திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 339

முதிய படைவீரன் வேலுச்சாமி, முதுமை காரணமாகத் தன் உடல் தளர்ந்து மரணம் நெருங்குவதைக் கண்டு, 'ஐயோ! மரணத்திற்குப் பின் எல்லாம் இருண்டு போய்விடுமோ' என்று கடுமையான மரண பயத்தால் நடுங்கினான்; இரவுகளில் தூக்கமின்றித் தவித்தான். அவனது நிலையை அறிந்த துறவி சச்சிதானந்தர், அந்தி மாலையில் அவனது கட்டிலருகே வந்து அமர்ந்து கனிவோடு கேட்டார்: மாறவர்மா! பகல் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்து உடலும் கண்களும் சோர்ந்துபோகும் போது, இரவில் தூங்குவதற்குக் கட்டிலில் படுக்க நீ அஞ்சுகிறாயா? இல்லை, அமைதியாகத் தூங்கவே விரும்புகிறாய் அல்லவா? பின்னர் இரவின் தூக்கம் முடிந்து விடியற்காலையில் புத்துணர்ச்சியோடு கண்விழிப்பது போலத்தானே ஒவ்வொரு நாளும் தொடங்குகிறது! அதேபோலத்தான், மரணம் என்பது சோர்வுற்ற ஆன்மா கொள்ளும் ஓர் அமைதியான உறக்கம்; அடுத்த பிறவி என்பது அந்த உறக்கத்திலிருந்து காலைப் பொழுதில் விழித்தெழுவதைப் போன்றதே; இது இயற்கையான சுழற்சி, இதற்கு அஞ்சத் தேவையில்லை என்றார். வேலுச்சாமி மரண பயம் நீங்கிப் புன்னகையோடு அமைதியடைந்தான்.

In his fading years, veteran soldier Veluchamy was gripped by a suffocating terror of mortality, lying awake at night trembling at the thought of death as an abyss of eternal darkness. Visiting his bedside at twilight, the enlightened sage Sachidanandar spoke with tranquil warmth: Veluchamy, when you return exhausted from a long day of heavy labor in the sun, do you dread lying down upon your bed to sleep? No; your weary body embraces the rest. And when the night passes and the golden morning sun rises, you naturally open your eyes, refreshed and renewed for another day. Behold the cosmic truth: death is simply the weary soul sinking into a deep, peaceful slumber after a long earthly journey; and rebirth is the soul waking up at dawn into a fresh morning of new experience. It is the eternal, gentle rhythm of existence. Stripped of all fear, Veluchamy smiled in profound peace.