திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 259

மன்னன் வீரவர்மன், பெரும் புண்ணியத்தை ஈட்ட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் ஆயிரக்கணக்கான குடம் நெய்யைத் தீயில் ஊற்றி, நூற்றுக்கணக்கான பிரம்மாண்ட யாகங்களை நடத்தினான்; ஆனால் அதே நேரத்தில் அவனது அரண்மனை மடைப்பள்ளியில் தினந்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான மான்களும் காட்டுப் பன்றிகளும் அரச விருந்துக்காக வெட்டப்பட்டுப் புலாலாகச் சமைக்கப்பட்டன. யாகத்தின் நிறைவு விழாவிற்கு வந்த துறவி ஒருவர், அரச விருந்தை ஏற்க மறுத்துக் கூறினார்: மன்னா! வேள்வித் தீயில் நெய் சொரிந்து ஆயிரம் யாகங்களை நடத்துவதைக் காட்டிலும், ஓர் அப்பாவி உயிரைக் கொன்று அதன் மாமிசத்தைத் தின்னாமல் வாழும் எளிமையான ஜீவகாருண்யமே பன்மடங்கு உயர்ந்த புண்ணியத்தைத் தரும் என்றார். மன்னன் தன் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீருடன் யாகக் கூடத்திலேயே புலால் உண்ணாமையைத் தன் வாழ்நாள் விரதமாக ஏற்றுக்கொண்டான்.

Seeking immense spiritual merit and celestial blessings, King Veeravarman sponsored hundreds of grandiose rituals, pouring thousands of jars of pure melted butter into blazing sacrificial fires. Yet, behind the palace pavilions, his royal kitchen slaughtered dozens of wild deer and game fowl every evening to feed the banqueting nobility. A revered forest sage attending the royal court politely turned away the elaborate meat dishes. The sage said with profound serenity: O King, far superior to pouring rich ghee and libations into the fires of a thousand elaborate sacrifices is the single, noble vow of not slaying an innocent creature to devour its flesh. Moved to tears, the king embraced a vegetarian life.