குறள் 361Kural 361
எல்லா உயிர்களுக்கும் எல்லாக் காலத்திலும் ஒழியாமல் தொடர்ந்து வருகின்ற பிறவித் துன்பங்களை விளைவிக்கின்ற மூல விதை எதுவென்றால், உலகப் பொருட்கள் மீது கொள்ளும் அடங்காத பேராசையே (அவாவே) ஆகும்.
• எல்லா உயிர்க்கும் = உலகிலுள்ள எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும்
• எஞ்ஞான்றும் = எல்லாக் காலத்திலும்
• தவாஅப் பிறப்பு ஈனும் = அழியாமல் தொடர்ந்து வருகின்ற பிறவித் துன்பத்தை விளைவிக்கின்ற
• வித்து = மூல விதை எதுவென்றால்,
• அவா என்ப = உலகப் பொருட்கள் மீது கொள்ளும் அடங்காத 'பேராசையே' என்று சான்றோர் கூறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கடுகு போன்ற ஆலவிதையும் பிறவிப் பெருமரமும்
உழவன் சோமநாதன், 'மனிதர்கள் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் எண்ணற்ற பிறவிகள் எடுத்து, நோய்களாலும் மூப்பினாலும் துன்பப்பட வேண்டும்; இந்த முடிவில்லாத பிறவிச் சங்கிலிக்கு மூலக் காரணம் என்ன' என்று வியந்து ஞானி சிவானந்தரிடம் கேட்டான். ஞானி தன் உள்ளங்கையில் ஒரு சிறிய ஆலமரத்து விதையை வைத்துக் காட்டினார்: சோமநாதா! கடுகை விடச் சிறியதான இந்த ஒரு சிறு விதைக்குள், பல்லாயிரக்கணக்கான கிளைகளும், விழுதுகளும், இலைகளும், கோடிக்கணக்கான புதிய விதைகளும் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலமரமே மறைந்திருக்கிறது பார்த்தாயா? அதேபோலத்தான், ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தில் எழும் அடங்காத உலக ஆசை என்னும் ஒரு சிறு வித்துதான், அவன் இறக்கும் போது அவனை மற்றொரு கருப்பைக்குள் தள்ளி, மீண்டும் மீண்டும் முடிவில்லாத பிறவித் துன்பப் பெருமரத்தை உருவாக்குகிறது; எல்லா உயிர்களுக்கும் பிறவித் தளையைத் தரும் மூல விதை அவாவே ஆகும்; அந்த ஆசை விதையை ஞான நெருப்பால் சுட்டெரித்து விட்டால், பிறவி மரம் ஒருபோதும் முளைக்காது என்றார். சோமநாதன் ஆசைகளை அறுத்தெறியத் துணிந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 362Kural 362
ஒரு மனிதன் தன் வாழ்வில் எதையாவது விரும்ப வேண்டும் என்றால், மீண்டும் பிறவாத முக்தி நிலையையே விரும்ப வேண்டும்; அந்தப் பிறவா முக்தி பேரின்பமானது, எந்த உலகப் பொருளின் மீதும் ஆசை வைக்காத ஆசையற்ற தூய மனநிலையை விரும்பும்போது தானாகவே உண்டாகும்.
