திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1010

துறைமுகத்தில் கப்பல்களைக் கட்டி வந்த முதிய தலைமைத் தச்சர் கருணாகரனின் பட்டறைக்கு வந்த வள்ளல் வணிகர் தேவநாதன், கடலில் ஏற்பட்ட புயலால் தன் வணிகக் கப்பல்களை இழந்து தற்காலிகமாகப் பொருள் இழப்பைச் சந்தித்திருந்தார். ஊருக்கே மருத்துவமனைகளையும் அன்னதானக் கூடங்களையும் கட்டிக் கொடுத்த அவரைப் பார்த்து ஒரு கஞ்சப் பணக்காரன் ஏளனம் செய்தான்; "அன்று அள்ளிக் கொடுத்தாயே; இன்று நீயும் பிச்சைக்காரனைப் போல ஆகிவிட்டாயே!" என்று கேலி பேசினான். தன் அளவுக் கோலை கீழே வைத்துவிட்டு தேவநாதனை மரியாதையோடு தழுவிக்கொண்ட கருணாகரன், அந்தக் கஞ்சனை நோக்கிக் கம்பீரமாகப் பேசினார். "கஞ்சனே, உனக்கு வானத்தைப் பற்றியும் தெரியாது, கடலைப் பற்றியும் தெரியாது. பிறர்க்குக் கொடுத்துப் புகழ்பெற்ற பெருந்தன்மை கொண்ட செல்வந்தர்களுக்கு ஏற்படும் தற்காலிக வறுமையானது, உலகிற்குக் கொடுக்கும் மழைமேகம் சிறிது காலம் மழை பொழியாமல் வறண்டு நிற்பதைப் போன்றதாகும்; அது விரைவில் நீங்கி மீண்டும் மழையாகப் பொழியும் (சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து). மழை மேகம் எப்போதும் காய்ந்து போகாது; அது மீண்டும் பொழியும்" என்றார். கருணாகரனின் அழைப்பை ஏற்றுத் துறைமுக உழைப்பாளர்களும் மாலுமிகளும் திரண்டு வந்து, தேவநாதனுக்கு ஒரு புதிய வணிகக் கப்பலை இலவசமாக உருவாக்கிக் கொடுத்தனர்; தேவநாதனும் தன் வணிகத்தை மீண்டும் தொடங்கி முன் போலவே ஏழை மக்களுக்கு அள்ளிக் கொடுத்துப் புகழோடு வாழ்ந்தார்.

At a bustling coastal seaport shipyard where master shipwright Karunakaran constructed deep-sea merchant vessels, a revered, generous patron named Devanathan faced temporary financial ruin after losing three trade ships in a catastrophic seasonal cyclone. Having spent his lifetime establishing public dispensaries and rescuing impoverished debt-laborers, he was taunted by a visiting miser: "You squandered your fortunes on empty charity; now look at you, reduced to wearing coarse cotton like a beggar!" Setting his wooden surveying square aside, Karunakaran embraced Devanathan with deep reverence before the assembled port artisans and addressed the miser with majestic authority. "Miser, you understand neither the ocean winds nor the majesty of the sky. The brief, temporary poverty experienced by noble benefactors who spent their wealth for public good is like a life-giving rain cloud temporarily drying up in the skies (சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து). A rain cloud never remains barren; it gathers moisture and returns to pour torrential blessings across the earth." Rallied by the master shipwright, hundreds of sailors, carpenters, and merchants whom Devanathan had aided in past years contributed timber, sails, and labor, constructing a magnificent new ocean-going ship for him free of charge. Resuming his maritime voyages, Devanathan restored his prosperity and continued his boundless charity.