திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 364

சீடன் சம்புநாதன், தினமும் ஐந்து முறை ஆற்றில் நீராடி, தூய பட்டு ஆடைகளை அணிந்து உடலைச் சுத்தமாக வைத்திருந்தான்; ஆனால் உள்ளத்திலோ மடத்துத் தலைமைப் பதவியை அடைய வேண்டும், ஊரெல்லாம் புகழ் பெற வேண்டும் என்ற அடங்காத ஆசைகளால் மனம் கலங்கிப் புழுங்கினான்; 'என் உள்ளத்தில் உண்மையான ஆன்ம தூய்மை ஏன் வரவில்லை' என்று குருவிடம் அழுதான். குருநாதர் ஒரு மண்பானை நிறையச் சேற்று நீரைக் கொண்டுவந்து அவன் முன்னே வைத்தார்: சம்புநாதா! பானையின் வெளிப்பகுதியை எத்தனை முறை சந்தனம் பூசிக் கழுவினாலும் உள்ளே இருக்கும் நீர் தூய்மையாகாது; ஆனால் இதோ பார் என்று ஒரு சிறிய படிகாரக் கல்லை எடுத்து அந்தச் சேற்று நீரில் இட்டார்; அடுத்த சில நிமிடங்களில் சேறுகளும் கசடுகளும் அடியில் தங்கி, நீர் படிகம் போல் பளிச்சென்று மாறி இனித்தது. குருநாதர் விளக்கினார்: உள்ளத்தின் உண்மையான தூய்மை என்பது உலக ஆசைகள் இல்லாதிருத்தலே ஆகும்; அந்த ஆசையற்ற தூய மனநிலையானது, மெய்ப்பொருளாகிய பரம்பொருளைத் தன் உள்ளத்தில் விரும்பி நாடும்போது தானாகவே மலர்ந்து தூய்மை தரும் என்றார். சம்புநாதன் அகத்தூய்மை பெற்றான்.

Novice Sambunathan bathed five times daily in sacred mountain springs and washed his robes in scented sandalwood waters, yet his mind remained tormented by jealous cravings for monastic titles, fame, and gold donations. Weeping in frustration, he asked his spiritual preceptor why true spiritual purity eluded him despite rigorous outer hygiene. The preceptor brought forth an earthenware vessel filled with turbid, muddy swamp water: Sambunathan, you may scrub and polish the outer clay surface of this jar a thousand times, yet the water within remains murky and foul. But behold! The master dropped a pure crystal of clarifying alum into the water. Within moments, every particle of silt settled to the bottom, leaving the water crystal-clear, sweet, and pure. The preceptor smiled: True purity of the soul is the total absence of worldly craving (Avaavinmai); and that sublime desirelessness naturally blossoms when the heart yearns for and meditates upon the eternal Divine Truth (Vaaimai). Sambunathan attained unblemished inner radiance.