குறள் 251Kural 251
தன்னுடல் பெருக்கப் பிறனுடல் அறுப்பான்!
மன்னுயிர் துடிக்க மாமிசம் புசிப்பான்!
இன்னருள் அவனுள் எப்படி இருக்கும்?
வன்னெஞ்சில் கருணை எங்ஙனம் சுரக்கும்?
• தன் ஊன் பெருக்கற்கு = தன்னுடைய உடலை வளர்த்துப் பெருக்குவதற்காக
• தான் பிறிது ஊன் உண்பான் = மற்றொரு வாயில்லா உயிரின் உடலை அறுத்துத் தின்பவன்,
• எங்ஙனம் ஆளும் அருள் = தன் நெஞ்சில் எவ்வாறு உயிர்க்கருணையை வளர்த்து ஆள முடியும்? (ஒருபோதும் அவனால் கருணையோடு இருக்க முடியாது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மல்யுத்த வீரனும் வெட்டுண்ட ஆட்டுக்குட்டியும்
மல்யுத்த வீரன் செங்கதிர், தான் மிகுந்த ஆன்மீகவாதி என்றும் பிறருக்கு உதவும் கருணை உள்ளம் கொண்டவன் என்றும் கூறிக்கொண்டான்; ஆனால் தன் உடற்கட்டைப் பெருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தினந்தோறும் ஓர் ஆட்டுக்குட்டியைக் கொன்று அதன் இறைச்சியை உண்டு வந்தான். ஒருநாள் இறைச்சிக்கடையில் ஒரு சிறு ஆட்டுக்குட்டி தன் தாயைத் தேடிப் பயத்தில் கதறுவதையும், அதன் கழுத்தில் கத்தி வைக்கப்பட்டுத் துடிதுடித்து இறப்பதையும் பெரியவர் ஒருவர் அவனுக்குக் காட்டினார். பெரியவர் கேட்டார்: செங்கதிர்! உன் உடலை வளர்த்துத் தசையைப் பெருக்குவதற்காக, வலியை உணரும் ஓர் அப்பாவி உயிரின் உடலை அறுத்துத் தின்பாயானால், உன்னுடைய உள்ளத்தில் அருளும் கருணையும் எவ்வாறு இருக்க முடியும்? பிற உயிர்களைத் துன்புறுத்தித் தின்னும் நாக்கால் பேசப்படும் கருணை வெறும் பொய்யே என்றார். செங்கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்து புலால் உண்பதை அடியோடு துறந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 252Kural 252
பொருளைப் பேணத் தெரியாதவர்க்கு
பொருளால் எந்தப் பயனும் இல்லை!
உயிரைக் கொன்று ஊன் தின்பவர்க்கு
அருளால் எந்தப் பயனும் இல்லை!
• பொருள் ஆட்சி = பொருட்செல்வத்தால் வரும் நன்மைகளும் பயன்களும்
• போற்றாதார்க்கு இல்லை = அப்பொருளைக் கவனமாகப் பாதுகாக்காதவர்களுக்குக் கிடைக்காது;
• ஆங்கு = அதுபோலவே,
• அருள் ஆட்சி = உயிர்க்கருணையால் விளையும் அருளாட்சியும் நன்மைகளும்
• ஊன் தின்பவர்க்கு இல்லை = விலங்குகளின் இறைச்சியைத் தின்பவர்களுக்கு ஒருபோதும் கிட்டாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அலட்சியப் பொருளும் அருளற்ற உணவும்
செல்வந்தர் கோபாலன், தன் பொன் நாணயங்களைப் பூட்டிப் பாதுகாக்காமல் அலட்சியமாகத் திறந்து வைத்ததால் திருடர்கள் அதைக் கொள்ளையடித்துச் சென்றனர்; இதனால் தன் பொருள் செல்வாக்கை இழந்து வருந்தினார். இதைக் கண்ட பண்ணையார் தியாகராஜன், கோபாலனை ஏளனம் செய்தார்; தான் மிகுந்த விவேகசாலி என்றும் ஆன்மீகக் கருணை உள்ளம் கொண்டவன் என்றும் பெருமை பேசினார். ஆனால் தியாகராஜன் தினமும் காடை, கவுதாரி மற்றும் மான்களை வேட்டையாடிக் கொன்று அவற்றின் மாமிசத்தை ருசித்து உண்டு வந்தார். அவ்வழியே சென்ற முதிய ஞானி தியாகராஜனிடம் கூறினார்: தியாகராஜரே! பொருளைப் பாதுகாத்துக் கையாளாதவனுக்குப் பொருளின் ஆட்சி எப்படி இல்லாமல் போகிறதோ, அதுபோலவே நாவடக்கம் இன்றி வாயில்லா உயிர்களின் உடலைத் தின்பவனுக்கு உள்ளத்தில் அருளின் ஆட்சி ஒருபோதும் நிலவ முடியாது என்றார். தியாகராஜன் உண்மை விளங்கித் தன் போலிப் பெருமையை விட்டு விலகினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 253Kural 253
கையில் ஆயுதம் ஏந்திய நெஞ்சம்
இரக்கத்தை ஒருபோதும் நாடுவதில்லை!
