திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1126

பட்டுத் துணியில் தங்க நூலால் மலர் வேலைப்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் கலைஞர் அமுதா, தன் கணவர் வாணிகத்திற்காக வெளியூர் சென்றிருந்த வேளையிலும், தன் உள்ளத்தில் துளி அளவும் பிரிவுத் துயரின்றி முகம் மலர்ந்து நின்றாள். அமுதாவின் அமைதியைக் கண்டு வியந்த மூத்த தோழி அன்னபூரணி காரணம் கேட்டாள். அமுதா தன் நெஞ்சத்து உண்மையைப் பகிர்ந்தாள். "அக்கா, என் அன்புக் காதலர் எப்போதும் என் கண்களை விட்டு எங்கும் போகாமல் கண்ணுக்குள்ளேயே வாழ்கிறார்; நான் கண் இமைத்தாலும் கூட அவர் நெரிசலில் வருந்துவதில்லை; அவ்வளவு நுட்பமான அருவ வடிவில் அவர் என் கண்களுக்குள் நிறைந்திருக்கிறார் (கண்ணுள்ளின் போகார் இமைப்பின் பருகுவரா நுண்ணியர்எம் காத லவர்)!" என்று புன்னகைத்தாள். அன்னபூரணி வெண்கலக் கத்திரிக்கோலால் தங்க நூலை வெட்டி முடித்தார்; பூ வேலைப்பாடு முடிந்த செம்பட்டுத் துணியை மடித்து மர மேசையில் வைத்தார்.

Stitching delicate floral patterns with gold filament thread onto crimson silk fabric at her embroidery frame, young artisan Amudha wore a serene, radiant smile despite her husband being away on a trading expedition across the hills. Wondering at her unbroken calm, senior weaver Annapoorani inquired how she bore the separation without grief. Amudha confided with quiet assurance: "Elder sister, my beloved never departs from within my eyes; even when I blink my eyelids, he does not suffer or feel crushed, for he dwells within my gaze in an essence so wondrously subtle (கண்ணுள்ளின் போகார் இமைப்பின் பருகுவரா நுண்ணியர்எம் காத லவர்)!" Annapoorani snipped the trailing golden silk thread with small bronze scissors. Folding the finished embroidered shawl, she placed it onto the cedar worktable.