திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 255

பண்ணை முதலாளி ரத்தினவேல், தன் மாளிகையில் வாரந்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான ஆடுகளையும் பறவைகளையும் வெட்டிப் பெருவிருந்து நடத்திப் புலால் உண்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான்; வாயில்லா உயிர்களின் மரணக் குரலை அவன் கேலியாகப் பேசினான். ஆனால் முதுமையில் அவனுக்குக் கடுமையான தீராத நோய் ஏற்பட்டு, நள்ளிரவில் வெட்டுண்ட விலங்குகள் தன்னைச் சூழ்ந்து கடிப்பது போலவும், ஒரு கரிய சகதிக்குழியில் மூழ்கி மூச்சுத் திணறுவது போலவும் கொடிய கனவுகள் கண்டு கதறினான். அவனைப் பார்க்க வந்த ஞானி சொன்னார்: ரத்தினவேல், இவ்வுலகில் பிற உயிர்கள் உடம்பெடுத்துப் பாதுகாப்பாக வாழும் நிலைமை, மனிதர்கள் புலால் உண்ணாமல் இருக்கும் அறத்தின் மீதுதான் நிற்கிறது. அந்த எல்லையை மீறிப் பிற உயிர்களின் உடலைத் தின்றவனை விழுங்கிய நரகம் அவனை அவ்வளவு எளிதில் வெளியே உமிழாது; இப்போதே உன் தவறை உணர்ந்து உயிர்களிடம் மன்னிப்புக் கேள் என்றார். ரத்தினவேல் தன் கொடூர வழக்கத்தை நிறுத்தி, எஞ்சிய வாழ்நாளை விலங்குகளின் அடைக்கலத்திற்கு அர்ப்பணித்தான்.

A wealthy estate baron named Rathinavel hosted weekly feasts, ordering the slaughter of hundreds of goats, pigs, and fowl, mocking anyone who pleaded for the animals' lives. In his later years, he was struck by a severe, mysterious fever that brought terrifying hallucinations: every night, he envisioned legions of bleeding, butchered beasts tearing at his flesh while sinking into a suffocating, fiery swamp of inescapable torment. A visiting seer observed his agony: Rathinavel, the very preservation and flourishing of animal life on earth rests on humanity refraining from eating meat. When a person tramples that sacred duty to devour slaughtered bodies, the bottomless abyss of torment swallows his soul and will not easily open its jaws to release him. Repent immediately and seek pardon from nature. Stricken to his core, Rathinavel abolished slaughter across his lands and established an animal sanctuary.