திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1025

மலைப் பள்ளத்தாக்குகளில் ஆபத்தான காட்டாறுகளின் குறுக்கே உறுதியான மரப் பாலங்களை நாற்பது ஆண்டுகளாகக் கட்டி வந்த முதிய தச்சர் கருப்பன், தன் வாழ்நாளில் ஒரு காசு கூட லஞ்சம் வாங்காமலும், எளிய மக்களின் போக்குவரத்திற்காகவும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்காகவும் தன் சொந்தப் பணத்தைச் செலவழித்தும் வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள் இடி மின்னலால் அவரது எளிய ஓட்டுக் குடிசை தீப்பற்றி எரிந்து சாம்பலான போது, கருப்பன் கையில் எதுவுமின்றி மழையில் நின்றார். ஆனால் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்குள், சுற்றியிருந்த பன்னிரண்டு கிராமங்களைச் சேர்ந்த உழவர்களும் நெசவாளர்களும் வண்டிகளில் தேக்கு மரங்களையும் கூரைகளையும் உணவுப் பொருட்களையும் சுமந்து கொண்டு ஓடிவந்தனர்; மாலைக்குள் கருப்பனுக்கு ஒரு புதிய செங்கல் மாளிகையைக் கட்டி முடித்தனர். ஊர்ப் பெரியவர் மாதவன் கருப்பனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு பேசினார். "கருப்பரே, நீங்கள் எந்தக் குற்றமும் இல்லாமல் நேர்மையாக வாழ்ந்து நம் மக்கள் அனைவரையும் இணைத்து உயர்த்தினீர்கள். தீய பழிகளோ தவறுகளோ இல்லாத நேர்மையான வழியில் நின்று, தன் குடும்பத்திற்கும் சார்ந்த சமூகத்திற்கும் நன்மைகளைச் செய்து வாழ்கின்ற பெருந்தகையாளனை, இந்த உலகத்தார் அனைவரும் தமக்குரிய சொந்த உறவினனாக ஏற்று விரும்பிச் சூழ்ந்து கொள்வார்கள் (குற்றம் இலனாய்க் குடிசெய்து வாழ்வானைச் சுற்றமாச் சுற்றும் உலகு). நீங்கள் அனாதை அல்ல; இந்த நாடே உங்கள் சொந்தக் குடும்பம்" என்றார். புதிய இல்லத்தின் வாசலில் கிராமத்து மக்கள் பித்தளை விளக்குகளை ஏற்றி வைத்தனர்; கருப்பனின் திண்ணையில் சூடான உணவைப் பரிமாறி குழந்தைகள் அவரிடம் கதை கேட்க அமர்ந்தனர்.

For forty years across rugged mountain ravines, master timber artisan Karuppan constructed robust pedestrian bridges across treacherous river torrents, refusing every corrupt bribe from toll-collectors and using his own modest savings to install secure handrails for school children. When a sudden lightning strike incinerated his modest thatched cottage during a midnight thunderstorm, Karuppan stood upon the muddy path with empty hands. Within hours, hundreds of farmers, weavers, and masons from twelve surrounding hamlets arrived with oxcarts laden with cured teak beams, terracotta roof tiles, and sacks of grain. Working collectively, they erected a solid brick-and-timber home for him before sunset. Gripping Karuppan's calloused hands, village elder Madhavan spoke: "Master Karuppan, you lived your entire life without a single stain of deceit, devoting yourself to uplifting and uniting our people. A person who lives an unblemished, righteous life while continuously striving to elevate his community will find the entire world circling him with love and claiming him as their own dearest kin (குற்றம் இலனாய்க் குடிசெய்து வாழ்வானைச் சுற்றமாச் சுற்றும் உலகு). You are never alone; this entire valley is your family." Neighbors lit brass oil lamps across the threshold, placing steaming platters of rice upon his table while village children gathered on the porch to hear his woodworking tales.