திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 366

ஆன்ம சாதனைக் கோட்டையைக் காவல் காத்த இளம் சீடன் சுவேதன், மது, சூது, பகட்டான உடைகள் போன்ற பெரிய பாவங்களை எளிதில் புறக்கணித்து வெற்றி கொண்டான்; ஆனால் ஒருநாள் ஒரு நயவஞ்சக வியாபாரி வந்து, 'இது மிகச் சிறிய வாசனைப் பட்டுத் துண்டு, இதை வைத்திருப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லையே' என்று இலவசமாகக் கொடுத்தான். சுவேதன் இது ஒரு சிறிய ஆசைதானே என்று கருதி அதை ஏற்றுக்கொண்டான்; அடுத்த சில வாரங்களில் அதே வியாபாரி விலையுயர்ந்த மாணிக்கத்தைக் கொண்டு வந்து ஆசையைத் தூண்டினான்; முடிவில் அந்த ஆசையே சுவேதனின் மனதை மயக்கி, தவக்கோட்டையின் ரகசியக் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டு அவனை ஆன்மீக வீழ்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. அப்போது குருநாதர் வந்து சுவேதனை மீட்டுக் கூறினார்: சுவேதா! ஒருவனை அவனறியாமல் நயவஞ்சகமாக ஏமாற்றி அழிப்பது அவனது உள்ளத்தில் நுழையும் சிறிய ஆசையே ஆகும்; பகைவன் கூட வெளியே நின்று தாக்குவான், ஆனால் ஆசையோ உள்ளே நுழைந்து கொன்றுவிடும்; எனவே ஆசை நெஞ்சில் நுழையாதவாறு அஞ்சி எச்சரிக்கையோடு காப்பதே தவத்தின் தலையாய அறமாகும் என்றார். சுவேதன் ஆசையை அஞ்சி விழிப்போடு வாழ்ந்தான்.

Guarding the fortress of spiritual discipline, novice Swethan successfully repelled gross temptations of wine, gambling, and worldly opulence. One evening, however, a subtle peddler approached the postern gate offering a tiny, fragrant silk ribbon as a harmless free gift. Thinking such a trifling item beneath concern, Swethan accepted it. Within weeks, the peddler returned with an exotic ruby charm, subtly feeding Swethan's latent vanity. Enamored by gradual craving, Swethan unlatched the inner sanctuary gates to barter for more treasures, leaving his spiritual vows shattered in disgrace. Rescuing the repentant novice, his guru spoke with grave solemnity: Swethan, what stealthily beguiles, betrays, and destroys a seeker from within is worldly desire! An enemy attacks openly with spears from the front, but desire creeps inside like a sweet poison to sack the entire soul. Therefore, to dread desire's cunning wiles and guard the soul with unceasing vigilance is the supreme essence of virtue. Swethan embraced unwavering watchfulness.