திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 365

கானகத்து முனிவர் கௌதமர், தன் சொத்துக்களையும் குடும்பத்தையும் விட்டுவிட்டு மரவுரி ஆடை அணிந்து உணவின்றித் தவம் செய்தார்; ஆனால் அவ்வழியே சென்ற யாத்ரீகர்கள் தன்னை வணங்காமல் சென்றால் அவர்கள் மீது கடும் கோபமும், 'இந்த உலகமே என்னை மாபெரும் துறவியாகப் போற்ற வேண்டும்' என்ற அடங்காத புகழாசையும் அவரது நெஞ்சில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அதே கானகத்தில் எளிய பருத்தி வேட்டி அணிந்து வாழ்ந்த முதிய துறவி சதானந்தரோ, பசியெடுத்தால் மரத்துப் பழங்களை உண்டு, புகழையோ மரியாதையையோ சிறிதும் விரும்பாமல் எல்லா உயிர்களிடமும் அன்போடு பழகினார். குருகுலச் சீடர்கள் இவர்களில் யார் உண்மையான பற்றற்ற துறவி என்று கேட்டனர். வழிகாட்ட வந்த மகான் விளக்கினார்: கௌதமர் வெளிப்புறப் பொருட்களைத் துறந்திருந்தாலும், உள்ளத்தில் புகழாசை என்னும் பேராசையைத் துறக்கவில்லை; ஆனால் சதானந்தரோ ஆசையையே தன் உள்ளத்திலிருந்து அடியோடு அறுத்தெறிந்துவிட்டார்; உள்ளத்தில் ஆசையற்றவர்களே பிறவித் தளையை அறுத்த உண்மையான துறவிகள் ஆவர்; மற்றவர்கள் வெளிவேடத்தால் ஒருபோதும் முழுமையான முக்தி நிலையை அடைய மாட்டார்கள் என்றார்.

In a remote mountain grove, ascetic Gauthama renounced his family inheritance, donned coarse tree-bark robes, and fasted upon roots; yet whenever passing pilgrims walked by without falling at his feet in reverent adoration, his chest burned with bitter resentment and a relentless craving for worldly fame and adulation. In the very same grove, elderly hermit Sadanandar wore simple homespun cotton, accepted whatever wild berries dropped from the boughs without preference, and harbored zero desire for recognition, praise, or disciples. When spiritual seekers inquired who among the two had achieved true renunciation, a visiting sage explained with crystalline truth: Gauthama has discarded outer wealth, yet his heart remains chained to the burning craving for prestige; whereas Sadanandar has uprooted desire itself from the core of his consciousness. Men freed from the bonds of strong desire are the only truly free; all others who merely cast aside outer possessions without uprooting inner craving share no such true liberation.