திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

இல்லாத ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து உதவ வேண்டும்; அதனால் நல்ல புகழ் பெருகும்படி வாழ வேண்டும். அத்தகைய அழியாத நற்புகழைத் தவிர மனித வாழ்க்கைக்கு நிலைத்த லாபம் தரக்கூடியது இவ்வுலகில் வேறொன்றும் இல்லை.

• ஈதல் = வறியவர்களுக்கு மனமுவந்து கொடுத்து உதவுவதும்,

• இசைபட வாழ்தல் = அதனால் உலகம் போற்றும் நற்புகழ் உண்டாக வாழ்வதும் ஆகும்;

• அது அல்லது = அந்த அழியாத புகழைத் தவிர

• உயிர்க்கு = மனித உயிர்களுக்கு

• ஊதியம் இல்லை = நிலைத்த பயன் தரக்கூடிய லாபம் வேறொன்றும் இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

விட்டு வைத்த வரிசைகள்The rows left standing

அறுவடை என்று வந்தால், வரப்பு ஓரமாக இரண்டு வரிசைக் கதிரை அறுக்காமல் விட்டு வைப்பது மாயாண்டியின் வழக்கம்; நிலம் இல்லாத வீட்டுப் பெண்கள் அதை அறுத்துக் கட்டி, தலையில் வைத்துக் கொண்டு போவார்கள். வருடத்துக்கு இரண்டு மூட்டை நஷ்டம் என்று கணக்குப் போட்டுச் சொன்னவர்களும் உண்டு; மாயாண்டி சிரித்து விட்டுப் போவான். நடவுக்கு முந்தின வாரம் மாட்டு வண்டி கவிழ்ந்து, அவன் வலது கை கட்டோடு தொங்கிய வருடம் அது. நடவு நாள் காலையில் அந்தப் பெண்கள் எல்லோரும் நாற்றங்காலில் வந்து இறங்கினார்கள்; யாரும் கூப்பிடவில்லை. வரப்பில் கட்டுக் கையோடு நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் மாயாண்டி; பொழுது சாய்வதற்குள் அவன் வயல் பச்சை வரிசைகளாக முடிந்து கிடந்தது.

When harvest came around, it was Mayandi's habit to leave two rows of grain standing uncut along the bund; the women of the landless houses would cut them, tie them, and carry them home on their heads. There were those who worked it out and told him it was two sacks lost every year; Mayandi would laugh and walk on. That was the year the bullock cart overturned the week before transplanting, and his right arm hung in a splint. On the morning of transplanting day all those women came down into the seedling bed; nobody had called them. Mayandi stood on the bund with his arm in its sling, watching; before the sun went down, his field lay finished in rows of green.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உலகப் புகழுரைகள் எல்லாம், வறியவர்க்கு இல்லை என்னாது கொடுத்து உதவும் வள்ளல்களின் மேல் நிலைத்து நிற்கும் அழியாத புகழையே குறிக்கும்.

• உரைப்பார் = உலகத்தில் போற்றிப் பேசுவோர்

• உரைப்பவை எல்லாம் = போற்றிப் புகழும் சொற்கள் அனைத்தும்,

• இரப்பார்க்கு = வறுமையால் தன்னிடம் கையேந்தி வருபவர்களுக்கு

• ஒன்று ஈவார் மேல் = வேண்டியதைக் கொடுத்து உதவும் வள்ளல்களின் மேல்

• நிற்கும் புகழ் = நிலைத்து நிற்கும் புகழே ஆகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