உயிரின் உடலைச் சுவைத்தவர் நெஞ்சம்
கருணையை ஒருபோதும் நாடுவதில்லை!
• படை கொண்டார் நெஞ்சம் போல் = கையில் கொலைக்கருவியை ஏந்திய கொலையாளியின் மனம் இரக்கத்தை நினையாமல் கொலையையே நினைப்பது போல,
• ஒன்றன் உடல் சுவை உண்டார் மனம் = மற்றொரு பிராணியின் உடலைச் சுவைத்து உண்டவரின் மனமானது
• நன்று ஊக்காது = நன்மை தரும் உயிர்க்கருணையை ஒருபோதும் எண்ணிப் பார்க்காது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கொலைவாளும் நாவின் சுவைப்பசியும்
வேடன் சிங்காரன், நறுமண மசாலாப் பொருட்களைச் சேர்த்து காட்டு முயல்களையும் மான்களையும் சமைத்துச் சுவைத்து உண்பதில் மிகுந்த விருப்பம் கொண்டிருந்தான்; எனினும் தான் எவருக்கும் தீங்கு நினைக்காத நல்ல மனிதன் என்று வாதிட்டான். ஒருமுறை ஒரு முதிய சான்றோரிடம் அவன் தர்க்கம் செய்தபோது, சான்றோர் அவனுக்கு ஒரு கொலையாளியின் கூர்மையான வாளைக் காட்டிக் கூறினார்: சிங்காரா! கையில் வெட்டுவாளை ஏந்தி நிற்கும் ஒரு கொலையாளியின் நெஞ்சம் இரக்கத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் கொலையையே சிந்திப்பது போல, மற்றொரு வாயில்லா உயிரின் உடலைச் சுவைத்து உண்ணும் மனிதனின் மனமும் உயிர்க்கருணையைப் பற்றிச் சிந்திக்காது; நாவின் மாமிசச் சுவை மனித மனத்தைக் கடினமாக்கி அருளுணர்வை மழுங்கடித்துவிடும் என்றார். சிங்காரன் அந்த உவமையின் ஆழத்தை உணர்ந்து, தன் நாவின் ஆசைக்காக உயிர்களைக் கொன்று தின்பதை அக்கணமே கைவிட்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 254Kural 254
அருள் எனப் படுவது கொல்லாமைச் செயல்!
அருள் அற்றதாகும் உயிர்க் கோறல் செயல்!
பொருள் அற்றதாகும் ஊன் தின்னும் செயல்!
பொருந்துமோ அறத்திற்கு இத் தீய செயல்?
