திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 254

வணிகன் அருண்மொழி, தான் எந்தப் பிராணியையும் தன் கைகளால் கொல்வதில்லை என்றும், இறைச்சிக் கடையில் விற்கப்படும் ஆட்டுக்கறியை மட்டுமே காசு கொடுத்து வாங்கி உண்பதால் தமக்கு எந்தப் பாவமும் இல்லை என்றும் வாதிட்டான். ஒருமுறை ஒரு சான்றோரிடம் அவன் இதைக் கூறியபோது, சான்றோர் அவனைக் கடைத்தெருவுக்கு அழைத்துச் சென்று காட்டினார்: அருண்மொழி! அருள் என்றால் என்னவென்றால் எந்த உயிரையும் கொல்லாமல் பாதுகாப்பதாகும்; அருளற்ற கொடூரம் என்பது உயிர்களைக் கொல்வதாகும். அந்தக் கசாப்புக் கடைக்காரன் ஆடுகளை வெட்டுவதற்குக் காரணமே உன்னைப் போன்றவர்கள் பணம் கொடுத்து இறைச்சியை வாங்குவதுதான். எனவே, கொல்லப்பட்ட உடலின் மாமிசத்தைத் தின்பது அக்கொலைக்கான தூண்டுதலேயாகும்; அது அறமல்லாத பெரும் பாவமாகும் என்றார். அருண்மொழி தன் கண்மூடித்தனமான சுயநியாயத்தை உணர்ந்து வெட்கி, புலால் உண்பதை முற்றிலும் தவிர்த்தான்.

A wealthy merchant named Arunmozhi argued that he was completely free from moral guilt because he never slaughtered animals with his own hands, merely purchasing cuts of mutton from the market stalls for dinner. He defended his diet before an elder sage, claiming that buying meat did not make him uncompassionate. The sage walked him to the butchers' square and explained: Arunmozhi, what is true compassion? It is the steadfast refusal to kill any living being. What is the total lack of compassion? It is slaughtering living creatures. The butcher only sharpens his knife and slits throats because buyers like you create the commercial demand for dead flesh. Eating that slaughtered flesh fuels the killing industry; it is fundamentally unrighteous and sinful. Mortified by the realization of his indirect complicity, Arunmozhi renounced meat immediately.