• வேண்டுங்கால் = ஒரு மனிதன் எதையாவது விரும்ப வேண்டும் என்றால்,
• பிறவாமை வேண்டும் = மீண்டும் இவ்வுலகில் பிறக்காத முக்தி நிலையையே அவன் விரும்ப வேண்டும்;
• மற்று அது = அந்த பிறவா முக்தி நிலையானது,
• வேண்டாமை வேண்ட வரும் = எந்தவொரு உலகப் பொருளையும் விரும்பாத ஆசையற்ற நிலையை அவன் விரும்பிப் பழகும்போது தானாகவே வந்து சேரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பேரரசரின் வரமும் பிறவாமைப் பேரின்பமும்
பேரரசர் ராஜேந்திரன், மாபெரும் யாகம் செய்து, 'அளவில்லாத தங்கப் பொக்கிஷங்கள் வேண்டும், ஏழு உலகங்களையும் வெல்லும் பேரரசு வேண்டும், பூவுலகில் நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும்' என்று பேராசையோடு பல வரங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்போது யாகசாலைக்குள் நுழைந்த அவதூத முனிவர், மன்னனைப் பார்த்து அமைதியாகக் கேட்டார்: மன்னா! ஏழு உலகங்களையும் நீ வென்றாலும் மூப்பும் நோயும் நடுக்கமும் உன்னைத் தொடர்ந்து வந்து தாக்குமே; நீ ஒரு பொருளை விரும்பி வேண்ட வேண்டும் என்றால், இந்த மண்ணில் மீண்டும் வந்து பிறவாத முக்தி நிலையை மட்டுமே வேண்ட வேண்டும்! அந்தப் பிறவாமைப் பேரின்பமானது, உலகப் பொருட்கள் எதன் மீதும் ஆசைப்படாத 'ஆசையற்ற நிலையை' நீ உன் உள்ளத்தில் விரும்பிப் பழகும்போது உன்னைத் தேடித் தானே வரும்; ஆசைகளை ஒழித்து முக்தியை எட்டு என்றார். பேரரசர் தன் அறியாமை நீங்கி, உலகப் பேராசைகளை உதறித் தள்ளினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 363Kural 363
எந்த உலகப் பொருளின் மீதும் பேராசை கொள்ளாமல் வாழும் மனநிறைவை (ஆசையற்ற நிலையை) விடச் சிறந்த பெருஞ்செல்வம் இவ்வுலகில் வேறு எதுவும் இல்லை; தேவர்கள் வாழும் மேலுலகிலும் கூட இதற்கு இணையான செல்வம் இல்லை.
• வேண்டாமை அன்ன = எந்த உலகப் பொருளின் மீதும் பேராசை வைக்காத ஆசையற்ற நிலையைப் போன்ற
• விழுச்செல்வம் = மிக உயர்ந்த ஒப்பற்ற பெருஞ்செல்வம்
• ஈண்டு இல்லை = நாம் வாழ்கின்ற இந்த பூவுலகில் வேறு எதுவும் இல்லை;
• ஆண்டும் = அதுமட்டுமல்லாமல் தேவர்கள் வாழ்கின்ற மேலுலகிலும் கூட
• அஃது ஒப்பது இல் = அந்த ஆசையற்ற நிலைக்கு ஈடாக ஒப்பிடக்கூடிய செல்வம் வேறு எதுவுமே இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொக்கிஷ அறைகளின் அச்சமும் மனநிறைவின் பேரரரசும்
பெருஞ்செல்வந்தர் குபேரதாசன், ஐம்பது இரும்புப் பெட்டகங்கள் நிறையத் தங்கக் கட்டிகளையும் ரத்தினங்களையும் பூட்டி வைத்திருந்தார்; ஆனால் திருடர்கள் புகுந்து விடுவார்களோ, காவலாளிகள் துரோகம் செய்து விடுவார்களோ என்ற அச்சத்தால் இரவெல்லாம் தூங்காமல் துப்பாக்கியும் கையுமாக அலைந்தார்; நெஞ்சில் தீராத அமில எரிச்சலாலும் வேதனையாலும் துடித்தார். ஒருநாள் அவர் வீட்டின் முன்னுள்ள மாமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த துறவி ஒருவர், ஒரு துண்டு பழைய ரொட்டியை உண்டுவிட்டு, எவ்விதக் கவலையுமின்றிப் பாட்டுப்பாடிப் பேரானந்தத்தில் திளைப்பதைக் கண்டார். குபேரதாசன் வியந்து கேட்டார்: ஐயா! என்னிடம் ஐம்பது பெட்டகம் பொன் இருந்தும் நான் நிம்மதியின்றித் தவிக்கிறேன்; உங்களிடம் எந்தப் பொக்கிஷம் இருக்கிறது? துறவி புன்னகையோடு கூறினார்: குபேரதாசா! உன்னிடம் உள்ள பொன் உன்னை ஒரு பயந்த அநாதையாக மாற்றிவிட்டது; என்னிடமோ எதன் மீதும் ஆசை வைக்காத 'வேண்டாமை' என்னும் ஒப்பற்ற பெருஞ்செல்வம் இருக்கிறது; இந்த மனநிறைவை விடச் சிறந்த பெருஞ்செல்வம் இந்த பூவுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை; தேவர்கள் வாழும் தேவலோகத்திலும் கூட இதற்கு ஈடான செல்வம் இல்லை என்றார். குபேரதாசன் தன் பேராசையை உதறி மனநிறைவை நாடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 364Kural 364
உள்ளத்தின் உண்மையான ஆன்ம தூய்மை என்பது உலகப் பொருட்களின் மீது பேராசை இல்லாதிருப்பதே ஆகும்; அந்த ஆசையற்ற தூய நிலையானது, அழிவில்லாத முழுமுதற் பரம்பொருளை விரும்பி நாடும்போது மனிதனுக்குத் தானே உண்டாகும்.
