திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 61

நிலக்கிழார் ரத்தினவேலு, தன் வாழ்நாளில் அறுபது கிராமங்களின் நிலங்களையும், நவரத்தினக் கருவூலங்களையும் தன்வசமாக்கிப் பெருமிதத்தோடு வாழ்ந்தார்; ஆனால் அவரது ஒரே மகன், சூதாட்டத்திலும் குடிவெறியிலும் மூழ்கித் தந்தையின் சொத்துக்களை அழித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள், அதே கிராமத்தில் ஒரு துண்டு நிலத்தில் வாழும் எளிய உழவர் சுந்தரத்தின் வீட்டிற்கு ரத்தினவேலு சென்றார்; அங்கே சுந்தரத்தின் பதினான்கு வயது மகன் செழியன், தன் தந்தையின் வேப்ப மரத்தடியில் அமர்ந்து திருக்குறளின் பொருள் உணர்ந்து, ஊர்ப் பெரியவர்களுக்கு நீதி நூல்களை விளக்கிக் கூறிக் கொண்டிருந்தான்; அவனது சொல்லிலும் செயலிலும் பொங்கிய தன்னடக்கத்தையும், கூரிய மெய்யறிவையும், பிறருக்கு உதவும் கருணையையும் கண்டு ஊரே அவனைக் கொண்டாடியது (அறிவறிந்த மக்கட்பேறு)! ரத்தினவேலுவின் நெஞ்சம் பொறாமையிலும் துயரத்திலும் வெடித்தது; அவர் சுந்தரத்தின் கைகளைப் பிடித்து அழுதார்: 'சுந்தரம்! அறுபது கிராமங்களின் நிலங்களும், தங்கக் குவியல்களும் என்னிடம் இருந்தும் நான் பரம ஏழையாக நிற்கிறேன்; ஆனால் நல் ஒழுக்கமும் அறிவும் நிறைந்த இந்த அருமையான மகனைப் பெற்ற நீதான் இந்த உலகத்தின் மிகப்பெரிய பணக்காரன்!' என்று ஒப்பாரி வைத்தார். சுந்தரம் மென்மையாகக் கூறினார்: 'ஐயா! மனிதன் இவ்வுலகில் பெறக்கூடிய எல்லாப் பேறுகளிலும், அறிய வேண்டிய நல்லறிவை உணர்ந்த சிறந்த நற்பிள்ளைகளைப் பெறுவதைத் தவிர, மேலான பெரும் பாக்கியம் வேறு எதுவுமே இல்லை!' (பெறுமவற்றுள் யாமறிவது இல்லை அறிவறிந்த மக்கட்பேறு அல்ல பிற). ரத்தினவேலு உண்மைச் செல்வத்தைப் புரிந்துகொண்டார்!

Feudal landlord Rathinavelu owned vast tracts across sixty villages along with iron vaults overflowing with rubies and sapphires; yet his only son was a reckless gambler who squandered fortunes in tavern brawls, heaping disgrace upon the family. One afternoon, Rathinavelu passed the modest mud homestead of plowman Sundaram. Under the shade of a neem tree, Sundaram's fourteen-year-old son Sezhiyan sat reading ancient ethical treatises, explaining justice, truth, and community duty to assembled village youth with breathtaking clarity, humble composure, and dazzling wisdom (ARivaRindha makkatpaeRu). Overwhelmed by remorse and grief, Rathinavelu grasped Sundaram's calloused hands with tears streaming down his face: Sundaram! I possess treasure houses of emeralds and six dozen villages, yet I stand as the most wretched pauper on earth; whereas you, blessed with this morally enlightened and brilliant son, are the true sovereign of the world! Sundaram replied with serene humility: Noble landlord! Of all the treasures and acquisitions a human being can ever gain in this lifetime, we know of no greater supreme blessing than the gift of wise, virtuous children! (PeRumavattRuL yaamaRivadhillai aRivaRindha makkatpaeRal piRa).