திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 260

வனப்பகுதியில் எளிய குடிலில் வாழ்ந்த துறவி கருணானந்தர், தன் வாழ்நாளில் ஓர் எறும்பைக்கூட நசுக்காத தூய கொல்லாமை விரதத்தையும், எந்தப் பிராணியின் புலாலையும் உண்ணாத தூய ஆசாரத்தையும் தவறாது கடைப்பிடித்து வந்தார். அவரது ஆசிரமத்தைச் சுற்றிலும் காட்டின் கொடிய வேட்டை விலங்குகளும், புள்ளிமான்களும், வண்ணப் பறவைகளும் எவ்வித அச்சமுமின்றி உலவின; தாயிழந்த மான் குட்டி ஒன்று துறவியின் மடியில் தலைவைத்துத் துயில, மயில்கள் அவர் கைகளிலிருந்து தானியங்களை உண்டன. காட்டின் வழியே வந்த வேடர்களும் நாட்டு மக்களும் இக்காட்சியைக் கண்டு வியந்து நின்றனர். வேடன் ஒருவன் மெய்சிலிர்த்துச் சொன்னான்: வேடர்களைக் கண்டால் அஞ்சி ஓடும் வனவிலங்குகள் இந்தத் துறவியின் முன் மண்டியிடுகின்றனவே! அதற்குக் கிராமத்து முதியவர் கூறினார்: எந்த உயிரையும் தன் கையால் கொல்லாமலும், புலால் எதையும் உண்ணாமலும் வாழும் உத்தமரை, மனிதர்கள் மட்டுமின்றி இவ்வுலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களுமே கைகூப்பித் தொழும் என்பதற்கு இந்த ஆசிரமமே சான்றாகும் என்றார்.

In a tranquil forest clearing, a compassionate hermit named Karunanandar lived in strict adherence to absolute non-violence, never harming even an ant and resolutely refusing to consume any animal flesh. Because his aura radiated total harmlessness, wild jungle animals lost all instinctive fear around his hut: timid spotted deer grazed beside him, wild peahens ate grains from his open palm, and orphaned fawns rested their heads peacefully upon his lap. Hunters passing through the woods stopped in awe at the miraculous scene. One hunter whispered: Wild animals that flee in terror from our arrows gather affectionately around this ascetic! An elderly traveler explained: The person who neither slays any living creature nor partakes of slaughtered flesh is adored and revered with trusting, folded hands by every living being in the universe. This peaceful hermitage is living proof of that sacred truth.