• தூஉய்மை என்பது = உள்ளத்தின் மாசற்ற ஆன்ம தூய்மை (முக்தி நிலை) என்பது
• அவா இன்மை = உலகப் பொருட்களின் மீது எந்தவொரு பேராசையும் இல்லாதிருத்தலாகும்;
• மற்று அது = அந்த ஆசையற்ற தூய மனநிலையானது,
• வாஅய்மை வேண்ட வரும் = பரம்பொருளாகிய மெய்ப்பொருளைத் தன் உள்ளத்தில் விரும்பி நாடும்போது தானாகவே வந்து உண்டாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கலங்கிய நீர்க்குடமும் மெய்ஞானப் படிகாரக் கல்லும்
சீடன் சம்புநாதன், தினமும் ஐந்து முறை ஆற்றில் நீராடி, தூய பட்டு ஆடைகளை அணிந்து உடலைச் சுத்தமாக வைத்திருந்தான்; ஆனால் உள்ளத்திலோ மடத்துத் தலைமைப் பதவியை அடைய வேண்டும், ஊரெல்லாம் புகழ் பெற வேண்டும் என்ற அடங்காத ஆசைகளால் மனம் கலங்கிப் புழுங்கினான்; 'என் உள்ளத்தில் உண்மையான ஆன்ம தூய்மை ஏன் வரவில்லை' என்று குருவிடம் அழுதான். குருநாதர் ஒரு மண்பானை நிறையச் சேற்று நீரைக் கொண்டுவந்து அவன் முன்னே வைத்தார்: சம்புநாதா! பானையின் வெளிப்பகுதியை எத்தனை முறை சந்தனம் பூசிக் கழுவினாலும் உள்ளே இருக்கும் நீர் தூய்மையாகாது; ஆனால் இதோ பார் என்று ஒரு சிறிய படிகாரக் கல்லை எடுத்து அந்தச் சேற்று நீரில் இட்டார்; அடுத்த சில நிமிடங்களில் சேறுகளும் கசடுகளும் அடியில் தங்கி, நீர் படிகம் போல் பளிச்சென்று மாறி இனித்தது. குருநாதர் விளக்கினார்: உள்ளத்தின் உண்மையான தூய்மை என்பது உலக ஆசைகள் இல்லாதிருத்தலே ஆகும்; அந்த ஆசையற்ற தூய மனநிலையானது, மெய்ப்பொருளாகிய பரம்பொருளைத் தன் உள்ளத்தில் விரும்பி நாடும்போது தானாகவே மலர்ந்து தூய்மை தரும் என்றார். சம்புநாதன் அகத்தூய்மை பெற்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 365Kural 365
பிறவித் தளையை அறுத்த உண்மையான துறவிகள் எனப் போற்றப்படுவோர் உள்ளத்தில் ஆசைகளை அறுத்தவர்களே ஆவர்; வெளிப்புற உடைமைகளைத் துறந்தும் ஆசையை விடாத மற்றவர்கள் உண்மையான முக்தி நிலையை அடைய மாட்டார்கள்.
