திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 69

விதவைத் தாய் மரகதம் அம்மாள், தன் இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்து, ஊரில் வீடுகள் தோறும் நெல் குத்தியும், மாவு அரைத்தும், பாத்திரம் துலக்கியும் கூலி வேலை செய்து தன் ஒரே மகன் செழியனை வளர்த்தாள். செழியன் படித்துப் பட்டம் பெற்றுப் பெரிய நீதிபதியாக உயர்ந்தான். ஒரு நாள், மாவட்டத்தின் தலைநகரில் உள்ள பெரும் பொது அரங்கில், ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடி நின்ற விழாவில், அவ்வூர் ஆட்சியரும் மூத்த நீதிபதிகளும் செழியனை மேடைக்கு அழைத்து, 'செழியன் ஒரு காசுகூடக் கையூட்டு வாங்காத மாபெரும் நீதிமான்! தன் சொந்த வருமானத்தில் ஏழை அநாதைக் குழந்தைகளுக்கு ஐந்து இலவசப் பள்ளிகளையும் மருத்துவமனையையும் கட்டித் தந்த ஒப்பற்ற தர்மசீலன், மகத்தான உத்தம சான்றோன்!' என்று ஒருமித்த குரலில் போற்றிப் பொன்னாடை போர்த்தினர் (தன்மகனைச் சான்றோன் எனக்கேட்ட)! சபையின் கடைசி மூலையில், கந்தல் புடவையோடு நின்றிருந்த தாய் மரகதத்தின் நெஞ்சம் விம்மித் தணிந்தது; அவளது கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாக ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்து மார்பை நனைத்தது! அருகில் நின்ற பெரியவர் ஒருவர் கேட்டார்: 'அம்மா! மகனைப் பெற்றெடுத்த நாளில் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விடவா இப்போது சந்தோஷப்படுகிறாய்?' மரகதம் கைகூப்பித் தேம்பினாள்: 'ஐயா! பிரசவ வேதனை தாண்டி அவனைப் பெற்றெடுத்து என் கைகளில் ஏந்திய அந்த விநாடியில் நான் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விட, இன்று இந்த அகிலத்து அறிஞர்களும் பொதுமக்களும் என் மகனைத் தர்மநெறி தவறாத சான்றோன் என்று போற்றுவதைக் கேட்கும் இந்த நொடியில் என் தாய்மை அடையும் பேரானந்தத்திற்கு அளவேயில்லை!' (ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும்) என்று மெய்சிலிர்த்தாள்!

Widowed in her youth, humble mother Maragadham Amma endured thirty years of grinding manual labor—pounding paddy, grinding flour, and scouring iron pots in village kitchens—to nourish and educate her only son, Sezhiyan. Rising through fierce dedication, Sezhiyan became the region's chief magistrate. At a massive public convocation in the civic hall, the governor and supreme justices summoned Sezhiyan to the stage, honoring him before thousands: Magistrate Sezhiyan is an incorruptible pillar of justice who has never touched a tainted coin, and who has built five free residential academies for destitute orphans from his personal income—a truly sublime, peerless noble soul! (Thanmahanai saandRoan enakkaetta). Standing in the shadow of a rear pillar in her faded cotton saree, Maragadham's chest heaved with profound emotion as streams of luminous tears bathed her wrinkled cheeks. An elder seated nearby remarked: Mother, are you happier today than on the day you brought him into the world? Maragadham folded her trembling palms: Noble sir! On the day I endured labor pangs and held his tiny crying body in my arms, my joy was immense; but hearing the wisest minds of the land proclaim my son a noble, righteous soul (EanRa pozhudhin peridhuvakkum) fills my soul with a celestial ecstasy beyond anything in this mortal universe!