திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 251

மல்யுத்த வீரன் செங்கதிர், தான் மிகுந்த ஆன்மீகவாதி என்றும் பிறருக்கு உதவும் கருணை உள்ளம் கொண்டவன் என்றும் கூறிக்கொண்டான்; ஆனால் தன் உடற்கட்டைப் பெருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தினந்தோறும் ஓர் ஆட்டுக்குட்டியைக் கொன்று அதன் இறைச்சியை உண்டு வந்தான். ஒருநாள் இறைச்சிக்கடையில் ஒரு சிறு ஆட்டுக்குட்டி தன் தாயைத் தேடிப் பயத்தில் கதறுவதையும், அதன் கழுத்தில் கத்தி வைக்கப்பட்டுத் துடிதுடித்து இறப்பதையும் பெரியவர் ஒருவர் அவனுக்குக் காட்டினார். பெரியவர் கேட்டார்: செங்கதிர்! உன் உடலை வளர்த்துத் தசையைப் பெருக்குவதற்காக, வலியை உணரும் ஓர் அப்பாவி உயிரின் உடலை அறுத்துத் தின்பாயானால், உன்னுடைய உள்ளத்தில் அருளும் கருணையும் எவ்வாறு இருக்க முடியும்? பிற உயிர்களைத் துன்புறுத்தித் தின்னும் நாக்கால் பேசப்படும் கருணை வெறும் பொய்யே என்றார். செங்கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்து புலால் உண்பதை அடியோடு துறந்தான்.

A muscular wrestler named Sengkathir prided himself on his spiritual piety and frequent charitable donations. However, under the pretext of maintaining bulk and stamina for the wrestling arena, he consumed the meat of a freshly slaughtered goat every day. One afternoon, a compassionate elder accompanied him to the butcher's stall, pointing out a terrified young lamb crying out for its mother, shivering violently as the blade struck its neck. The elder said gently: Sengkathir, look closely at that living creature which experiences agonizing pain and terror just as you do. When you butcher and consume the flesh of another living soul merely to fatten your own muscles, how can genuine compassion ever reign in your heart? Proclaiming love while devouring the slaughtered bodies of helpless creatures is a hollow illusion. Stricken with deep remorse, Sengkathir vowed never to touch meat again.