திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 66

மன்னன் ராஜேந்திர சோழனின் அரசவையில், பாரெங்கும் புகழ்பெற்ற ஆஸ்தான இசை வித்வான் கல்யாணராமன், தன் தங்க இழை யாழை மீட்டி, தேவலோக ராகங்களை வர்ணித்துப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்; அரசவையே அந்த யாழிசையிலும் புல்லாங்குழல் நாதத்திலும் மயங்கி, 'இதை விடப் பேரின்ப இசை அகிலத்தில் வேறு எதுவுமே இல்லை' என்று எழுந்து நின்று கரவொலி எழுப்பியது! மன்னன் கல்யாணராமனுக்கு நவரத்தின மாலையைப் பரிசளித்தான். நிகழ்ச்சி முடிந்து இரவில் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய கல்யாணராமன், திண்ணையில் தன் யாழைத் திறந்து மீண்டும் தீவிரமாகப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்கினார். அப்போது அவரது இரண்டு வயதுப் பெண் குழந்தை தமிழரசி, குட்டிப் பாவாடை கட்டிக்கொண்டு தத்தித் தத்தி ஓடிவந்து, தந்தையின் யாழ் நரம்புகளில் தன் பிஞ்சுக் கையை வைத்துத் தட்டி, 'அப்பா... தாத்தா... பூ... வாப்பா!' என்று கொஞ்சி மழலை மொழியில் பாடினாள் (தம் மக்கள் மழலைச்சொல்)! அந்த மழலையைக் கேட்ட அடுத்த கணம், கல்யாணராமன் தன் கைகளிலிருந்த நவரத்தின யாழை அப்படியே கீழே வைத்துவிட்டு, மகளை வாரி மார்போடு அணைத்துக் கண்களில் நீர் மல்கப் பரவசத்தில் ஆழ்ந்தார்! அவரது மனைவியிடம் மெய்சிலிர்த்துச் சொன்னார்: 'அரண்மனையில் புல்லாங்குழலும் வீணையும் தான் உலகின் தலைசிறந்த இனிமை என்று தம்பட்டம் அடித்தார்கள் (குழல்இனிது யாழ்இனிது என்ப); ஆனால் தன் சொந்தக் குழந்தையின் மழலை மொழியைக் கேட்டு அதன் தேவாமிர்தத்தை ருசிக்காத அப்பாவிகள்தான் அப்படிக் கூறுவார்கள்! என் மகளின் இந்த ஒற்றை மழலைச் சொல்லுக்கு முன்னால் மூவுலகத்து இசைக் கருவிகளின் இசையும் வெறும் தூசியாகும்!' என்றார்!

In the grand court of Emperor Rajendra Chola, imperial court virtuoso Kalyana Raman plucked his gold-inlaid veena and breathed into a rare red-sandalwood flute, weaving heavenly ragas of such celestial perfection that the entire assembly rose in roaring standing ovation, declaring that no sweeter melody existed in the universe. The emperor draped a garland of raw diamonds over the maestro's shoulders. Returning late at night to his private verandah, Kalyana Raman tuned his seven-stringed instrument to practice once more. Just then, his two-year-old daughter Thamizharasi toddled out in her tiny silk skirt, patted the resonant gourd with her chubby palm, and piped in a sweet, lisped giggle: Appa... thaatha... poo... vaappa! (Tham makkaL mazhalaichchol). The moment those innocent syllables echoed in the quiet room, the maestro gently laid down his priceless diamond-studded lute, scooped his daughter into his arms, and wept tears of transcendent ecstasy. Turning to his wife, he confessed with a trembling voice: In the royal court, blind scholars declare that the bamboo flute and seven-stringed lute are the supreme music on earth (Kuzhalinidhu yaazhinidhu enba); but only those unfortunate souls who have never heard the divine babble of their own child could ever say so! Before the sweet lisp of my baby girl, all the musical instruments of heaven and earth are mere dry wood!