• அருள் யாது எனின் = அருள் நிறைந்த புண்ணியச் செயல் எதுவென்றால்
• கொல்லாமை = ஓர் உயிரையும் தன் கையால் கொல்லாமல் இருத்தலாகும்;
• அல்லது கோறல் = அருளற்ற கொடுஞ்செயல் எதுவென்றால் பிற உயிர்களைக் கொல்லுதலாகும்;
• அவ்வூன் தினல் = அவ்வாறு கொல்லப்பட்ட உடலின் மாமிசத்தைத் தின்பது
• பொருள் அல்லது = அறமல்லாத பெரும் பாவச் செயலாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாங்குபவனின் நியாயமும் கொலையின் மூலமும்
வணிகன் அருண்மொழி, தான் எந்தப் பிராணியையும் தன் கைகளால் கொல்வதில்லை என்றும், இறைச்சிக் கடையில் விற்கப்படும் ஆட்டுக்கறியை மட்டுமே காசு கொடுத்து வாங்கி உண்பதால் தமக்கு எந்தப் பாவமும் இல்லை என்றும் வாதிட்டான். ஒருமுறை ஒரு சான்றோரிடம் அவன் இதைக் கூறியபோது, சான்றோர் அவனைக் கடைத்தெருவுக்கு அழைத்துச் சென்று காட்டினார்: அருண்மொழி! அருள் என்றால் என்னவென்றால் எந்த உயிரையும் கொல்லாமல் பாதுகாப்பதாகும்; அருளற்ற கொடூரம் என்பது உயிர்களைக் கொல்வதாகும். அந்தக் கசாப்புக் கடைக்காரன் ஆடுகளை வெட்டுவதற்குக் காரணமே உன்னைப் போன்றவர்கள் பணம் கொடுத்து இறைச்சியை வாங்குவதுதான். எனவே, கொல்லப்பட்ட உடலின் மாமிசத்தைத் தின்பது அக்கொலைக்கான தூண்டுதலேயாகும்; அது அறமல்லாத பெரும் பாவமாகும் என்றார். அருண்மொழி தன் கண்மூடித்தனமான சுயநியாயத்தை உணர்ந்து வெட்கி, புலால் உண்பதை முற்றிலும் தவிர்த்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 255Kural 255
உயிர்களைக் காப்பது உண்ணாமை அறம்!
உலகினில் நிலைப்பது உண்ணாமை அறம்!
ஊனைத் தின்பவனை விழுங்கும் நரகம்!
ஒருபோதும் வாயைத் திறக்காது நரகம்!
• உயிர்நிலை = உலகில் பிற உயிர்கள் பாதுகாப்பாக உயிர்வாழ்ந்து பெருகும் நிலைமை
• உண்ணாமை உள்ளது = மனிதர்கள் மாமிசம் உண்ணாமல் வாழும் அறத்தின் மீதுதான் நிற்கிறது;
• ஊன் உண்ண = அந்த நிலையை மீறி ஒருவன் புலால் உண்டால்,
• அளறு = அவனை விழுங்கிக்கொண்ட நரகமானது
• அண்ணாத்தல் செய்யாது = அவனை வெளியே உமிழ்ந்து விடுவிக்கத் தன் வாயைத் திறக்கவே திறக்காது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நரக வேதனையும் உயிர்களின் வாழ்வும்
பண்ணை முதலாளி ரத்தினவேல், தன் மாளிகையில் வாரந்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான ஆடுகளையும் பறவைகளையும் வெட்டிப் பெருவிருந்து நடத்திப் புலால் உண்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான்; வாயில்லா உயிர்களின் மரணக் குரலை அவன் கேலியாகப் பேசினான். ஆனால் முதுமையில் அவனுக்குக் கடுமையான தீராத நோய் ஏற்பட்டு, நள்ளிரவில் வெட்டுண்ட விலங்குகள் தன்னைச் சூழ்ந்து கடிப்பது போலவும், ஒரு கரிய சகதிக்குழியில் மூழ்கி மூச்சுத் திணறுவது போலவும் கொடிய கனவுகள் கண்டு கதறினான். அவனைப் பார்க்க வந்த ஞானி சொன்னார்: ரத்தினவேல், இவ்வுலகில் பிற உயிர்கள் உடம்பெடுத்துப் பாதுகாப்பாக வாழும் நிலைமை, மனிதர்கள் புலால் உண்ணாமல் இருக்கும் அறத்தின் மீதுதான் நிற்கிறது. அந்த எல்லையை மீறிப் பிற உயிர்களின் உடலைத் தின்றவனை விழுங்கிய நரகம் அவனை அவ்வளவு எளிதில் வெளியே உமிழாது; இப்போதே உன் தவறை உணர்ந்து உயிர்களிடம் மன்னிப்புக் கேள் என்றார். ரத்தினவேல் தன் கொடூர வழக்கத்தை நிறுத்தி, எஞ்சிய வாழ்நாளை விலங்குகளின் அடைக்கலத்திற்கு அர்ப்பணித்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 256Kural 256
உண்ணும் நோக்கோடு உயிரைக் கொன்று
ஊனைத் தின்பவர் இல்லை என்றால்!
