திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 237

கிணற்றில் இன்னும் தண்ணீர் இருந்த அந்த வறட்சி வேனிலில், குடம் ஒன்றுக்கு இவ்வளவு என்று விலை வைத்து விற்றவன் ராமையா; தெருவின் மறு கோடியிலோ, பெரியசாமியின் கிணற்று உருளைச் சத்தம் இருட்டுகிற வரை ஓய்ந்ததில்லை, யார் இறைத்தாலும் அவன் தடுத்ததும் இல்லை. வேனில் முடிந்த பிறகும் ஊர் ராமையாவோடு பேசுகிற பேச்சில் ஒரு வறட்சி நின்றே இருந்தது; சந்தையில் அவனைக் கண்டும் காணாதது போலப் போனவர்களும் உண்டு. இதை எழுதித் தலைவரிடம் முறையிடலாம் என்று மனுவோடு பஞ்சாயத்து மண்டபத்துக்குப் போனான் ராமையா. அவன் காத்திருக்கையில், வரி கட்ட வந்த பெரியசாமி வாசலில் வந்து நின்றார்; திண்ணையில் இருந்தவர்கள் நகர்ந்து இடம் விட்டார்கள், குமாஸ்தா எழுந்து நின்றார், யாரோ ஒருவன் டீ வாங்க ஓடினான்; ஒருவரும் ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லை. ராமையா மனுவை மடித்துச் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு, வந்த வழியே நடந்து போனான்.

In that drought summer when his well still held water, Ramaiah set a price on it and sold it by the pot; at the far end of the street, the creak of Periyasamy's well pulley never rested till dark, and whoever came to draw, he never once stopped them. Even after the summer ended, a dryness stayed in the way the town spoke with Ramaiah; there were those in the market who saw him and walked past as if they had not. Ramaiah wrote it all down and went to the panchayat hall with his petition, meaning to complain to the president. While he waited, Periyasamy arrived at the entrance, come to pay his land tax; the men on the thinnai shifted to make room, the clerk rose to his feet, somebody ran off to fetch tea; and not one of them said a word. Ramaiah folded his petition, put it back into his shirt pocket, and walked home the way he had come.