திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 572

ஆற்று வெள்ளம் கரைபுரண்டு நெசவாளர் குடியிருப்புகளை மூழ்கடித்த போது, ஊர் வணிகர்களும் உழவர்களும் தங்களுக்குள் இருந்த தானியங்களையும் கூரைகளையும் பகிர்ந்து தந்து தங்களால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்தனர். ஆனால், கோடீஸ்வரக் கடன்முதலையான ராமனோ சிறிதும் இரக்கமின்றித் தன் மாளிகைக் கதவை அடைத்துக் கொண்டு, வாசலில் நடுங்கிய ஆதரவற்ற அனாதைக் குழந்தைகளுக்குக் கூட ஒரு பிடி பழைய சோறு தர மறுத்து விரட்டினான். நிவாரணப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த கிராமத்துப் பள்ளி ஆசிரியர் சுந்தரம் மக்களிடம் எடுத்துரைத்தார்: 'மனித சமுதாயத்தின் நல்லுறவுகளும் சமூக வாழ்க்கையும் 'கண்ணோட்டம்' எனும் பரிவான இரக்கப் பண்பின் மீதே இயங்குகின்றன (கண்ணோட்டத் துள்ளது உலகியல்); அத்தகைய பரிவும் மனிதநேயமும் இல்லாதவர்கள் வெறும் சுயநலத்தோடு உயிரோடு வாழ்வது (அஃதிலார் உண்மை), இந்தப் பூமித்தாய்க்கு ஒரு வீணான பாரச் சுமையே தவிர வேறில்லை!' (நிலக்குப் பொறை). சுந்தரம் குளிரில் நடுங்கிய சிறுமியின் தோள்களில் காய்ந்த பருத்தித் துண்டை அன்போடு போர்த்தினார்.

When torrential river floods breached the embankments and submerged the weavers' quarter, ordinary shopkeepers and cultivators pooled their meager grain sacks and opened their verandas to shelter displaced families. Wealthy moneylender Raman, however, possessed not a spark of human feeling; he bolted his brass-studded mansion gates and ordered watchmen to drive shivering orphan children away from his porch without a crust of bread. Directing community relief operations, village schoolmaster Sundaram told the assembly: 'All civilized human coexistence and communal harmony thrive solely upon the bedrock of compassionate empathy and mutual regard (KaNNOTTaththulladhu ulagiyal); those utterly devoid of this tenderness who live only for selfish hoarding (Aஃdhilaar uNmai), are nothing more than a dead, useless burden upon Mother Earth!' (Nilakkup poRai).' Sundaram wrapped a clean, dry cotton shawl gently around the trembling shoulders of a cold orphan girl.