திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1286

பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, தன் கணவர் பட்டறை வாயிலில் வந்து நின்றதைக் கண்டு முகம் மலர்ந்தாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, பிரிவு காலத்தில் அவர் மீது பெரும் குறைகளைச் சொன்னாயே, இப்போது ஏன் ஒன்றுமே பேசாமல் பரவசமடைகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் மன விசித்திரத்தை உரைத்தாள். "தோழி, காதலரை நேரில் காணும் போது அவர் செய்த தவறுகள் எதையுமே என் நெஞ்சம் காண்பதில்லை; ஆனால் அவரைக் காணாத பிரிவு வேளையிலோ, அவர் செய்த குற்றங்களைத் தவிர வேறு எந்த நன்மையையும் என்னால் நினைக்க முடிவதில்லை (காணுங்கால் காணேன் தவறாய காணாக்கால் காணேன் தவறல் லவை)! என் நெஞ்சத்தின் இயல்பே இப்படித்தான் இருக்கின்றது" என்றாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.

Twisting delicate raw silk filaments upon a wooden spindle reel in the workshop, young artisan Sivakami felt a surge of joyful warmth as her husband appeared at the atelier entrance. Halting the spindle axle, Sivakami explained the strange duality of her emotions to her elder companion, Meenakshi, who had asked why she had ceased all the angry reproaches she had harbored during the months of separation: "My friend, when I look directly upon my beloved husband in person, my heart becomes completely blind to every single fault he ever committed; yet during the lonely days when he is absent from my side, I find myself incapable of contemplating anything other than his painful shortcomings (காணுங்கால் காணேன் தவறாய காணாக்கால் காணேன் தவறல் லவை)! Such is the peculiar, overwhelming sway that his physical presence holds over my soul!" Meenakshi detached the thread-filled wooden spindles carefully from the axle shaft. Placing the wound golden silk bobbins neatly inside a woven palm-leaf basket, she tied the cover.