அஞ்சலை பந்தல்Anjalai pandal

பேருந்து நிறுத்தத்துப் பலகையில் எழுதி இருப்பது மூன்றாம் கல் என்று தான்; அரசு ஏட்டிலும் அந்தப் பெயர் தான். அங்கே புளிய மரத்து நிழலில், வேனில் முழுவதும் மண் பானைகளில் தண்ணீர் வைத்து, வழிப்போக்கர்களுக்கும் வண்டிக்காரர்களுக்கும் ஊற்றிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் அஞ்சலை என்று ஒருத்தி; அவள் போய் இப்போது இருபது வருடத்துக்கு மேல் ஆகிறது. பந்தலும் இல்லை, பானையும் இல்லை; அவளைப் பார்த்திராத பிள்ளைகள் கூடப் பேருந்து ஏறும் போது அந்தப் பெயரைத் தான் சொல்கின்றன. போன மாதம் பலகைக்குப் புது வண்ணம் பூசி, மூன்றாம் கல் என்று இன்னும் பெரிதாக எழுதி வைத்தார்கள். அன்று மாலையும் கண்டக்டர் கூவியது அதே கூவல் தான்: அஞ்சலை பந்தல், அஞ்சலை பந்தல், இறங்குறவங்க வாங்க.

What is written on the bus stop board is Third Milestone; in the government records too, that is the name. There, in the shade of the tamarind, all summer long a woman called Anjalai used to keep water in clay pots and pour it out for passers-by and cartmen; it is more than twenty years now since she died. The pandal is gone and the pots are gone; even children who never once saw her say that name as they board the bus. Last month they gave the board a fresh coat of paint and wrote Third Milestone on it larger than before. That evening too, the conductor's call was the same call as ever: Anjalai pandal, Anjalai pandal, those getting down come along.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தர்மத்தால் ஈட்டிய ஒப்பற்ற நற்புகழைத் தவிர காலத்தால் அழியாமல் நிலைத்து நிற்கும் பொருள் இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை.

• ஒன்றா = தனக்கு இணையில்லாத ஒப்பற்றதாய்

• உலகத்து உயர்ந்த = இவ்வுலகில் ஓங்கி நிற்கும்

• புகழ் அல்லால் = நற்புகழைத் தவிர

• பொன்றாது = காலத்தால் அழியாமல்

• நிற்பது ஒன்று இல் = என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும் பொருள் வேறொன்றும் இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

தெரியாத அரசன்The unknown king

மேட்டுத் தெருப் பெரிய வீட்டை இடிக்க ஆட்கள் வந்து இறங்கிய அன்று, ஊரே வேடிக்கை பார்க்க வந்து நின்றது. நல்லப்பன் கட்டிய வீடு அது; வறட்சி வந்த ஒரு காலத்தில் ஊருக்குத் தெற்கே ஏரி வெட்டுவித்து, அதன் கரையிலேயே கூலி அளந்தவன் அவன் தான் என்பார்கள். வாரிசுகள் ஊர் விட்டுப் போய், நிலம் கை மாறி, கடைசியில் வீடு மரத்துக்கும் கல்லுக்குமாக விலை போயிற்று. அஸ்திவாரம் பெயர்க்கும் போது ஒரு கூலிக்காரனுக்குச் செம்புக் காசு ஒன்று கிடைத்தது; அதில் தேய்ந்து போன ஒரு அரசன் முகம்; எந்த அரசன் என்று நின்றவர்களில் ஒருவராலும் சொல்ல முடியவில்லை. மாலைக்குள் வீடு இருந்த இடம் வெறும் தரை. வேலை முடிந்த ஆட்கள் கை கால் அலம்ப இறங்கியது, தண்ணீர் நிறைந்து கிடந்த நல்லப்பன் ஏரியில் தான்.

On the day the men arrived to pull down the big house on the high street, the whole village came and stood watching. It was the house Nallappan built; in a drought year long ago, people would say, it was he who had the tank dug to the south of the village and measured out the wages on its very bund. The heirs had left the village, the lands had changed hands, and in the end the house was sold for its timber and its stone. While the foundation was being pried up, one of the labourers found a single copper coin; on it, a king's face worn smooth; and which king it was, not one of those standing there could say. By evening the place where the house had stood was bare ground. When the men finished and went down to wash their hands and feet, it was into Nallappan's tank, lying full of water.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

இப்பூவுலகில் நீண்ட காலம் அழியாமல் நிலைத்து நிற்கும் நற்புகழை ஈட்டி ஒருவன் வாழ்ந்தால், தேவர் உலகமானது தன் உலகத்தில் உள்ள அறிஞர்களைப் போற்றுவதை விட, பூலோகத்தில் புகழ் நிறுவிய அத்தகைய பெருமகனையே முதன்மையாகப் போற்றிக் கொண்டாடும்.