• அற்றவர் என்பார் = 'பிறவித் தளையை அறுத்த உண்மையான துறவிகள்' என்று சான்றோரால் போற்றப்படுவோர்
• அவா அற்றார் = உலக ஆசைகளை உள்ளத்திலிருந்து முழுமையாக அறுத்தெறிந்த ஞானிகளே ஆவர்;
• மற்றையார் = வெளிப்புற உடைமைகளைத் துறந்தும் ஆசையைத் துறக்காத மற்றவர்களோ
• அற்றாக = அந்த ஞானிகளைப் போலப் பிறவித் தளைகளை
• அற்றது இலர் = முழுமையாக அறுத்தவர்கள் ஆக மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மரவுரியின் வேடமும் உள்ளத்தில் அறுத்த ஆசையும்
கானகத்து முனிவர் கௌதமர், தன் சொத்துக்களையும் குடும்பத்தையும் விட்டுவிட்டு மரவுரி ஆடை அணிந்து உணவின்றித் தவம் செய்தார்; ஆனால் அவ்வழியே சென்ற யாத்ரீகர்கள் தன்னை வணங்காமல் சென்றால் அவர்கள் மீது கடும் கோபமும், 'இந்த உலகமே என்னை மாபெரும் துறவியாகப் போற்ற வேண்டும்' என்ற அடங்காத புகழாசையும் அவரது நெஞ்சில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அதே கானகத்தில் எளிய பருத்தி வேட்டி அணிந்து வாழ்ந்த முதிய துறவி சதானந்தரோ, பசியெடுத்தால் மரத்துப் பழங்களை உண்டு, புகழையோ மரியாதையையோ சிறிதும் விரும்பாமல் எல்லா உயிர்களிடமும் அன்போடு பழகினார். குருகுலச் சீடர்கள் இவர்களில் யார் உண்மையான பற்றற்ற துறவி என்று கேட்டனர். வழிகாட்ட வந்த மகான் விளக்கினார்: கௌதமர் வெளிப்புறப் பொருட்களைத் துறந்திருந்தாலும், உள்ளத்தில் புகழாசை என்னும் பேராசையைத் துறக்கவில்லை; ஆனால் சதானந்தரோ ஆசையையே தன் உள்ளத்திலிருந்து அடியோடு அறுத்தெறிந்துவிட்டார்; உள்ளத்தில் ஆசையற்றவர்களே பிறவித் தளையை அறுத்த உண்மையான துறவிகள் ஆவர்; மற்றவர்கள் வெளிவேடத்தால் ஒருபோதும் முழுமையான முக்தி நிலையை அடைய மாட்டார்கள் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 366Kural 366
ஆன்ம சாதகனை அவனறியாமல் ஏமாற்றி வீழ்த்தி அழிப்பது உலகப் பேராசையே ஆகும்; எனவே அந்த ஆபத்தான ஆசை தன் நெஞ்சில் நுழையாதவாறு அஞ்சி எப்போதும் எச்சரிக்கையோடு வாழ்வதே தலைசிறந்த அறமாகும்.
• ஒருவனை வஞ்சிப்பது அவா = ஆன்மீகப் பாதையில் முன்னேறும் ஒரு மனிதனை அவனறியாமல் ஏமாற்றி வீழ்த்தி அழிப்பது அவனது உள்ளத்து ஆசையே ஆகும்;
• அஞ்சுவது ஓரும் = அதனால் அந்த ஆபத்தான ஆசை தன் நெஞ்சில் தலைதூக்காதவாறு அஞ்சி எச்சரிக்கையோடு காப்பதே
• அறனே = ஒரு மனிதன் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தலைசிறந்த அறமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோட்டைக் கதவும் வஞ்சக ஆசையின் நுழைவும்
ஆன்ம சாதனைக் கோட்டையைக் காவல் காத்த இளம் சீடன் சுவேதன், மது, சூது, பகட்டான உடைகள் போன்ற பெரிய பாவங்களை எளிதில் புறக்கணித்து வெற்றி கொண்டான்; ஆனால் ஒருநாள் ஒரு நயவஞ்சக வியாபாரி வந்து, 'இது மிகச் சிறிய வாசனைப் பட்டுத் துண்டு, இதை வைத்திருப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லையே' என்று இலவசமாகக் கொடுத்தான். சுவேதன் இது ஒரு சிறிய ஆசைதானே என்று கருதி அதை ஏற்றுக்கொண்டான்; அடுத்த சில வாரங்களில் அதே வியாபாரி விலையுயர்ந்த மாணிக்கத்தைக் கொண்டு வந்து ஆசையைத் தூண்டினான்; முடிவில் அந்த ஆசையே சுவேதனின் மனதை மயக்கி, தவக்கோட்டையின் ரகசியக் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டு அவனை ஆன்மீக வீழ்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. அப்போது குருநாதர் வந்து சுவேதனை மீட்டுக் கூறினார்: சுவேதா! ஒருவனை அவனறியாமல் நயவஞ்சகமாக ஏமாற்றி அழிப்பது அவனது உள்ளத்தில் நுழையும் சிறிய ஆசையே ஆகும்; பகைவன் கூட வெளியே நின்று தாக்குவான், ஆனால் ஆசையோ உள்ளே நுழைந்து கொன்றுவிடும்; எனவே ஆசை நெஞ்சில் நுழையாதவாறு அஞ்சி எச்சரிக்கையோடு காப்பதே தவத்தின் தலையாய அறமாகும் என்றார். சுவேதன் ஆசையை அஞ்சி விழிப்போடு வாழ்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 367Kural 367
ஒரு மனிதன் தன் உள்ளத்திலிருந்து ஆசைகளை முழுமையாக வேரறுத்து ஒழித்துவிட்டால், பிறவித் துன்பங்களால் அழியாமல் காக்கக்கூடிய முக்திக்குரிய நற்செயல்கள் அனைத்தும் அவன் விரும்பும் வண்ணமே மிக எளிதாக வந்து கைகூடும்.