எண்ணும் காசுக்கு மாமிசம் விற்கும்
எவரும் உலகினில் இருப்பதில்லை!
• உலகு = உலகத்திலுள்ள மனிதர்கள்
• தினற்பொருட்டால் = தின்பதற்காக
• கொல்லாது எனின் = உயிர்களைக் கொன்று புலாலை உண்ணாதிருப்பார்கள் என்றால்,
• யாரும் = உலகில் எவருமே
• விலைப்பொருட்டால் = பணம் சம்பாதிக்கும் நோக்கத்தில்
• ஊன் தருவார் இல் = உயிர்களைக் கொன்று இறைச்சியை விற்க முன்வர மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைக் கடையும் கசாப்புக்காரனின் பதிலும்
சந்தைத் தெருவில் ஆடுகளை வெட்டி விற்றுவந்த கசாப்புக்காரன் மாடசாமியிடம், ஊர்ப் பெரியவர் ஒருவர் சென்று, பாவம் இந்த வாயில்லா ஆடுகளைப் பணத்திற்காக ஏன் தினமும் வெட்டி வதைக்கிறாய் என்று வருத்தத்தோடு கேட்டார். மாடசாமி தன் கத்தியைக் கீழே வைத்துவிட்டு அமைதியாகப் பதிலளித்தான்: ஐயா, எனக்கு ஆடுகள் மீது எந்தப் பகையும் இல்லை; இந்த ஊர் மக்கள் காலையிலேயே பணப்பையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்து இறைச்சி கேட்டு வரிசையில் நிற்கிறார்கள். அவர்கள் காசு கொடுத்துக் கேட்பதால்தான் நான் வெட்டுகிறேன். ஊரார் உண்பதற்காக ஆட்டிறைச்சியைக் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டால், அடுத்த கணமே நான் இந்தக் கடையை மூடிவிட்டு தானிய வியாபாரம் செய்வேன் என்றான். பெரியவர் கூடியிருந்த மக்களிடம் சொன்னார்: கேட்டீர்களா? தின்பதற்காக உலக மக்கள் விலங்குகளைக் கொல்லாமல் இருந்தால், பணத்திற்காக இறைச்சியை விற்க எவருமே முன்வர மாட்டார்கள்; கொலையைத் தூண்டுபவர்கள் தின்பவர்களே என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 257Kural 257
மற்றோர் உயிரின் உடலைக் கிழித்த
ரத்தம் வடியும் புண்ணே மாமிசம்!
உண்மை நிலையை உணர்ந்தார் என்றால்
ஒருபோதும் புலால் உண்ண மாட்டார்!
• புலால் = மாமிசம் என்பது
• பிறிதொன்றன் புண் = மற்றொரு உயிரினுடைய உடலின் வெட்டுண்ட ரத்தப் புண்ணாகும்;
• அது உணர்வார்ப் பெறின் = அந்த உண்மை நிலையை உணர்ந்து அறியும் விவேகம் பெற்றால்,
• உண்ணாமை வேண்டும் = எவரும் அந்த அருவருப்பான புலாலை உண்ணாமல் முற்றிலும் தவிர்த்தல் வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
விரலின் காயமும் தட்டிலிருந்த புண்ணும்
இளவரசன் விக்ரமன், தன் விரலில் ஏற்பட்ட ஒரு சிறிய கீறலையும் ரத்தக் கசிவையும் கண்டு முகம் சுளித்து அருவருப்படைந்து, உடனடியாகப் பட்டுத் துணியால் கட்டுப் போடச் சொன்னான். ஆனால் அதே நேரத்தில் உணவுத் தட்டில் பரிமாறப்பட்ட வறுத்த ஆட்டிறைச்சியை மிகுந்த ஆசையோடு உண்ண முற்பட்டான். அவனது குருநாதர் அவனது கையைத் தடுத்துக் கேட்டார்: இளவரசே! உங்கள் சொந்த விரலில் ஏற்பட்ட சிறிய காயத்தின் ரத்தத்தைக் கண்டாலே அருவருப்படைகிறீர்களே; இந்தத் தட்டில் இருப்பது என்ன தெரியுமா? ஓர் அப்பாவி மிருகத்தின் உடலைக் கோடாரியால் வெட்டிக் கிழித்த ஒரு பெரும் ரத்தப் புண் அல்லவா? மாமிசம் என்பது மற்றொரு உயிரின் வெட்டுண்ட புண் என்பதை விவேகத்தோடு உணர்ந்து பார்ப்பவர்கள், ஒருபோதும் அந்த அருவருப்பான உணவைத் தங்கள் நாவால் தீண்ட மாட்டார்கள் என்றார். இளவரசன் மெய்ஞ்ஞான விழிப்புணர்வு பெற்று அக்கணமே இறைச்சி உண்பதை அறவே துறந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 258Kural 258
குற்றமில்லாத மெய்யறிவு பெற்றவர்!