• நிலவரை = இந்த பூவுலகின் எல்லை எங்கும்

• நீள்புகழ் ஆற்றின் = நெடுங்காலம் நிலைத்து நிற்கும் நற்புகழை ஒருவன் ஈட்டி வாழ்ந்தால்,

• புத்தேள் உலகு = விண்ணுலகமானது (தேவ உலகம்)

• புலவரைப் போற்றாது = அங்குள்ள அறிஞர்களையும் முனிவர்களையும் விடுத்து, மண்ணில் அப்புகழ் படைத்தவனையே கொண்டாடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நடு நாற்காலிThe middle chair

பள்ளிக்கு ஐம்பது ஆண்டு நிறைந்த விழா; மேடையில் நீதிபதி ஒருவர், பெரிய அரசு அதிகாரி ஒருவர், கல்லூரிப் பேராசிரியர் ஒருவர் என்று, அந்தப் பள்ளியில் படித்து உயர்ந்தவர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தார்கள். கூட்டம் தொடங்கிய பிறகு, செருப்பைக் கழற்றிக் கையில் பிடித்தபடி வாசல் ஓரமாக உள்ளே வந்த முனுசாமி, கடைசி வரிசையில் நின்று கொண்டான். கட்டடம் பாதியில் நின்று போன அந்த வருடம், தன் மேட்டுக் காட்டை விற்றுப் பள்ளிக்குக் கூரை ஏற்றியவன் அவன்; மேடையில் இருந்த எல்லோரும் எழுத்துப் படித்தது அந்தக் கூரையின் கீழே தான். அவனைக் கண்டதும் நீதிபதி பேச்சை நிறுத்தி விட்டு எழுந்தார்; மேடை முழுவதும் எழுந்து நின்றது. படிகள் இறங்கி வந்த நீதிபதி, கடைசி வரிசையில் இருந்து அவனை அழைத்துப் போய், நடு நாற்காலியில் அமர்த்தினார்.

It was the school's fiftieth-year celebration; on the dais sat a judge, a senior government officer, a college professor, a whole row of those who had studied at that school and risen. After the meeting had begun, Munusamy came in along the edge of the doorway, his sandals taken off and held in his hand, and stood in the last row. In the year the building had stalled half-built, it was he who sold his upland field and raised the roof over the school; everyone on that dais had learned their letters under that roof. The moment he saw him, the judge stopped mid-speech and rose; the whole dais rose to its feet. Coming down the steps, the judge led him from the last row and seated him in the middle chair.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஈகை செய்வதால் வரும் பொருட்கேட்டைப் புகழுடம்பின் பெரும் செல்வமாகவும், உடலின் மரணத்தைப் புகழின் அழியா வாழ்வாகவும் மாற்றும் பேராற்றல், மெய்யறிவு படைத்த வித்தகர்களுக்கு மட்டுமே உரிய அரிய சிறப்பாகும்.

• நத்தம்போல் கேடும் = தன் புகழுடம்பிற்கு ஆக்கமாகும்படி வரும் பொருட்கேடும் (வறுமையும்),

• உளது ஆகும் சாக்காடும் = தன் புகழ் என்றும் நிலைத்து வாழும்படி அடையும் மரணமும்,

• வித்தகர்க்கு அல்லால் = மெய்யறிவு படைத்த அறிவார்ந்த ஞானியர்க்கு அன்றி

• அரிது = மற்ற சாதாரண மனிதர்களுக்கு வாய்த்தல் மிகவும் அரிதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மணல் மேட்டு நெருப்புThe fire on the dune

