திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 234

பள்ளிக்கு ஐம்பது ஆண்டு நிறைந்த விழா; மேடையில் நீதிபதி ஒருவர், பெரிய அரசு அதிகாரி ஒருவர், கல்லூரிப் பேராசிரியர் ஒருவர் என்று, அந்தப் பள்ளியில் படித்து உயர்ந்தவர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தார்கள். கூட்டம் தொடங்கிய பிறகு, செருப்பைக் கழற்றிக் கையில் பிடித்தபடி வாசல் ஓரமாக உள்ளே வந்த முனுசாமி, கடைசி வரிசையில் நின்று கொண்டான். கட்டடம் பாதியில் நின்று போன அந்த வருடம், தன் மேட்டுக் காட்டை விற்றுப் பள்ளிக்குக் கூரை ஏற்றியவன் அவன்; மேடையில் இருந்த எல்லோரும் எழுத்துப் படித்தது அந்தக் கூரையின் கீழே தான். அவனைக் கண்டதும் நீதிபதி பேச்சை நிறுத்தி விட்டு எழுந்தார்; மேடை முழுவதும் எழுந்து நின்றது. படிகள் இறங்கி வந்த நீதிபதி, கடைசி வரிசையில் இருந்து அவனை அழைத்துப் போய், நடு நாற்காலியில் அமர்த்தினார்.

It was the school's fiftieth-year celebration; on the dais sat a judge, a senior government officer, a college professor, a whole row of those who had studied at that school and risen. After the meeting had begun, Munusamy came in along the edge of the doorway, his sandals taken off and held in his hand, and stood in the last row. In the year the building had stalled half-built, it was he who sold his upland field and raised the roof over the school; everyone on that dais had learned their letters under that roof. The moment he saw him, the judge stopped mid-speech and rose; the whole dais rose to its feet. Coming down the steps, the judge led him from the last row and seated him in the middle chair.