திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 256

சந்தைத் தெருவில் ஆடுகளை வெட்டி விற்றுவந்த கசாப்புக்காரன் மாடசாமியிடம், ஊர்ப் பெரியவர் ஒருவர் சென்று, பாவம் இந்த வாயில்லா ஆடுகளைப் பணத்திற்காக ஏன் தினமும் வெட்டி வதைக்கிறாய் என்று வருத்தத்தோடு கேட்டார். மாடசாமி தன் கத்தியைக் கீழே வைத்துவிட்டு அமைதியாகப் பதிலளித்தான்: ஐயா, எனக்கு ஆடுகள் மீது எந்தப் பகையும் இல்லை; இந்த ஊர் மக்கள் காலையிலேயே பணப்பையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்து இறைச்சி கேட்டு வரிசையில் நிற்கிறார்கள். அவர்கள் காசு கொடுத்துக் கேட்பதால்தான் நான் வெட்டுகிறேன். ஊரார் உண்பதற்காக ஆட்டிறைச்சியைக் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டால், அடுத்த கணமே நான் இந்தக் கடையை மூடிவிட்டு தானிய வியாபாரம் செய்வேன் என்றான். பெரியவர் கூடியிருந்த மக்களிடம் சொன்னார்: கேட்டீர்களா? தின்பதற்காக உலக மக்கள் விலங்குகளைக் கொல்லாமல் இருந்தால், பணத்திற்காக இறைச்சியை விற்க எவருமே முன்வர மாட்டார்கள்; கொலையைத் தூண்டுபவர்கள் தின்பவர்களே என்றார்.

An elder approached a village butcher named Madasamy who was butchering livestock in the market square, asking sorrowfully: Why do you commit such gruesome violence every morning, slitting the throats of innocent animals for coin? Madasamy laid down his cleaver and answered honestly: Respected elder, I hold no personal malice against these sheep; but every morning, wealthy townspeople arrive with open purses, clamoring to buy mutton for their feasts. I only slaughter because customers pay for the flesh. If the people of this town decide to stop eating meat, I will gladly shut down this chopping block tomorrow and sell grains or lentils instead. Turning to the listening crowd, the elder proclaimed: Listen closely to this truth! If humanity ceases consuming animal flesh, nobody will ever kill animals to sell meat for profit. The consumer's appetite is the true root of the slaughter.