திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1293

நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, தன் மெலிந்த உடலைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, பிரிவுத் துயரால் துவண்டுபோன உன்னை உன் நெஞ்சமே கைவிட்டுவிட்டதே என்று கூறிய முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சோடு கொண்ட வேதனையை உரைத்தாள். "அத்தை, என் நெஞ்சமே! துன்பத்தில் இருக்கும் என்னை விட்டுவிட்டு நீ உன் விருப்பப்படியே காதலரைப் பின் தொடர்ந்து செல்வது, 'துன்பத்தால் கெட்டுப் போனவர்களுக்கு உலகில் நண்பர்கள் எவரும் இல்லை' என்ற பழமொழியை மெய்ப்பிக்கத்தானோ (கெட்டார்க்கு நட்டார்இல் என்பதோ நெஞ்சேநீ பெட்டாங்கு அவர்பின் செலல்)? என் நெஞ்சமே எனக்குத் துரோகம் செய்கிறது" என்றாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டி எடுத்தார்.

Tying knots of colored woolen yarns upon the upright loom frame in the carpet atelier, young artisan Poongodi sighed heavily as she looked down at her frail, wasted frame. Resting her iron knotting hook upon the wooden bench, Poongodi lamented her heart's disloyalty to her elder aunt, Ponnammal, who had noticed how her inner spirit seemed entirely detached from her physical suffering: "Aunt, O my heart! Is it solely to validate that cruel worldly adage which declares that 'those ruined by misfortune have no loyal friends' that you abandon me in my devastation and follow your own selfish desires to chase endlessly after my absent husband (கெட்டார்க்கு நட்டார்இல் என்பதோ நெஞ்சேநீ பெட்டாங்கு அவர்பின் செலல்)? Even my own internal soul deserts me when I am broken!" Ponnammal trimmed the uneven woolen pile neatly using heavy curved iron shears. Sweeping the fallen yarn clippings from beneath the loom frame with a palm broom, she cleared the workspace.