• அவாவினை = உலகப் பொருட்களின் மீதான ஆசைகளை
• ஆற்ற அறுப்பின் = தன் உள்ளத்திலிருந்து முழுமையாக வேரறுத்து ஒழித்துவிட்டால்,
• தவாவினை = பிறவித் துன்பத்தால் அழியாமல் காக்கும் முக்திக்குரிய நற்செயல்கள் அனைத்தும்
• தான் வேண்டும் ஆற்றான் = அவன் விரும்புகின்ற வண்ணமே எளிதில் அவனுக்குத்
• வரும் = தானே வந்து வாய்க்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சடங்குகளின் சிரமமும் ஆசையற்ற மனதின் நற்பயனும்
ஆன்ம சாதகர் சுகுமார், கடுமையான விரதங்களையும் பலவகைச் சடங்குகளையும் மேற்கொண்டும், தன் தியானத்தில் அமைதி கிடைக்காமல் தவித்தார்; ஏனெனில் அவரது உள்ளத்திலோ சித்திகளையும் புகழையும் பெற வேண்டும் என்ற சூட்சுமமான ஆசைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவரது அலைக்கழிப்பைக் கண்ட ஞானாசிரியர், 'சுகுமாரா! சடங்குகளின் மூலம் முக்தியைப் பிடிக்க முடியாது; உன் உள்ளத்திலுள்ள எல்லாவிதமான ஆசைகளையும் முழுமையாக அறுத்தெறிந்து அமைதியாக இரு' என்றார். சுகுமார் புகழாசை, சித்தி ஆசை அனைத்தையும் துறந்து, முழுமையான ஆசையற்ற மனநிறைவில் ஆழ்ந்தார்; ஆசைகளை அறுத்த அடுத்த கணமே, எந்தக் கடினப் பிரயத்தனமும் இன்றி ஆழ்ந்த சமாதி நிலையும், அழியாத ஆன்ம அமைதியும், மேலான ஆன்மீக நன்மைகளும் அவர் விரும்பிய வண்ணமே எளிதாக அவரை வந்து அடைந்தன. ஞானாசிரியர் புன்னகையோடு கூறினார்: ஒருவன் தன் ஆசைகளை முழுமையாக அறுத்து ஒழித்துவிட்டால், அழியாமல் வாழ்வதற்கான முக்திப் பேரின்ப நன்மைகள் அனைத்தும் அவன் விரும்பும் வண்ணமே மிக எளிதாக வந்து சேரும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 368Kural 368
உள்ளத்தில் உலக ஆசைகள் இல்லாதவர்களுக்கு எத்தகைய துன்பமும் உண்டாகாது; ஆனால் ஆசை மட்டும் உள்ளத்தில் இருக்குமானால், துன்பங்கள் அனைத்தும் இடைவிடாமல் மேலும் மேலும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கும்.
