திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 532

முப்பது ஆண்டுகள் கடினமாக உழைத்து நாடெங்கும் பெரும் நற்பெயர் ஈட்டியிருந்த தலைமை மருத்துவர் சோமேஸ்வரன், ஒருநாள் தனது மருந்தகத்தில் வந்தவர்களிடம் பேசிக்கொண்டே கவனக்குறைவாக மருந்துப் பொடிகளை மாற்றி, நச்சு மூலிகைக் கிழங்கைச் சேர்த்து மருந்தைக் கலந்து விட்டார் (பொச்சாப்பு). நோயாளி சரியான நேரத்தில் மாற்று மருந்து கொடுத்துக் காப்பாற்றப்பட்ட போதிலும், மருத்துவரின் அந்த ஒரு நொடி கவனக்குறைவு மற்றும் மறதியால், அவரது முப்பதாண்டு கால நற்புகழும் மதிப்பும் ஒரே நாளில் முற்றிலுமாகத் தரைமட்டமானது. கலங்கி நின்ற சோமேஸ்வரனிடம் அவரது முதிய குரு தேவகணேசர் அறிவுறுத்தினார்: 'சோமேஸ்வரா! ஒருவனை விடாமல் தொடர்ந்து வாட்டும் அன்றாட வறுமையானது அவனது கூர்ந்த அறிவை மழுங்கடித்து அழித்து விடுவது போல (அறிவினை நிச்ச நிரப்புக் கொன்றாங்கு), ஒரு நொடி ஏற்படும் விழிப்புணர்வற்ற கவனக்குறைவான மறதியானது வாழ்நாள் முழுவதும் ஈட்டிய பெரும் புகழை அடியோடு கொன்று அழித்துவிடும்!' (பொச்சாப்புக் கொல்லும் புகழை). சோமேஸ்வரன் வெண்கல உரலையும் உலக்கையையும் மெல்லிய வெண்துணியால் துடைத்துத் தூய்மை செய்தார்.

Renowned across the province for thirty years of spotless medical healing, master apothecary Someswaran casually ground an herbal potion while chatting with visitors in his dispensary, absentmindedly mistaking a toxic root for a cooling herb due to a momentary lapse of attention (Pochchaappu). Although the poisoned patient was swiftly revived with a neutralizing antidote, news of the physician's fatal absentmindedness swept through the town, shattering his clinic's trust and annihilating his thirty-year medical reputation in a single afternoon. Weeping before his venerable preceptor Devaganesar, his master counseled: 'Someswaran, just as grinding, unceasing daily poverty inexorably crushes and suffocates a sharp intellect (ARivinai nichcha nirappuk kONRaangu), a single fleeting moment of careless, forgetful negligence will ruthlessly murder a lifetime of hard-won fame and honor!' (Pochchaappuk kollum pugazhai).' Someswaran wiped his heavy bronze mortar and pestle clean with a fresh linen cloth.