திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 214

மழைக் காலத்தில் ஏரி உடைந்து தாழ்வான தெருக்களில் வெள்ளம் புகுந்த இரவில், செல்வந்தர் சாமிநாதன் தன் வீட்டின் கதவுகளை இறுகத் தாழிட்டுக் கொண்டு, ஒரு கயிறோ விளக்கோ கூடக் கொடுக்காமல் முடங்கிக் கிடந்தான்; ஆனால் தச்சர் முத்து இடுப்பளவு தண்ணீரில் இறங்கி, குழந்தைகளையும் முதியவர்களையும் விடியும் வரை தோளில் சுமந்து மேட்டு நிலத்துக் கோயிலில் சேர்த்தான். மறுநாள் காலையில் சாமிநாதன் தன் பட்டு வேட்டியுடன் திண்ணைக்கு வந்தபோது, ஊர் மக்கள் அவனைக் கண்டுகொள்ளாமல் ஒரு வெற்றுச் சுவரைக் கடப்பது போலக் கடந்து சென்றனர். தனக்கு ஏன் மரியாதை இல்லை என்று கேட்ட சாமிநாதனிடம் ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'சாமிநாதா! உலகத்தாரோடு ஒத்துப்போய் பிறருக்கு உதவும் கடமையை அறிந்து வாழ்வோனே உண்மையாக உயிர் வாழ்பவன் ஆவான் (ஒத்த தறிவான் உயிர்வாழ்வான்); அவ்வாறு உதவாமல் சுயநலமாய் வாழ்வோன், உடலில் மூச்சிருந்தாலும் இறந்த பிணத்துக்கு சமமாகவே கருதப்படுவான்' (மற்றையான் செத்தாருள் வைக்கப் படும்) என்று உணர்த்தினார். சாமிநாதன் தலைகுனிந்து வெட்கினான்.

On a stormy night when the lake bund burst and floodwaters inundated the low-lying streets, the wealthy merchant Saminathan bolted his mansion doors, refusing to spare even an oil lantern or a rope for his drowning neighbours; meanwhile, the humble carpenter Muthu waded waist-deep through the current until dawn, carrying children and the elderly to safety on the high temple terrace. The next morning, when Saminathan stepped out on his veranda in fine silks, the weary villagers passed him by without a glance, as though walking past a lifeless stone wall. When Saminathan bitterly demanded why he was ignored, a village elder said: Saminathan! One who knows the duty of benevolence and lives to serve his fellow beings is the only one who truly lives (Oththadhu aRivaan uyirvaazhvaan); he who hoards his wealth without helping others, though breathing, is counted only among the dead! (Matraiyaan seththaaruL vaikkappadum). Pierced with shame, Saminathan stood speechless.