திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 371

நெசவுத் தொழில் செய்த சகோதரர்களில் மூத்தவனான தாரகன், ஒரு காலத்தில் சுறுசுறுப்பாக இருந்தான்; ஆனால் அவனது செல்வம் அழியும் காலம் வந்தபோது, காரணம் புரியாமல் அவனிடம் சோம்பலும், பகல் தூக்கமும், தறியைப் பராமரிக்காத அலட்சியமும் குடியேறின; பட்டு நூல்கள் எலிகளால் கடிக்கப்பட்டுப் பாழாகின; வாடிக்கையாளர்கள் அவனை விட்டு விலகியதால் கடனில் மூழ்கினான். அதே நேரத்தில் அவனது இளைய தம்பி செல்வனிடம், அவனுக்குச் செல்வம் சேரும் காலம் வந்ததால், வியக்கத்தக்க சுறுசுறுப்பும் ஊக்கமும் தானாகப் பிறந்தது; விடியற்காலை மூன்று மணிக்கே எழுந்து புதிய வண்ணப் பட்டு நெசவுகளைச் செய்தான்; பெருவணிகர்கள் அவனது வீடு தேடி வந்து பொற்காசுகளைக் கொடுத்து ஆடைகளை வாங்கிச் சென்றனர். ஊர்ப் பெரியவர் இருவரையும் பார்த்து விளக்கினார்: ஒருவனுக்குச் செல்வம் சேரும் நல்லூழ் கூடிவரும் போது தளராத அயர்வற்ற முயற்சி தானாகத் தோன்றும்; அவனது செல்வம் அழியும் தீயூழ் நேரும் போதோ சோம்பலும் மறதியும் அவனது புத்தியை மறைத்துவிடும் என்றார்.

Two brothers inherited adjoining silk handloom workshops. The elder, Tharagan, had once been diligent; yet when his season of financial decline was ordained, an inexplicable lethargy seized his faculties. He overslept well past noon, procrastinated on loom repairs, and neglected warped threads, allowing moths to ruin his silk spools until patrons abandoned him in bankruptcy. Simultaneously, as the season of financial prosperity dawned for his younger brother Selvan, an unstoppable surge of vigor and industrious focus gripped the young man. Rising before the morning star at three o'clock, Selvan invented innovative border weaves, working tirelessly at the shuttles while royal merchants queued at his door with bags of gold. Observing them, a wise elder remarked: When destiny ordains the flowering of wealth, tireless industry and unflinching effort naturally ignite the soul; but when destiny ordains the dissipation of fortune, crippling indolence and careless neglect cloud the mind.