திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 58

கிராமத்து ஆசிரியர் சுந்தரத்தின் இரு கால்களும் திடீரென முடங்கிப் படுத்த படுக்கையானபோது, உறவினர்கள் அனைவரும் அவரை ஒரு சுமையாக நினைத்து ஒதுங்கிப் போயினர். ஆனால் அவரது மனைவி தமயந்தி அம்மாள், தன் கணவனை ஒரு குழந்தையைப் போலத் தாங்கினாள்; தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து கணவனின் உடலைத் துடைத்து, வேப்பிலை மருந்து பூசி, தன் கையாலேயே சுவையான உணவூட்டி, கணவனின் மனம் ஒரு துளிகூட வருந்தாதவாறு புன்னகையோடு இன்முகத்தோடு பணிவிடை செய்து பேணினாள் (பெற்றாற் பெறின்). இரவு வேளைகளில் கணவன் அயர்ந்து தூங்கிய பிறகே தான் உணவருந்தித் தியானத்தில் அமர்வாள். பல ஆண்டுகள் அவள் ஆற்றிய இந்தத் தன்னலமற்ற அன்பின் தியாகத்தை அவ்வழியே சென்ற பெரிய ஞானிகள் வியந்து பார்த்தனர். ஒரு நாள் சுந்தரனார் தன் மனைவியின் கண்களைப் பார்த்து, 'தமயந்தி! முடமான என்னை இத்தனை ஆண்டுகள் ஒரு தெய்வத்தைப் போலப் பேணி வளர்க்கிறாயே, உனக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்யப் போகிறேன்?' என்று கண்ணீர் சிந்தினார். அப்போது அவ்வூருக்கு வந்த மகான் ஒருவர் கூறினார்: 'அம்மா! கணவனை அன்போடு போற்றிப் பேணும் இத்தகைய தெய்வீக இல்லற ஒழுக்கத்தைப் பெற்று வாழும் கற்புடைய பெண்கள், இந்த பூவுலகில் மட்டுமல்ல, விண்ணுலகத்துத் தேவர்கள் வாழும் மேலுலகிலும் கூட அத்தேவர்களாலேயே போற்றித் தலைவணங்கப்படும் மகா பெரும் புகழையும் பெருஞ்சிறப்பையும் பெறுவர்!' (புத்தேளிர் வாழும் உலகு பெருஞ்சிறப்புப் பெறுவர்) என்று ஆசீர்வதித்தார்!

When rural schoolmaster Sundaram suffered sudden paralysis in both legs and became completely bedridden, fair-weather relatives turned away, treating him as a hopeless burden. His wife Damayanthi, however, embraced his care as her sacred calling. Rising hours before sunrise, she gently bathed his limbs, applied herbal pastes, prepared nourishing broths, and fed him morsel by morsel with an unshakeable, luminous smile so that his spirit never felt the sting of helplessness (PeRRaar peRin). Only after settling him into peaceful sleep did she partake of simple meals. Year after year, her selfless devotion transformed their modest room into a sanctuary of peace. One evening, weeping with overwhelming gratitude, Sundaram whispered: Damayanthi, you have cared for my crippled frame as if worshipping a deity; what reward can this world ever give you? Hearing this, a wandering sage paused at the threshold and declared: Blessed mother! If a woman attains the profound virtue of cherishing and upholding her partner through sickness and sorrow with spotless fidelity, she shall receive towering glory and supreme veneration even from the celestial deities who dwell in the highest heavens! (PuththeLir vaazhum ulagu perunjsiRappup peRuvar).