திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 131

வங்கக் கடலில் ஏற்பட்ட பயங்கரப் புயலில், பெரும் வணிகக் கப்பல் பாறைகளில் மோதி உடையத் தொடங்கியது. கப்பலில் இருந்த ஒரே ஒரு சிறிய மரப் படகில், கப்பல் மாலுமி சுந்தரமும், அவனிடம் தஞ்சமடைந்த ஏழை யாத்ரீகக் குடும்பமும் மட்டுமே தப்ப முடியும் என்ற இக்கட்டான நிலை உருவானது. அப்போது, கப்பலில் இருந்த பெரும் செல்வந்தர் ஒருவர், 'சுந்தரா! இந்த ஏழைகளைத் தள்ளிவிட்டு என்னை மட்டும் அந்தப் படகில் ஏற்று; உனக்கு ஒரு மூட்டை வைரங்களைத் தருகிறேன்!' என்று காலில் விழுந்தார். சுந்தரத்தின் நெஞ்சில் மாலுமிகளுக்குரிய கடமை ஒழுக்கம் சுடர்விட்டு எரிந்தது; 'பயணிகளைப் பாதுகாப்பாகக் கரைசேர்ப்பதே என் தொழில் ஒழுக்கம்; பணத்திற்காக என் ஒழுக்கத்தைக் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டேன்!' என்று கூறி, அந்த ஏழைக் குழந்தைகளையும் பெண்களையும் படகில் ஏற்றிப் பாதுகாப்பாக அனுப்பி வைத்தான். உடைந்த மரக்கட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு நீந்திய சுந்தரன், பல மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பின் உயிருடன் கரை சேர்ந்தான்! மன்னன் அவனது தியாகத்தைக் கேள்விப்பட்டு அரசவைக்கு அழைத்துத் தங்கப் பதக்கம் சூட்டிய போது, சுந்தரன் கம்பீரமாகக் கூறினான்: 'மன்னா! நல்லொழுக்கமே ஒரு எளிய மனிதனுக்கும் ஈடு இணையற்ற மாபெரும் மேன்மையைத் தருகிறது (ஒழுக்கம் விழுப்பந் தரலான்); எனவே, அந்த ஒழுக்கத்தை எத்தகைய இக்கட்டிலும் தன் சொந்த உயிரைக் காட்டிலும் மேலானதாகப் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்!' (ஒழுக்கம் உயிரினும் ஓம்பப் படும்) என்று முழங்கினான்!

In the pitch-black heart of a ferocious Bay of Bengal typhoon, the timber merchant galleon struck a razor reef and began breaking apart. Only one tiny rowing skiff remained intact, capable of carrying only the destitute pilgrim family aboard. A panicked, wealthy merchant dropped to his knees before master navigator Sundaram, thrusting a pouch of uncut emeralds into his hands: Sundaram! Fling these penniless peasants into the sea and row only me to safety; this fortune is yours! The sacred code of mariner honor burned unshakeably within Sundaram's breast: My professional duty demands the preservation of every passenger's life; I shall never betray my righteous conduct for gold or cowardice! He hoisted the weeping mother and children safely into the boat and pushed it into the surf, remaining behind on the splintering deck with nothing but a single floating spar. After battling mountainous swells for twelve agonizing hours, Sundaram washed ashore alive. When the Pandyan King draped a royal golden sash around his shoulders, Sundaram bowed with sublime humility: Your Majesty! Pure moral conduct alone confers eternal nobility and supreme honor upon a mortal soul (Ozhukkam vizhuppan tharalaan); therefore, that immaculate conduct must be guarded and cherished with far greater vigilance and sacrifice than one's very physical breath! (Ozhukkam uyirinum oambap padum).