திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 165

மருதூர் கிராமத்தில், பெரும் நிலக்கிழார் சோமப்பன், தனது அண்டை நிலத்து எளிய உழவர் முத்தையா தன் கடின உழைப்பால் நல்ல விளைச்சல் பெற்று, புதிய தானியக் கிடங்கையும் மாட்டு வண்டியையும் வாங்கியதைக் கண்டு, இரவும் பகலும் தூக்கமின்றிப் பொறாமைத் தீயில் வெந்து தவித்தான். முத்தையாவோ சோமப்பனிடம் எவ்விதப் பகையும் பாராட்டாமல் எப்போதும் இன்முகத்தோடு வணக்கம் செலுத்தி வந்தான். ஆனால் சோமப்பனோ, முத்தையாவின் செழிப்பை எப்படி அழிப்பது என்றே யோசித்துத் தனது சொந்த நிலத்து நாற்று நடும் பணிகளையும், வரவு செலவுக் கணக்குகளையும் கவனிக்காமல் புறக்கணித்தான். உணவு உண்ணாமல், தூங்காமல், பொறாமை வெறியால் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நச்சு அமிலத்தைச் சுரக்க வைத்து, கடுமையான வயிற்றுப் புண்ணாலும் மாரடைப்பாலும் தாக்கப்பட்டுப் படுக்கையில் வீழ்ந்தான்; அவனது நிலங்களும் கடனில் மூழ்கி ஏலத்திற்கு வந்தன. சாகும் தருவாயில் சோமப்பன் கதறினான்: 'முத்தையா எனக்கு எந்தக் கெடுதலும் செய்யவில்லையே; நான் ஏன் அழிந்தேன்?' ஊர் மருத்துவர் கூறினார்: 'சோமப்பரே! பொறாமை குணம் கொண்ட ஒருவனை அழிக்க வெளிப்பகைவர்கள் ஆயுதங்களோடு வர வேண்டியதே இல்லை (அழுக்காறு உடையார்க்கு அதுசாலும்)! பகைவர்கள் தவறிப்போய் நமக்குத் தீங்கு செய்யாமல் சும்மா விட்டாலும் கூட, நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் இந்த ஒற்றைப் பொறாமைத் தீயே நம்மை அடியோடு அழித்துச் சாம்பலாக்கிவிடும்!' (ஒன்னார் வழுக்காயும் கேடீன்பது) என்று எச்சரித்தார்!

In Marudhur village, wealthy landlord Somappan watched with agonizing, sleepless bitterness as his humble neighbor Muthiah expanded his small farm through honest sweat, erecting a sturdy new granary and purchasing prize draught oxen. Muthiah harbored zero animosity toward Somappan, always greeting him with folded hands and offering help. Yet Somappan spent every waking hour brooding over Muthiah's growing prosperity, obsessively spying over the fence while neglecting his own plowing, irrigation, and ledger books. Ceaseless, toxic resentment devoured his digestive vitality and triggered a massive cardiac stroke, leaving him bedridden while his neglected estate fell into foreclosure. On his deathbed, Somappan wept in bewilderment: Muthiah never raised a finger against me; who brought about my total ruin? The village physician replied with solemn gravity: Somappan! For those who carry burning envy within their breast, no mortal enemies are needed to destroy them (AzhukkaaRu udaiyaarkku adhu saalum)! Even if external adversaries completely fail to harm you (Onnaar vazhukkaayum), your own internal venom of jealousy is entirely sufficient to burn your health, fortune, and life to cinders! (Keadu eenbadhu).