திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1282

பணிமனையில் சந்தனக் கட்டையைக் கருங்கல்லில் தேய்த்து நறுமணச் சாந்தாக அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, தன் கணவர் வரப்போகும் பாதையையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் நிறுத்திய தாமரை, உன் பெருமைக்காகச் சிறிதாவது ஊடல் கொள்ளக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஆவலை வெளிப்படுத்தினாள். "தோழி, நெஞ்சத்தில் காதல் உணர்வானது பனைமரம் போலப் பெரிதாகப் பெருகி வழியும்போது, காதலரோடு தினை தானியத்தின் அளவிற்குக் கூடச் சிறிதும் ஊடல் கொள்ளாமல் விரைந்து கூடி மகிழ வேண்டும் (தினைத்துணையும் ஊடாமை வேண்டும் பனைத்துணையும் காமம் நிறைய வரின்)! சிறிதளவு ஊடினாலும் அது பெரும் பிரிவைத் தந்து உயிரை வாட்டிவிடும்" என்றாள். செண்பகம் கல்லில் வழிந்த மணமுள்ள சந்தனக் குழம்பை வெள்ளிக் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; பித்தளைச் சிமிழில் நறுமணச் சாந்தை நிரப்பி மூடினார்.

Grinding an aged sandalwood log upon a wet granite slab in the cosmetic workshop, young artisan Thamarai watched the cottage gateway with breathless expectation. Resting her sandalwood log upon the stone, Thamarai responded to her elder companion, Shenbagam, who had suggested displaying at least a token sulk to maintain womanly dignity: "My friend, when the swelling tide of love rises within the soul as vast and towering as a mighty palmyra palm, one must not indulge in even the tiniest millet-grain fraction of feigned sulking, but rush forward into sweet reunion (தினைத்துணையும் ஊடாமை வேண்டும் பனைத்துணையும் காமம் நிறைய வரின்)! To pretend anger in the face of such boundless devotion would only inflict needless agony upon our own hearts!" Shenbagam gathered the rich yellow sandalwood paste neatly from the grinding stone using a silver spatula. Filling a lidded brass unguent cup with the fragrant balm, she set it upon the tray.