திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 32

கிராமத்து உழவர் மாரிமுத்து, ஒவ்வொரு ஆண்டும் பருவமழை தொடங்குவதற்கு முன்பே, தன் சொந்த உழைப்பால் வயல்வெளி ஓடைக் கடக்கும் பாதையில் பெரிய கருங்கற்களை வரிசையாக அடுக்கிப் பாதை அமைப்பது வழக்கம்; இதனால் மழைக்காலத்தில் ஊரின் மாட்டு வண்டிகள் சேற்றில் சறுக்காமல் எளிதாக ஏறும்; பள்ளிக்குச் செல்லும் சிறு குழந்தைகளும் நனையாமல் அக்கரை செல்வார்கள். அந்த அறச்செயல் ஊராரிடம் அவனுக்குப் பெரும் நற்பெயரையும் மரியாதையையும் பெற்றுத் தந்தது (அறத்தினூஉங்கு ஆக்கமும் இல்லை). ஆனால் இந்த ஆண்டு, 'இன்னும் மழைக்கு நேரம் இருக்கிறது, எனக்கென்ன அவசரம்?' என்று சோம்பேறித்தனத்தாலும் அலட்சியத்தாலும் அந்தத் தர்மப் பணியைச் செய்யாமல் முற்றிலும் மறந்துவிட்டான் (அதனை மறத்தலின்). எதிர்பாராதவிதமாக அன்றிரவே பெருமழை கொட்டித் தீர்த்தது; மறுநாள் விடியலில் மாரிமுத்து தன் ஆறு மாத உழைப்பின் அறுவடை நெல் மூட்டைகளை மாட்டு வண்டியில் ஏற்றி வந்தபோது, கற்கள் அடுக்கப்படாத அந்த ஓடைச் சேற்றில் அவனது வண்டிச் சக்கரம் ஆழமாகப் புதைந்து முறிந்தது! நடு ஓடையில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓட, அவனது மொத்த நெல் மூட்டைகளும் வெள்ளத்தில் நனைந்து பாழாயின; பிறர் வண்டிகளும் சிக்கி மக்கள் தவித்தனர். மாரிமுத்து கண்ணீர் விட்டு அழுதான்: 'அறத்தைச் செய்தபோது எனக்கு நன்மையும் பாதுகாப்பும் கிடைத்தது; ஆனால் அந்த அறத்தை அலட்சியமாக மறந்ததால் என் ஒட்டுமொத்த உழைப்பும் பாழாகிப் பேரழிவைச் சந்தித்தேன்' (மறத்தலின் ஊங்கில்லை கேடு) என்று தர்மத்தின் இன்றியமையாமையை உணர்ந்தான்!

Every autumn before the onset of the torrential monsoon, peasant farmer Marimuthu dutifully hauled flat granite stones to construct a raised ford across the rushing irrigation stream. Because of his selfless labor, the village harvest carts crossed without slipping into deep mud, and school children walked safely across without soaking their satchels. This noble habit earned him immense goodwill, good health, and prosperous seasons (ARatthinooungu aakkamum illai). However, that season, distracted by complacency and indolence, he postponed the task: Why rush? The rains are still weeks away! He forgot his sacred annual duty entirely (Adhanai maRatthalin). Suddenly, a cloudburst struck overnight. At dawn, as Marimuthu drove his heavily laden bullock cart carrying his entire year's paddy harvest, the wooden wheels sank axle-deep into the unpaved muddy creek-bed and snapped. Trapped in the rising floodwaters, his grain sacks soaked and fermented into ruin before his eyes, blocking other stranded farmers. Weeping over his ruined livelihood, Marimuthu lamented: Practicing virtue was my greatest shield and blessing; but neglecting and forgetting that virtue has brought utter destruction upon my own head! (MaRatthalin oongillai kaedu).