திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 67

கிராமத்து எளிய தபால்காரர் வேதநாயகம், கிழிந்த வேட்டியும் உடைந்த செருப்பும் அணிந்து, மழை வெயில் பாராமல் சைக்கிள் மிதித்துத் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு பைசாவையும் சேமித்தார். சுற்றத்தார் சிலர் அவரிடம், 'வேதநாயகம்! உனக்கு வீடு கட்டத் தெரியவில்லை, நிலம் வாங்கத் தெரியவில்லை, பணத்தையெல்லாம் இப்படி வீணாகப் புத்தகங்களுக்கும் கல்விக்குமே செலவழிக்கிறாயே!' என்று கேலி செய்தனர். வேதநாயகம் சத்தமின்றித் தன் மகன் இளங்கோவைச் சிறந்த நூலகங்களுக்கும் குருகுலங்களுக்கும் அனுப்பி, நீதி, வானியல், தத்துவக் கலைகளில் ஆழமான கல்வி கற்பித்தார். பதினைந்து ஆண்டுகள் கழிந்தன; தலைநகரில் தமிழ்நாட்டின் ஐந்நூறு தலைசிறந்த பேரறிஞர்களும் மன்னரும் கூடிய பெரும் பண்டித சபை கூடியது; அங்கே நாட்டின் கடுமையான பஞ்சத்தைத் தீர்க்கும் நீர்ப் பாசனத் திட்டம் மற்றும் அறநெறிச் சட்டங்கள் பற்றிய விவாதம் நடந்தது. அந்தப் பேரவையில், வேதநாயகத்தின் மகன் இளங்கோ எழுந்து நின்று, கம்பீரமான தமிழ் மொழியில், கூரிய வரலாற்று ஆதாரங்களோடும் வானியல் சாஸ்திரங்களோடும் வாதங்களை முன்வைத்து, சபையின் தலைமை ஆசனத்தில் இருந்த பழுத்த ஞானிகளையே மெய்சிலிர்க்க வைத்தார்! மன்னன் எழுந்து வந்து இளங்கோவின் கரங்களைப் பற்றி, சபையின் தலைமை முதன்மை ஆசனத்தில் அமர வைத்து 'மகா பண்டிதர்' பட்டமளித்தான் (அவையத்து முந்தி இருப்பச் செயல்)! கூட்டத்தின் பின் வரிசையில் கிழிந்த துண்டோடு நின்ற வேதநாயகத்தின் கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. ஊர் மக்கள் வியந்து போற்றினர்: 'தன் மகனுக்குப் பொன்னையும் நிலத்தையும் சேர்த்து வைப்பது தந்தையின் கடமை அல்ல; கற்றறிந்த பேரறிஞர்களின் சபையில் தன் மகன் முதன்மையாகத் தலைநிமிர்ந்து நிற்கும்படி கல்வியறிவை ஊட்டுவதே ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குச் செய்யும் தலையாய உயரிய நன்மையாகும்!' (தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி) என்று தர்மத்தின் வெற்றியை வணங்கினர்!

Village rural postman Vedhanayagam rode his squeaking bicycle through torrential rains and scorching heat in tattered sandals, starving himself to save every hard-earned copper. Earthly relatives mocked him endlessly: Vedhanayagam! You buy no farmland, build no brick house, and squander every coin on expensive manuscripts and tutors! Vedhanayagam remained silent, purchasing ancient treatises on engineering, statecraft, and astronomy for his brilliant young son Ilango. Fifteen years later, King Sundarapandiyan convened the Grand Imperial Academy of five hundred foremost scholars to resolve a devastating statewide drought through canal engineering and ethical jurisprudence. Standing amidst white-bearded sages, young Ilango delivered an electrifying, mathematically flawless thesis, harmonizing classical irrigation texts with modern hydrology with breathtaking eloquence. The monarch rose from the throne, clasped Ilango's hands, and seated the youth on the academy's foremost presidential dais, conferring the title of Supreme Scholar (Avaiyaththu mundhi iruppach cheyal)! Standing in the rear gallery with his worn cotton towel, Vedhanayagam wept in transcendent joy. The community proclaimed: Bequeathing gold or acres is not a father's true duty; lifting his son to sit foremost among the wisest minds of the land through deep learning is the supreme, immortal boon a father confers on his child! (Thandhai maqaRkaaRRum nandRi).