திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 258

பல்கலைக்கழகத்தின் தலைமைப் புலவர் சத்யசீலன், விழாக்கால விருந்துகளில் பரிமாறப்படும் சுவையான மாமிச உணவுகளை உண்ண மறுத்துக் காய், கனி, தானியங்களை மட்டுமே விரும்பி உண்டார். அவரது இளைய சக ஆசிரியர்கள், இறைச்சி மிகவும் சுவையானது, அதை ஏன் ஒதுக்க வேண்டும் என்று கேட்டனர். சத்யசீலன் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: தோழர்களே! அறியாமை மற்றும் மயக்கம் என்னும் மனக் குற்றங்களை நீக்கித் தெளிவான மெய்யறிவு பெற்ற எவரும், ஒரு பிராணியின் உடலிலிருந்து உயிர் வன்முறையாகப் பிரிக்கப்பட்ட வெறும் பிணத்தின் மாமிசத்தை உண்ண மாட்டார்கள். மாமிசம் என்பது உயிர் பிரிந்த சடலமே என்பதை மெய்யறிவு கொண்ட கண்கள் தெளிவாகக் காண்கின்றன; அறிவும் கருணையும் கொண்ட மனிதன் பிணத்தைத் தின்ன மாட்டான் என்றார். சக ஆசிரியர்கள் அவரது உயர்ந்த மெய்யியல் பார்வையைப் போற்றி உணர்ந்தனர்.

At grand festival banquets, a brilliant academy scholar named Sathyaseelan consistently declined lavish platters of roasted fowl and seasoned mutton, choosing simple grains, pulses, and fruits instead. His younger colleagues curiously asked why an intellectual of his stature refused savory delicacies. Sathyaseelan replied with calm dignity: My friends, those whose minds are genuinely cleansed of ignorance and illusion, possessing pure philosophical insight, will never consume the dead flesh from which a living soul has been violently severed. To clear, unclouded spiritual vision, meat is nothing other than a mutilated corpse. A human being guided by wisdom and unblemished perception does not feed upon corpses. Stunned by the profound purity of his rationale, the scholars bowed in deep respect.