திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1324

ஆற்றங்கரைப் பனை நிழலில் செல்வி நனைத்த கோரைப் புற்களைப் பலகையில் கோத்து மெல்லிய படுக்கைப் பாய் நெய்து கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் சேந்தன் காலையில் அவள் காட்டிய பிடிவாதமான ஊடலைத் தன் கனிவான பணிவு மொழிகளாலும் அன்பான கெஞ்சலாலும் முற்றிலுமாகக் கரைத்து, அவளை ஆரத் தழுவிச் சமாதானம் செய்திருந்தான். செல்வி தன் தங்கை மல்லிகாவிடம் புன்னகையுடன் விவரித்தாள். "மல்லிகா, நான் எவ்வளவுதான் முகம் திருப்பிப் பிடிவாதமாக நின்றாலும், என் கோபத்தைக் கரைக்க அவரிடம் ஒரு தனிப்படை இருக்கிறது! (புல்லி விடாஅப் புலவியுள் தோன்றுமென் உள்ளம் உடைக்கும் படை). காதலரை இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொண்டு விடாமல் இருப்பதற்கு காரணமான ஊடலினுள்ளேயே, என் பிடிவாதமான நெஞ்சத்தை வெல்லக்கூடிய அவரது பணிவும் கனிவான வணக்கமுமாகிய ஆயுதம் இருக்கிறது! அவர் கரம் கூப்பிப் பணிந்து நின்றதும் என் பிடிவாதம் சுக்குநூறாக உடைந்துவிட்டது!" என்றாள். தங்கையின் முகத்தில் புன்னகை பூத்தது. மல்லிகா நெய்து முடித்த கோரைப் பாயைச் சுருட்டி சணல் கயிற்றால் கட்டினாள்.

Under the cool shade of riverside palmyras, Selvi was interlacing pliable river reeds into a fine sleeping mat on her low wooden frame. Earlier that morning, no matter how sternly she had maintained her playful petulance, her husband Sendhan had dissolved her resolve completely with his heartfelt supplications and tender, humble demeanor. Selvi shared her reflections with her younger sister Mallika, a fond smile gracing her lips. "Mallika, no matter how firmly I determine to stay estranged, he possesses an invincible weapon against my defenses! (Within the very sulk that eventually leads to an unyielding embrace, there emerges the weapon of his tender humility that breaks down my stubborn mind). The moment he folds his hands and speaks with gentle, yielding sweetness, every wall around my heart crumbles, leading straight into his embrace!" Mallika smiled warmly at her sister's happiness. She rolled the finished reed mat and tied it securely with hemp cord.