திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 33

கிராமத்து நெசவாளர் கந்தனோடு சந்தைக்கு நடந்து சென்றால் நேரம் கூடுதலாகிவிடும் என்பது அவனது நண்பர்களுக்குத் தெரியும்; ஏனென்றால் போகும் வழியெல்லாம் அவனது கண்கள் பிறருக்கு உதவும் வாய்ப்புகளையே தேடும்! அன்றைய பயணத்திலும், குறுகிய வாய்க்கால் பாலத்தில் விழுந்து கிடந்த தென்னை மட்டையை இழுத்து ஓரம் போட்டு வண்டிகளுக்கு வழி செய்தான்; தொடக்கப் பள்ளி வளைவில் குழாயிலிருந்து தண்ணீர் வீணாகாமல் இருக்கக் கவிழ்ந்து கிடந்த வாளியை நிமிர்த்தி வைத்தான்; டீக்கடை வாசலில் தள்ளாடிய முதியவரின் விறகுச் சுமையைத் தூக்கித் தலையில் வைத்து உதவினான். அவனோடு வந்த நண்பன் வடிவேலு சிரித்தான்: 'கந்தா! உன்னிடம் பெரிய கோடீஸ்வரனின் செல்வமா இருக்கிறது? நீயோ ஒரு கூலி நெசவாளி! ஏன் போகும் வழியிலெல்லாம் இப்படி நின்று நின்று தர்மம் செய்கிறாய்? உன்னோடு நடந்தால் சந்தையே முடிந்துவிடும் போலிருக்கிறதே!' என்றான். சந்தை வாசலை அடைந்த போது, கந்தனின் இரண்டு கைகளிலும் காய்கறிப் பைகள் நிறைந்திருந்தன; ஆனாலும் வழியில் கிடந்த ஒரு கூரிய முட்கிளையைத் தன் காலால் பக்குவமாகத் தள்ளி ஓரம் சேர்த்துவிட்டுத்தான் சந்தைக்குள் நுழைந்தான்! கந்தன் புன்னகையோடு கூறினான்: 'நண்பா! பெரிய செல்வந்தனான பிறகே தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை; நமக்கு இயன்ற வழிகளில் (ஒல்லும் வகையான்), இடைவிடாமல் (ஓவாதே), வாய்ப்புக் கிடைக்கும் இடங்களிலெல்லாம் (செல்லும்வாய் எல்லாம்) நற்செயல்களைச் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்' என்றான். வடிவேலு அவனது உயர்ந்த உள்ளத்தை மெச்சித் தானும் வழியில் உதவத் தொடங்கினான்!

Walking to the weekly district bazaar alongside artisan weaver Kandan always took twice as long, a fact well known to his companions. As they set out along the canal ridge, Kandan dragged a heavy fallen palm frond out of the cart path; outside the primary school turn, he set an overturned brass pail upright beneath a leaking public tap to conserve potable water; and outside the tea stall, he rushed to assist a frail elder lifting a heavy bundle of firewood onto his head. His impatient companion Vadivelu chuckled in mild annoyance: Kandan, you are just a humble wage-earning handloom weaver, not a royal millionaire! Why do you obsessively stop at every corner looking for good deeds to perform? At this rate, the market will close before we even buy our salt! Reaching the crowded bazaar gates with heavy shopping sacks in both hands, Kandan noticed a thorny acacia branch lying where barefoot pilgrims walked; using his foot, he carefully swept the thorns off the path into the hedge before stepping through the archway. Kandan smiled warmly: Brother Vadivelu! One does not need imperial treasuries to serve Dharma; through whatever humble means we possess (Ollum vakaiyaan), without interruption (Oavaadhae), wherever and whenever an opportunity presents itself (Sellumvaai ellaam), we must perform good deeds as naturally as breathing! Touched by his sincerity, Vadivelu embraced the discipline of everyday virtue.