குறையற்ற தூய ஞானம் கொண்டவர்!
உயிரைப் பிரித்த பிணத்தின் மாமிசம்
ஒருபோதும் உண்ணவே மாட்டார்கள்!
• செயிரின் தலைப்பிரிந்த = மயக்கமும் அறியாமையுமாகிய குற்றங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்ட
• காட்சியார் = தூய மெய்யறிவு உடைய சான்றோர்கள்,
• உயிரின் தலைப்பிரிந்த = ஓர் உடலிலிருந்து அதன் உயிர் பிரிக்கப்பட்டுப் பிணமாகிப்போன
• ஊன் உண்ணார் = அந்த மாமிசத்தை ஒருபோதும் உணவாக உண்ண மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மெய்யறிவின் பார்வையும் பிணத்தின் மாமிசமும்
பல்கலைக்கழகத்தின் தலைமைப் புலவர் சத்யசீலன், விழாக்கால விருந்துகளில் பரிமாறப்படும் சுவையான மாமிச உணவுகளை உண்ண மறுத்துக் காய், கனி, தானியங்களை மட்டுமே விரும்பி உண்டார். அவரது இளைய சக ஆசிரியர்கள், இறைச்சி மிகவும் சுவையானது, அதை ஏன் ஒதுக்க வேண்டும் என்று கேட்டனர். சத்யசீலன் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: தோழர்களே! அறியாமை மற்றும் மயக்கம் என்னும் மனக் குற்றங்களை நீக்கித் தெளிவான மெய்யறிவு பெற்ற எவரும், ஒரு பிராணியின் உடலிலிருந்து உயிர் வன்முறையாகப் பிரிக்கப்பட்ட வெறும் பிணத்தின் மாமிசத்தை உண்ண மாட்டார்கள். மாமிசம் என்பது உயிர் பிரிந்த சடலமே என்பதை மெய்யறிவு கொண்ட கண்கள் தெளிவாகக் காண்கின்றன; அறிவும் கருணையும் கொண்ட மனிதன் பிணத்தைத் தின்ன மாட்டான் என்றார். சக ஆசிரியர்கள் அவரது உயர்ந்த மெய்யியல் பார்வையைப் போற்றி உணர்ந்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 259Kural 259
தீயில் நெய்யினை ஊற்றி ஆயிரம்
வேள்விகள் செய்து முடிப்பதை விட!
ஓர்உயிரைக் கொல்லாமல் ஊனைத் தின்னாமல்
வாழ்வதே யாவர்க்கும் மாபெரும் நன்மையாகும்!
