திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1028

நள்ளிரவில் வீசிய பெருமழையிலும் புயலிலும் ஏரிக் கரை உடையும் அபாயம் ஏற்பட்ட போது, சுற்றியிருந்த கிராமத்துப் பயிர்களையும் குடிசைகளையும் காப்பாற்ற வேண்டிய அவசரம் ஏற்பட்டது. ஆனால் சில இளைஞர்களோ, "நடுநிசி குளிர் அடிக்கிறது; மழை நிற்கட்டும், விடிந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்" என்று போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு சோம்பல் பட்டுப் படுத்திருந்தனர். ஆனால் எளிய உழவன் செந்தில், உடனே சேற்றில் இறங்கித் தன் மண்வெட்டியோடு மணல் மூட்டைகளைச் சுமந்து கரைக்கு ஓடினான். ஏரிப் பராமரிப்பாளர் முத்துவேலோடு இணைந்து இரவு முழுவதும் கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி இருநூறு மணல் மூட்டைகளை அடுக்கி மதகுக் கசிவை அடைத்தான் செந்தில். விடியலில் வெள்ளம் வடிந்த போது, செந்திலுக்குக் கம்பளியைப் போர்த்திய முத்துவேல் நெகிழ்ந்து பேசினார். "செந்தில், மற்றவர்கள் நேரத்தையும் காலத்தையும் காரணம் காட்டிப் படுத்திருந்த போது நீ ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல் செயல்பட்டாய். தம் குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் உயர்த்தப் பாடுபடுவோர்க்கு 'இப்போது காலம் சரியில்லை' என்று சோம்பல் கொண்டு தள்ளிப்போட நேரமில்லை; காலத்தை எண்ணிச் சோம்பல் கொள்வதோ, வீண் கௌரவம் பார்ப்பதோ இருந்தால் அந்தக் குடும்பத்தின் முன்னேற்றமே அடியோடு கெட்டுவிடும் (குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து மானங் கருதக் கெடும்). உன் உழைப்பே இந்த ஊரைக் காப்பாற்றியுள்ளது" என்றார். உதய சூரியனின் ஒளி வெள்ளத்தில் ஏரி நீர் அமைதியாக வழிந்தது; செந்தில் தன் மண்வெட்டியில் படிந்திருந்த சேற்றைக் கழுவிவிட்டுப் பத்திரமாக நின்ற நெல் வயல்களைப் பார்வையிடச் சென்றான்.

When an unseasonal midnight cyclone triggered torrential floods that threatened to rupture the village irrigation reservoir and submerge three hundred acres of standing paddy crops, immediate action was required. Yet several villagers procrastinated, pulling woolen blankets over their heads: "It is pitch dark and bitterly cold; we will attend to the embankment once the storm clears at sunrise." Ignoring their excuses, a diligent tenant farmer named Senthil grabbed his heavy spade, hauled coir sandbags, and plunged into knee-deep mud toward the fracturing sluice. Working side by side with elder sluice warden Muthuvel throughout the freezing tempest, Senthil fortified the breach with two hundred sandbags, securing the levee before daybreak. Wrapping a dry blanket around the shivering youth, Muthuvel spoke with profound gratitude: "Senthil, while others waited for a convenient hour, you labored without hesitation. For those dedicated to uplifting and preserving their households and community, there is no appointed season or convenient hour; if one indulges in indolence or clings to false prestige, the entire lineage perishes (குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து மானங் கருதக் கெடும்). Your relentless vigil saved hundreds of families tonight." The morning sun glistened across the tranquil reservoir waters as Senthil rinsed the thick mud from his shovel and walked down the secure embankment to inspect the protected green fields.