காற்று திசை மாறி, கடல் திடீரென்று கொந்தளித்த அந்த இரவு, ஊரின் படகுகள் எல்லாம் வெளியே இருந்தன; மழையில் கரை விளக்குகள் அணைந்து, கரை எங்கே என்றே தெரியாமல் போயிற்று. செவகன் தன் குடிசையின் கூரையைப் பிரித்து, கீற்றுக் கட்டுக் கட்டாக மணல் மேட்டுக்குச் சுமந்து போய், பாறை மறைவில் நெருப்பு மூட்டினான்; விடிகிற வரை அந்த நெருப்பு அணையாமல் எரிந்தது. படகுகள் ஒவ்வொன்றாக அந்த வெளிச்சம் பார்த்துத் தான் கரை சேர்ந்தன. அதற்குப் பிறகு, பெருங்காற்று எழுகிற இரவுகளில் அந்த மேட்டில் நெருப்பு வைப்பது ஊருக்கே வழக்கமாகிப் போனது. செவகன் இறந்த அன்று இரவு கடல் அமைதியாகத் தான் இருந்தது; ஆனாலும் மணல் மேட்டு நெருப்பு விடிய விடிய எரிந்து கொண்டிருந்தது.

On the night the wind turned and the sea rose without warning, every boat of the village was out; in the rain the shore lamps went dark, and where the shore lay could no longer be told at all. Sevugan tore the thatch off his own hut, carried it bundle by bundle to the sand dune, and lit a fire in the shelter of the rock; until daybreak that fire burned without going out. One by one the boats found the shore by that light. From then on, lighting a fire on that dune on nights when the great wind rose became the village's own custom. On the night Sevugan died the sea lay calm; and yet the fire on the sand dune burned on and on until dawn.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மனிதனாகப் பிறப்பதானால் அல்லது ஒரு துறையில் களம் இறங்குவதானால் நல்ல புகழோடு சிறந்து விளங்க வேண்டும்; அத்தகைய புகழை ஈட்டும் உயர்ந்த குணம் இல்லாதவர்கள் இவ்வுலகில் தோன்றுவதை விடத் தோன்றாமலிருப்பதே நல்லது.

• தோன்றின் = மக்களாக இவ்வுலகில் பிறப்பதாகவோ அல்லது ஒரு துறையில் முன்னிற்பதாகவோ இருந்தால்

• புகழொடு தோன்றுக = உலகத்தார் போற்றும் நற்புகழுடன் சிறந்து விளங்குக;

• அஃது இலார் = அத்தகைய நற்புகழ் இல்லாதவர்கள்

• தோன்றலின் = இவ்வுலகில் காட்சி தருவதை விட (வாழ்வதை விட)

• தோன்றாமை நன்று = பிறக்காமலேயே (தோன்றாமலேயே) இருப்பது எவ்வளவோ மேலானது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

விளக்கு அணையும் வரைTill the lamps went out

நாற்பது வருடம் அந்தத் திருவிழா மேடையில் முதல் பாட்டு பாடியது அவள் தகப்பன் தான்; அவர் போன பிறகு வந்த முதல் திருவிழாவில், அவர் மகள் வடிவு பாடட்டும் என்று ஊர்க்காரர்கள் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டார்கள். மேடை ஏறி, விளக்கு வெளிச்சத்தில் கூட்டத்தைப் பார்த்து நின்றவள், கை கூப்பினாள்; ஒரு வரி கூடப் பாடாமல் இறங்கி விட்டாள். கூட்டத்து முணுமுணுப்பு அடங்க நாளாயிற்று. அந்த வருடம் முழுவதும், கோயில் மணி அடிக்கிற முன்னேயே அவள் வீட்டுச் சுருதிப் பெட்டி ஒலிக்கத் தொடங்கி விடும் என்று அந்தத் தெரு சொல்லும். மறு திருவிழாவில் மேடை ஏறி அவளே முதல் பாட்டு எடுத்தாள்; எண்ணெய் தீர்ந்து விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக அணைந்த பிறகும், கூட்டத்தில் ஒருவரும் எழவில்லை.