• அவி சொரிந்து = நெய் முதலான நைவேத்தியப் பொருட்களைத் தீயில் இட்டு
• ஆயிரம் வேட்டலின் = ஆயிரம் வேள்விகளை (யாகங்களை) செய்வதைக் காட்டிலும்,
• ஒன்றன் உயிர் செகுத்து = ஒரு பிராணியின் உயிரைப் போக்கி
• உண்ணாமை நன்று = அதன் உடலை உண்ணாமல் விரதம் காப்பதே எவ்வளவோ மேலானது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
யாக குண்டமும் உயிர்க்கொலை இல்லா வாழ்வும்
மன்னன் வீரவர்மன், பெரும் புண்ணியத்தை ஈட்ட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் ஆயிரக்கணக்கான குடம் நெய்யைத் தீயில் ஊற்றி, நூற்றுக்கணக்கான பிரம்மாண்ட யாகங்களை நடத்தினான்; ஆனால் அதே நேரத்தில் அவனது அரண்மனை மடைப்பள்ளியில் தினந்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான மான்களும் காட்டுப் பன்றிகளும் அரச விருந்துக்காக வெட்டப்பட்டுப் புலாலாகச் சமைக்கப்பட்டன. யாகத்தின் நிறைவு விழாவிற்கு வந்த துறவி ஒருவர், அரச விருந்தை ஏற்க மறுத்துக் கூறினார்: மன்னா! வேள்வித் தீயில் நெய் சொரிந்து ஆயிரம் யாகங்களை நடத்துவதைக் காட்டிலும், ஓர் அப்பாவி உயிரைக் கொன்று அதன் மாமிசத்தைத் தின்னாமல் வாழும் எளிமையான ஜீவகாருண்யமே பன்மடங்கு உயர்ந்த புண்ணியத்தைத் தரும் என்றார். மன்னன் தன் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீருடன் யாகக் கூடத்திலேயே புலால் உண்ணாமையைத் தன் வாழ்நாள் விரதமாக ஏற்றுக்கொண்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 260Kural 260
கொல்லா நெறியில் வாழ்பவனை!
புலாலை உண்ண மறுப்பவனை!
எல்லா உயிரும் வாழ்த்திடுமே!
கைகூப்பி நின்று தொழுதிடுமே!
• கொல்லான் = எந்தவொரு உயிரையும் தன் கையால் கொல்லாதவனாய்,
• புலாலை மறுத்தானை = எவர் கொன்ற மாமிசத்தையும் உண்ணாமல் மறுத்து வாழ்பவனை,
• எல்லா உயிரும் = இவ்வுலகில் உள்ள மனிதர்கள் மற்றும் விலங்குகள் உள்ளிட்ட எல்லா உயிர்களும்
• கைகூப்பித் தொழும் = கைகுவித்துப் போற்றி வணங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காட்டு ஆசிரமமும் மான் கூட்டத்தின் அன்பும்
வனப்பகுதியில் எளிய குடிலில் வாழ்ந்த துறவி கருணானந்தர், தன் வாழ்நாளில் ஓர் எறும்பைக்கூட நசுக்காத தூய கொல்லாமை விரதத்தையும், எந்தப் பிராணியின் புலாலையும் உண்ணாத தூய ஆசாரத்தையும் தவறாது கடைப்பிடித்து வந்தார். அவரது ஆசிரமத்தைச் சுற்றிலும் காட்டின் கொடிய வேட்டை விலங்குகளும், புள்ளிமான்களும், வண்ணப் பறவைகளும் எவ்வித அச்சமுமின்றி உலவின; தாயிழந்த மான் குட்டி ஒன்று துறவியின் மடியில் தலைவைத்துத் துயில, மயில்கள் அவர் கைகளிலிருந்து தானியங்களை உண்டன. காட்டின் வழியே வந்த வேடர்களும் நாட்டு மக்களும் இக்காட்சியைக் கண்டு வியந்து நின்றனர். வேடன் ஒருவன் மெய்சிலிர்த்துச் சொன்னான்: வேடர்களைக் கண்டால் அஞ்சி ஓடும் வனவிலங்குகள் இந்தத் துறவியின் முன் மண்டியிடுகின்றனவே! அதற்குக் கிராமத்து முதியவர் கூறினார்: எந்த உயிரையும் தன் கையால் கொல்லாமலும், புலால் எதையும் உண்ணாமலும் வாழும் உத்தமரை, மனிதர்கள் மட்டுமின்றி இவ்வுலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களுமே கைகூப்பித் தொழும் என்பதற்கு இந்த ஆசிரமமே சான்றாகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
திருக்குறள் 251: முருகா பாடல்
1 / 10