• அவா இல்லார்க்கு = உள்ளத்தில் உலக ஆசைகள் இல்லாத மனிதர்களுக்கு,
• துன்பம் இல்லாகும் = எந்தவிதமான மனத்துன்பங்களும், வேதனைகளும் அணுகாமல் இல்லாது போகும்;
• அஃது உண்டேல் = மாறாக அந்த ஆசை ஒருவனின் நெஞ்சில் இருக்குமானால்,
• தவாஅது = குறையாமல் இடைவிடாமல்
• மேன்மேல் வரும் = எல்லாத் துன்பங்களும் அலைபோல மேலும் மேலும் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எளிய தோட்டமும் பேராசைப் பெருங்கடனின் சுழலும்
இரு சகோதரர்களில் மூத்தவனான வேந்தன், தன் சிறிய எலுமிச்சைத் தோட்டத்தில் கிடைத்த விளைச்சலால் முழு மனநிறைவோடு வாழ்ந்தான்; எந்த உலகப் பேராசையும் இல்லாததால் வறட்சியோ, சந்தை விலை சரிவோ அவனது மன நிம்மதியைச் சிறிதும் அசைக்கவில்லை; ஆரோக்கியத்தோடு ஆனந்தமாக வாழ்ந்தான். ஆனால் அவனது தம்பி மாளவனோ, பள்ளத்தாக்கிலுள்ள அத்தனை மர அறுவை ஆலைகளையும் தன் வசப்படுத்த வேண்டும் என்ற பேராசையால், நிலங்களை அடமானம் வைத்துப் பெருங்கடன் வாங்கி, அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்துக் கப்பல்களை வாங்கினான்; திடீரென ஏற்பட்ட கடல் புயலில் மரக்கலங்கள் மூழ்கியதும், கடன் கொடுத்தவர்கள் முற்றுகையிட, வழக்குகள், அவமானம், மாரடைப்பு எனத் துன்பங்கள் அலைபோல அவனைத் தொடர்ந்து தாக்கின. கிராமத்து முதியவர் இருவரையும் காட்டி விளக்கினார்: வேந்தனுக்கு எந்த ஆசையும் இல்லை, அதனால் ஒரு சிறு துன்பமும் அவனை அணுகவில்லை; ஆனால் மாளவனிடமோ பேராசை கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது, அதனால் இடைவிடாமல் துன்பங்கள் மேன்மேலும் அவனை மூழ்கடித்தன என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 369Kural 369
துன்பங்களிலெல்லாம் மிகக் கொடிய பெருந்துன்பமாகிய பேராசை ஒருவனின் உள்ளத்திலிருந்து அடியோடு அழிந்துவிட்டால், அவன் வாழும் இந்த பூமியிலேயே அவனுக்குப் பேரின்பமானது இடைவிடாமல் தொடர்ந்து உண்டாகும்.
• அவா என்னும் = மனிதனை வாட்டுகின்ற அடங்காத 'பேராசை' என்கின்ற
• துன்பத்துள் துன்பம் கெடின் = துன்பங்களிலெல்லாம் மிகக் கொடிய பெருந்துன்பமானது உள்ளத்திலிருந்து அழிந்துவிட்டால்,
• ஈண்டும் = மனிதன் வாழும் இந்த பூமியிலேயே
• இன்பம் = எக்காலத்தும் அழியாத பேரின்ப நிலையானது
• இடையறாது = ஒருபோதும் குறையாமல் தொடர்ந்து இடைவிடாமல் நிலைத்து நிற்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எரியும் தணலும் உள்ளத்தில் பொங்கிய பேரின்பமும்
ஆன்ம சாதகர் ஆனந்தகிரி, மடத்தின் விரிவாக்கம், ஆயிரக்கணக்கான சீடர்களின் கூட்டம், அரச மரியாதைகள் ஆகியவற்றைப் பெற வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆசைகளால் நெஞ்சில் ஒரு கொதிக்கும் நெருப்புத் தணலைச் சுமப்பது போல இரவும் பகலும் தகித்தார்; எதை அடைந்தாலும் அடுத்த கணம் மற்றொரு ஆசை முளைத்து அவரை வாட்டியது. ஒரு நள்ளிரவில் தன் இதயத்தை உற்றுநோக்கிய ஆனந்தகிரி, 'இந்த உலகத்தில் என்னை