For forty years it was her father who sang the opening song on that festival stage; at the first festival after he was gone, the townsfolk called his daughter Vadivu up by name to sing. She climbed the stage, stood looking at the crowd in the lamplight, and folded her hands; without singing a single line, she came down. It took days for the crowd's murmuring to settle. All through that year, the street would say, the sruti box in her house began sounding even before the temple bell rang. At the next festival she climbed the stage herself and took up the opening song; even after the oil ran out and the lamps went dark one by one, not one person in the crowd rose to leave.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஈகையும் நற்பண்புகளும் கொண்டு புகழ் பெருகும்படி வாழ முடியாதவர்கள், அதற்குக் காரணமான தங்களுடைய இயலாமையை எண்ணி நொந்துகொள்ள வேண்டுமே தவிர, தங்களை இகழ்ந்து பேசும் உலகத்தாரைக் குறை கூறி வருந்துவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

• புகழ்பட வாழாதார் = தமக்கு நற்புகழ் உண்டாகும்படி வாழத் தெரியாத மனிதர்கள்,

• தம் நோவார் = 'நம்மால் நன்மை செய்ய முடியவில்லையே' என்று தம்மையே நொந்து வருந்தாமல்,

• தம்மை இகழ்வாரை = தங்களை இகழ்ந்து பேசும் உலகத்தாரை

• நோவது எவன் = குறை கூறி வருந்துவதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கொடுக்காத மனுThe petition he did not hand in

கிணற்றில் இன்னும் தண்ணீர் இருந்த அந்த வறட்சி வேனிலில், குடம் ஒன்றுக்கு இவ்வளவு என்று விலை வைத்து விற்றவன் ராமையா; தெருவின் மறு கோடியிலோ, பெரியசாமியின் கிணற்று உருளைச் சத்தம் இருட்டுகிற வரை ஓய்ந்ததில்லை, யார் இறைத்தாலும் அவன் தடுத்ததும் இல்லை. வேனில் முடிந்த பிறகும் ஊர் ராமையாவோடு பேசுகிற பேச்சில் ஒரு வறட்சி நின்றே இருந்தது; சந்தையில் அவனைக் கண்டும் காணாதது போலப் போனவர்களும் உண்டு. இதை எழுதித் தலைவரிடம் முறையிடலாம் என்று மனுவோடு பஞ்சாயத்து மண்டபத்துக்குப் போனான் ராமையா. அவன் காத்திருக்கையில், வரி கட்ட வந்த பெரியசாமி வாசலில் வந்து நின்றார்; திண்ணையில் இருந்தவர்கள் நகர்ந்து இடம் விட்டார்கள், குமாஸ்தா எழுந்து நின்றார், யாரோ ஒருவன் டீ வாங்க ஓடினான்; ஒருவரும் ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லை. ராமையா மனுவை மடித்துச் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு, வந்த வழியே நடந்து போனான்.

In that drought summer when his well still held water, Ramaiah set a price on it and sold it by the pot; at the far end of the street, the creak of Periyasamy's well pulley never rested till dark, and whoever came to draw, he never once stopped them. Even after the summer ended, a dryness stayed in the way the town spoke with Ramaiah; there were those in the market who saw him and walked past as if they had not. Ramaiah wrote it all down and went to the panchayat hall with his petition, meaning to complain to the president. While he waited, Periyasamy arrived at the entrance, come to pay his land tax; the men on the thinnai shifted to make room, the clerk rose to his feet, somebody ran off to fetch tea; and not one of them said a word. Ramaiah folded his petition, put it back into his shirt pocket, and walked home the way he had come.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஒரு மனிதன் தான் மறைந்த பிறகும் இவ்வுலகில் நிலைத்து நிற்கக்கூடிய நற்புகழ் என்னும் அழியாத செல்வத்தைப் பெறாமல் வாழ்ந்து மறைந்தால், அந்த வாழ்க்கையே அவனுக்கு மிகப்பெரிய பழிச்சொல்லாகும் என்று சான்றோர்கள் கூறுவார்கள்.

