திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1285

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, முற்றத்தில் வந்து நின்ற தன் கணவரைக் கண்டு மலர்ந்தாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, அவர் இல்லாதபோது அவர் செய்த தவறுகளையெல்லாம் பட்டியல் போட்டாயே, இப்போது ஏன் ஒன்றுமே சொல்லாமல் நிற்கிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நிலையை விளக்கினாள். "தோழி, கண்களில் மை தீட்டும் போது அந்த மைக்கோலைத் தன் அருகில் காண முடியாத கண்களைப் போல, என் காதலனை நேரில் காணும் போது அவன் செய்த பிரிவுத் தவறுகள் எதையுமே என் கண்களால் காண முடிவதில்லை (எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன் பழிகாணேன் கண்ட இடத்து)! அவன் நேரில் வந்ததும் அவன் குற்றங்கள் அனைத்தும் மறைந்து போயின" என்றாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Clamping a white sea-conch in a wooden vise to saw delicate bracelets with a curved crescent blade in the workshop, young artisan Kanimozhi watched with a warm smile as her husband appeared in the courtyard. Resting her saw upon the workbench, Kanimozhi explained the mysterious power of his presence to her elder companion, Shenbagavalli, who had teased her for not voicing all the bitter complaints she had rehearsed during his absence: "My friend, just as the human eye, which observes all distant objects, cannot see the dark metal stylus that applies kohl right against its own lids, I find myself completely incapable of perceiving a single one of my husband's faults or past delays the moment I look upon his living face (எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன் பழிகாணேன் கண்ட இடத்து)! His physical presence instantly blinds me to every past shortcoming!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bracelets smoothly with damp river sand. Arranging the lustrous bangles in neat rows inside a carved wooden trinket box, she latched the metal clasp.