திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 573

கோயில் மண்டபத்துப் படிக்கட்டில் இடறி விழுந்து ரத்தம் சொட்டத் துடித்த ஏழை முதியவரைக் கண்டும், இளம் மருத்துவர் மாதவன் சிறிதும் இரக்கமின்றி வெறும் பார்வையாளனாக நின்று வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுத் தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தான். அப்போது மண்டபத்தில் அமர்ந்து யாழ் மீட்டிக் கொண்டிருந்த தலைசிறந்த இசைக் கலைஞர் தேவநாயகம் கீழே இறங்கி வந்து, தன் தூய பருத்தித் துணியால் முதியவரின் காயத்தைக் கட்டியவாறே மருத்துவரிடம் பேசினார். தேவநாயகம் கூறினார்: 'மாதவா! பாடப்படும் பாடலின் உணர்வோடும் கருத்தோடும் பொருந்தாத வெறும் இசையினால் என்ன பயன் கிடைக்கப் போகிறது? (பண்என்னாம் பாடற்கு இயைபின்றேல்); அதுபோலவே, துன்பப்படும் சக மனிதர்களைக் கண்டு உள்ளத்தில் பரிவும் இரக்கமும் கொள்ளாத 'கண்ணோட்டம்' இல்லாத கண்களினால் ஒரு மனிதனுக்கு என்ன பயன் இருக்க முடியும்?' (கண்என்னாம் கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்). மாதவன் தனது தோல் மருத்துவப் பையைத் திறந்து மூலிகைக் களிம்புப் பேழையை வெளியே எடுத்தான்.

When a frail elderly pilgrim slipped on the steep temple flagstones and lay bleeding from a deep head wound, young physician Madhavan merely glanced coldly from the portico and resumed laughing with his aristocratic companions without offering assistance. Setting aside his seven-stringed lute, master musician Devasagayam hurried down the terrace steps, knelt on the stone floor, and bound the gash with clean white linen before addressing the indifferent physician. 'Madhavan, if a musical melody does not harmonize with the emotional soul and meaning of the lyrics, of what true value is that song? (PaNNennaam paadaRku iyaibindREl); in the exact same manner, if human eyes do not look upon suffering fellow beings with the tender warmth of compassionate regard (KaNNOTTam illaadha kaN), of what genuine worth or purpose are those physical eyes?' (KaN ennaam).' Madhavan unbuckled his leather medical satchel and withdrew a small brass box of soothing herbal ointment.