திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1283

நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, தன் கணவர் ஊருக்குள் நுழைந்த அரவம் கேட்டு நெஞ்சம் பூரித்தாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, உன்னைத் தனியே விட்டுவிட்டுத் தன் விருப்பப்படியே வணிகம் செய்யச் செல்பவரிடம் உனக்குக் கோபமே வராதா என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் இயலாமையை உரைத்தாள். "அத்தை, என் காதலர் என்னை அன்போடு போற்றாமல் தனக்கு விருப்பமான பயணத்தையே மேற்கொண்டு சென்றாலும், அவரை நேரில் காணாமல் என் கண்கள் ஒருபோதும் அமைதி அடைவதில்லை (பேணாது பெட்பவே செய்யினும் கொண்கனைக் காணா தமையல கண்)! அவரைக் கண்ட நொடியே என் கோபமெல்லாம் கரைந்து விடுகின்றது" என்றாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டி எடுத்தார்.

Tying knots of colored woolen yarns upon the upright loom frame in the carpet atelier, young artisan Poongodi felt her heart flutter as footfalls signaled her husband's return to the village lane. Resting her iron knotting hook upon the wooden bench, Poongodi admitted her emotional helplessness to her elder aunt, Ponnammal, who had scolded him for always prioritizing long trade journeys over staying home: "Aunt, even if my beloved husband disregards my presence and pursues only his own ambitious enterprises across distant lands, these starving eyes of mine simply cannot find peace, rest, or repose unless they are looking directly upon his countenance (பேணாது பெட்பவே செய்யினும் கொண்கனைக் காணா தமையல கண்)! The instant I behold him, every grievance melts away into pure devotion!" Ponnammal trimmed the uneven woolen pile neatly using heavy curved iron shears. Sweeping the fallen yarn clippings from beneath the loom frame with a palm broom, she cleared the workspace.