாகச் சேர்த்துக்கொண்டு மக்களைத் துன்புறுத்தினான் கொடுங்கோலன் உக்கிரவர்மன். இந்த அறிவிலிக் கூட்டத்தால் நாடெங்கும் அநீதியும் லஞ்சமும் வன்முறையும் பெருகி மக்கள் சொல்லொணாத் துயரத்தில் கதறினர்; அரண்மனை வாசலில் நின்ற சான்றோர் வேதநாயகன் அவையோரிடம் உரக்கக் கூறினார். வேதநாயகன் அறிவுறுத்தினார்: 'மக்களே! பெருமலையையும் பாறைகளையும் கடலையும் எளிதில் தாங்கும் பூமித்தாய்க்கு அவை சுமையே அல்ல; ஆனால் மக்கள் அஞ்சி நடுங்கும் கொடுங்கோல் ஆட்சி புரியும் ஆட்சியாளன், அறம் கற்காத கொடிய அறிவிலிகளையே தனக்குத் துணையாகச் சேர்த்துக் கொள்ளும் போது (கல்லார்ப் பிணிக்கும் கடுங்கோல்), அத்தகைய கூட்டத்தை விட இந்தப் பூமிக்குத் தாங்க முடியாத பெரும் பாரமான சுமை வேறு எதுவுமே இல்லை!' (அதுவல்லது இல்லை நிலக்குப் பொறை). வேதநாயகன் கல் மண்டபப் படிகளில் இறங்கி முற்றத்தை நோக்கி நடந்தார்.

Banishing seasoned scholars, incorruptible jurists, and ethical statesmen from his court, tyrant Ugravarman surrounded himself exclusively with illiterate bullies and violent sycophants who cheered his extortionate tax edicts and terrorized the populace. Under this brutal cabal of ignorant thugs, lawlessness, corruption, and systemic robbery engulfed the provinces; witnessing the unchecked misery, visiting sage Vedanayagan addressed the gathered court on the palace terrace. 'Citizens, towering granite peaks and boundless ocean depths are no true weight to the enduring patience of Mother Earth; yet when a tyrannical sovereign deliberately binds unlettered, violent fools into his inner council of governance (Kallaarp piNikkum kaduungkOl), there exists no heavier or more intolerable burden upon this earth than that vile assembly!' (Adhuvalladhu illai nilakkup poRai).' Vedanayagan stepped down the stone terrace steps into the open courtyard.