• இசை என்னும் எச்சம் = ஒருவன் மறைந்த பின்னரும் நிலைத்து நிற்கக்கூடிய 'புகழ்' என்னும் அழியாத எச்சத்தை

• பெறாஅ விடின் = ஈட்டிப் பெறாமல் வீணாக வாழ்ந்து போனால்,

• வையத்தார்க்கு எல்லாம் = இவ்வுலகில் வாழும் மனிதர்கள் அனைவருக்கும்

• வசை என்ப = அத்தகைய வாழ்வே மிகப் பெரிய பழிச்சொல் என்று சான்றோர்கள் கூறுவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நின்று போன ஒப்பாரிThe lament that halted

மேட்டு வீட்டின் கடைசி எஜமான் இறந்த செய்தி கேட்டு, சடங்கு குறையக் கூடாது என்று ஊர் கூடிற்று; பாடை புறப்படும் முன் ஒப்பாரி சொல்ல வழக்கமான பாட்டிமார்களும் வந்து அமர்ந்தார்கள். பொன்னுக்கும் நிலத்துக்கும் அந்த வீட்டில் என்றுமே குறைவு இருந்ததில்லை; பூட்டிய களஞ்சியங்கள் பூட்டோடு அப்படியே இருந்தன. ஒப்பாரி எழுந்தது; ஆனால் பாட்டுக்குள் வந்ததெல்லாம், பஞ்சத்தில் கஞ்சி வார்த்த அவன் பாட்டன் காலமும், பாட்டன் வெட்டுவித்த குளமும், அவர் எழுப்பிய சத்திரத்துத் தூண்களும் தான். பாடல் பாடையில் கிடந்தவன் பக்கம் திரும்புகிற போதெல்லாம், வார்த்தை கிடைக்காமல் நின்று நின்று போயிற்று.

At the news that the last master of the big house had died, the village gathered, so that nothing of the rites should fall short; and the old women who customarily sang the lament came and sat down before the bier set out. Gold and land that house had never once lacked; the locked granaries stood locked just as they were. The lament rose; but all that came into the song was his grandfather's day, the gruel poured out in the famine, the pond the grandfather had dug, the pillars of the choultry he raised. Each time the song turned toward the man lying on the bier, it stopped and stopped again, finding no words.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஈகையும் நற்பண்பும் இல்லாமல் புகழ் பெறாத வீணான மனித உடல்களைச் சுமக்க நேரிடும் பூமியானது, தன்னுடைய வளமான விளைச்சலையும் செழிப்பையும் இழந்து குன்றிப்போகும்.

• இசை இலா = நற்புகழ் ஈட்டாத வெறும்

• யாக்கை பொறுத்த நிலம் = மனித உடல்களைச் சுமந்த பூமியானது,

• வசை இலா = பழிச்சொல் இல்லாத

• வண்பயன் = வளமான விளைச்சலையும் பலன்களையும் தருவதில்

• குன்றும் = குறைந்து வறண்டு போகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கல் தொட்டியில் சருகுLeaves in the stone trough

