திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 362

பேரரசர் ராஜேந்திரன், மாபெரும் யாகம் செய்து, 'அளவில்லாத தங்கப் பொக்கிஷங்கள் வேண்டும், ஏழு உலகங்களையும் வெல்லும் பேரரசு வேண்டும், பூவுலகில் நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும்' என்று பேராசையோடு பல வரங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்போது யாகசாலைக்குள் நுழைந்த அவதூத முனிவர், மன்னனைப் பார்த்து அமைதியாகக் கேட்டார்: மன்னா! ஏழு உலகங்களையும் நீ வென்றாலும் மூப்பும் நோயும் நடுக்கமும் உன்னைத் தொடர்ந்து வந்து தாக்குமே; நீ ஒரு பொருளை விரும்பி வேண்ட வேண்டும் என்றால், இந்த மண்ணில் மீண்டும் வந்து பிறவாத முக்தி நிலையை மட்டுமே வேண்ட வேண்டும்! அந்தப் பிறவாமைப் பேரின்பமானது, உலகப் பொருட்கள் எதன் மீதும் ஆசைப்படாத 'ஆசையற்ற நிலையை' நீ உன் உள்ளத்தில் விரும்பிப் பழகும்போது உன்னைத் தேடித் தானே வரும்; ஆசைகளை ஒழித்து முக்தியை எட்டு என்றார். பேரரசர் தன் அறியாமை நீங்கி, உலகப் பேராசைகளை உதறித் தள்ளினார்.

Conducting an elaborate royal sacrifice, Emperor Rajendran prayed fervently for celestial boons: unlimited chests of gems, absolute sovereignty across seven conquered realms, and a prolonged earthly reign of imperial luxury. Stepping silently into the sacrificial pavilion, an enlightened avadhuta ascetic spoke with piercing clarity: Sovereign Emperor, even if you conquer seven continents and live for a century, physical disease, agonizing senility, betrayals, and the terror of death will still pursue your soul. If you must desire something truly noble and worthy of your divine soul, desire never to be born again into this mortal sphere of sorrow! And that deathless state of non-rebirth will naturally manifest when you sincerely cultivate the desire to be free from all worldly cravings. Discard trivial ambitions and seek liberation. Awakening to the truth, the emperor renounced his imperial greed.