திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 135

மருதூர் கிராமத்து மாபெரும் சபையில், ஊரின் தர்ம அறக்கட்டளைத் தலைவர் பதவிக்குத் தேர்தல் நடைபெற்றது. ஊரிலேயே ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களும் அரண்மனை போன்ற வீடுகளும் கொண்ட பெருஞ்செல்வந்தர் வரதப்ப நாயக்கர், பணப்பைகளை அள்ளி வீசித் தானே தலைவர் என்று மார்தட்டினார். ஆனால் அவர் தொழிலாளர்களை ஏமாற்றி, ஒழுக்கக் கேடான தீய செயல்களில் ஈடுபட்டு வந்தவர். ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, வரதப்பரின் பொன் மூட்டைகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஒரு துண்டு நிலம் கூட இல்லாத, ஆனால் ஐம்பது ஆண்டுகளாகப் பிறன் மனை நோக்காமல், சொல்லிலும் செயலிலும் மாசற்ற நல்லொழுக்கத்தோடு வாழ்ந்து வரும் ஏழை விவசாயக் கூலி மாணிக்கத்தை ஒருமனதாகத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்துப் பூமாலை சூட்டினர்! வரதப்பர் ஆத்திரமடைந்து கூச்சலிட்டார்: 'இவ்வளவு தங்கம் வைத்திருக்கும் என்னை ஒதுக்கிவிட்டு, இந்த ஏழைப் பிச்சைக்காரனுக்கு எப்படி உயர்வை வழங்குவீர்கள்?' ஊர் முதியவர் அமைதியாகக் கூறினார்: 'நாயக்கரே! பிறர் வளர்ச்சியைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவனிடம் எப்படி உண்மையான செல்வ வளர்ச்சி நிலைக்காதோ (அழுக்கா றுடையான்கண் ஆக்கம்போன்று), அதே போல எவ்வளவு பணம் இருந்தாலும் நல்லொழுக்கம் இல்லாத ஒருவனிடம் உண்மையான மேன்மையும் உயர்வும் ஒருபோதும் சேரவே சேராது!' (இல்லை ஒழுக்க மிலான்கண் உயர்வு) என்று தீர்ப்பளித்தார்! வரதப்பர் அவமானத்தால் தலைகுனிந்தார்!

At the grand town council of Marudhur, the lifelong presidency of the community charitable foundation was to be elected. Arrogant magnate Varadhappa Naicker, owner of a thousand irrigated paddy acres and fortified granaries, flung heavy sacks of gold coins onto the assembly table, declaring himself the undisputed lord of the region. However, Varadhappa was notorious for defrauding day laborers and indulging in illicit vices. Unanimously rejecting the magnate's gold, the entire council of elders voted to crown Maanickam—an impoverished landless sharecropper who possessed neither silver nor land, but who had lived for fifty spotless years with impeccable moral conduct, honesty, and compassion. Varadhappa screamed in fury: Fools! How dare you bypass my immense fortune to bestow this supreme civic honor upon a ragged pauper? The village elder replied with unshakeable dignity: Naicker! Just as an envious, resentful soul can never possess genuine, blessed prosperity (AzhukkaaR udaiyaankaN aakkam poanRu), so a human being devoid of moral character and upright conduct can never attain true spiritual stature, reverence, or honor in the eyes of God and man! (Illai ozhukkam ilaankaN uyarvu). Stripped of respect, the rich magnate slunk away into the shadows.