நாலு வழி கூடுகிற அந்த முச்சந்தியில், சாமிக்கண்ணுவின் சாவடி இருந்த காலத்தில், மதிய வண்டிகள் எல்லாம் அங்கே தான் நின்றன; ஆட்களுக்குத் தண்ணீரும் மோரும், மாடுகளுக்குக் கல் தொட்டியில் தண்ணீரும், கேட்காமலேயே கிடைத்தன. நிற்கிற வண்டிகளைச் சுற்றி வாரச் சந்தை ஒன்று கூடத் தானாக வளர்ந்தது. அவன் காலத்துக்குப் பிறகு, தண்ணீருக்கும் மோருக்கும் ஆகிற செலவைக் கணக்குப் பார்த்த வாரிசுகள் சாவடியை மூடினார்கள்; வண்டிக்காரர்கள் மதிய நிறுத்தத்தை ஆற்றுத் துறைச் சாலைக்கு மாற்றிக் கொண்டார்கள்; அவர்கள் பின்னாலேயே சந்தையும் போயிற்று. இப்போது சாவடியில் மிஞ்சி நிற்கிற ஒற்றைக் கம்பில் யாரோ ஆடு கட்டி இருக்கிறார்கள். கல் தொட்டியில் தண்ணீருக்குப் பதில் சருகு; சந்தை கூடின வெளியில் எருக்கு மார்பளவு வளர்ந்து நிற்கிறது.

At that crossing where four roads meet, in the days when Samikannu's rest shed stood there, all the midday carts stopped just there; water and buttermilk for the men, and water in the stone trough for the bullocks, came unasked. Around the halted carts a weekly market grew up on its own. After his time, the heirs totted up what the water and the buttermilk were costing and closed the shed; the cartmen shifted their midday halt to the river-crossing road; and close behind them the market went too. Now, on the one post of the shed still standing, somebody has tied a goat. In the stone trough, dry leaves instead of water; and on the ground where the market used to gather, erukku bushes stand grown chest-high.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தன்மீது எந்தப் பழிச்சொல்லும் சேராமல் நேர்மையோடும் நற்புகழோடும் வாழ்கின்றவரே உண்மையாக உயிர் வாழ்பவர் ஆவார்; அத்தகைய நற்புகழ் இல்லாமல் வாழ்கின்றவர் உயிரோடு நடமாடினாலும் இறந்தவருக்குச் சமமானவரே ஆவார்.

• வசை ஒழிய வாழ்வாரே = தம்மீது எந்தப் பழிச்சொல்லும் இல்லாமல் நற்பண்புகளுடன் வாழ்பவரே

• வாழ்வார் = உண்மையாக உயிர்வாழ்பவர் ஆவர்;

• இசை ஒழிய வாழ்வாரே = உலகம் போற்றும் நற்புகழ் இல்லாமல் வாழ்பவரே

• வாழாதவர் = உயிரோடு இருந்தாலும் நடைப்பிணமாக இறந்தவரே ஆவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதல் கதிர்The first sheaf

விதைக்க நெல் இல்லாமல் ஊர் தவித்த அந்தப் பஞ்ச வருடத்தில், தன் களஞ்சியத்தைத் திறந்து, வீடு வீடாக விதை நெல் அளந்து கொடுத்தவள் செல்லாத்தா; அடுத்த போகம் வந்த போது வயல்கள் காலியாகக் கிடக்காமல் இருந்ததற்குக் காரணம் அவள் படி தான். அதற்குப் பிறகு எத்தனையோ போகங்கள் வந்து போயின. இப்போது அவள் கண் மங்கி, திண்ணை விட்டு இறங்குவதே அரிதாகி விட்டது; வயல் வரப்பில் அவள் கால் பட்டு வருடங்கள் ஆகின்றன. ஆனாலும் இந்த அறுவடையிலும், முதல் கதிர் அரிந்தவன் வயலில் இருந்து நேராக ஓடி வந்தது அவள் திண்ணைக்குத் தான்; செல்லாத்தாவின் கைகளில் கதிர் பட்ட பிறகு தான், களத்து மேட்டில் அடிப்பு தொடங்கியது.

In that famine year when the village was desperate with no paddy left to sow, it was Chellaththa who opened her granary and measured out seed paddy house by house; when the next season came, it was her measure that kept the fields from lying empty. Season upon season has come and gone since. Now her eyes have dimmed and she rarely steps down from her thinnai at all; it is years since her feet touched a field bund. Yet this harvest too, the man who cut the first sheaf ran straight from the field to her thinnai; and only after the sheaf had crossed Chellaththa's hands did the threshing begin on the floor.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.