வாட்டும் எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் மூல காரணமாய் இருக்கும் துன்பத்துள் துன்பமே இந்த அடங்காத ஆசைதான்' என்பதை உள்ளுணர்வில் உணர்ந்தார்; அந்த நொடியிலேயே தன் சீடர்கள், மடத்து விரிவாக்கம், உலகப் புகழ் என்ற அத்தனை ஆசைகளையும் முழுமையாகத் துறந்து இறைவனிடம் சரணடைந்தார்; அடுத்த கணமே நெஞ்சில் எரிந்த தீயணைந்து, குளிர்ந்த அமிர்த ஊற்றுப் போல எல்லையற்ற பேரின்பம் உள்ளத்தில் பொங்கி வழிந்தது. ஆனந்தகிரி பரவசத்தோடு உணர்ந்தார்: துன்பங்களிலெல்லாம் கொடிய பெருந்துன்பமாகிய பேராசை உள்ளத்திலிருந்து அழிந்துவிட்டால், ஒரு மனிதன் இந்த பூமியில் வாழும் போதே அவனுக்குப் பேரின்பம் இடைவிடாமல் பொங்கி வழியும் என்பதை மெய்யாக உணர்ந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 370Kural 370
எவ்வளவு கிடைத்தாலும் ஒருபோதும் திருப்தியடையாத இயல்புடைய பேராசையை ஒருவன் தன் உள்ளத்திலிருந்து ஒழித்துவிட்டால், அந்த ஆசையற்ற மனநிலையே அவனுக்கு அந்த நொடியிலேயே எக்காலத்தும் மாறாத நிலையான முக்திப் பேரின்ப நிலையைத் தரும்.
• ஆரா இயற்கை அவா = எவ்வளவு கிடைத்தாலும் ஒருபோதும் திருப்தியடையாத இயல்பு கொண்ட அடங்காத பேராசையை
• நீப்பின் = ஒருவன் தன் உள்ளத்திலிருந்து முழுமையாக ஒழித்துவிட்டால்,
• அந்நிலையே = அந்த ஆசையற்ற நிலையே அவனுக்கு அந்த கணத்திலேயே
• பேரா இயற்கை தரும் = எக்காலத்தும் மாறாத நிலையான முக்திப் பேரின்ப நிலையை (ஜீவன் முக்தி நிலையை) வழங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஓட்டைக் குடத்தின் தாகமும் மாறாத முக்திப் பெருநிலையும்
சீடன் மணிகண்டன், தன் உள்ளத்தில் எப்போதும் ஒரு தீராத வறுமை உணர்வையும், எவ்வளவு செல்வம், கல்வி, புகழ் கிடைத்தாலும் உடனே காலியாகிவிடும் ஒரு வெறுமையையும் உணர்ந்து தவித்தான்; 'என் மனம் ஒருபோதும் திருப்தி அடைவதே இல்லையே' என்று ஞானியிடம் முறையிட்டான். ஞானி அவனிடம் அடியில் பெரிய ஓட்டை விழுந்த ஒரு மண்பானையைக் கொடுத்து, 'மணிகண்டா! இந்த ஓட்டைக் குடத்தை ஆற்று நீரால் நிரப்பு' என்றார். மணிகண்டன் ஆயிரம் முறை நீர் அள்ளி ஊற்றியும், நீர் அடியில் வழிந்தோடிப் பானை எப்போதும் காலியாகவே இருந்தது; இறுதியில் களைப்படைந்து குடத்தை ஆற்றில் எறிந்தான். அப்போது ஞானி புன்னகையோடு கூறினார்: மணிகண்டா! ஒருபோதும் நிரம்பாத அந்த ஓட்டைக் குடம்தான் மனிதனின் அடங்காத பேராசை! ஏழு கடல்களின் நீரை ஊற்றினாலும் ஓட்டைக் குடம் நிரம்பாது; ஆனால் அந்த ஓட்டைக் குடத்தை தூக்கி எறிந்துவிட்டு, நீயே அந்த வற்றாத ஆற்றுப் பெருவெள்ளத்தில் மூழ்கிவிட்டால் அந்த நொடியிலேயே பூரண நிறைவு பெறுவாய்! திருப்தியடையாத அந்தப் பேராசையை அடியோடு நீக்கிவிட்டால், அந்த கணத்திலேயே எக்காலத்தும் மாறாத நிரந்தரமான முக்திப் பேரின்ப நிலை (ஜீவன் முக்தி) தானாகக் கிட்டும் என்றார். மணிகண்டன் பேராசையை நீக்கிப் பூரண அமைதி பெற்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.