திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 333

வணிக நண்பர்களான குணசீலனுக்கும் சோமசுந்தரத்திற்கும் எதிர்பாராத ஒரு வாணிபத்தில் தலா பத்தாயிரம் பொற்காசுகள் பெருலாபமாகக் கிடைத்தன; குணசீலன் சிறிதும் தாமதிக்காமல், அந்தப் பொன்னைக் கொண்டு தன் கிராமத்தில் ஒரு வற்றாத பாசன ஏரியை வெட்டி, இலவச மருத்துவச் சாலையையும் அமைத்து ஏழை எளியோருக்கு அன்னதானம் செய்தார். ஆனால் சோமசுந்தரமோ, தர்மங்களை வயதான காலத்தில் செய்யலாம் என்று பொற்காசுகளை ஆழமான நிலவறை இரும்புப் பெட்டகத்தில் பூட்டி வைத்தார். சில ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட அரசியல் கலகத்திலும் கொள்ளையிலும் சோமசுந்தரத்தின் பூட்டிய பொன் முழுவதும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு, அவர் வறுமையில் தவித்தார். ஆனால் குணசீலன் வெட்டிய ஏரியோ ஆயிரக்கணக்கான உழவர்களின் குடும்பங்களுக்குத் தலைமுறை தலைமுறையாக நீரும் உணவும் தந்து நிலைத்து நின்றது. குணசீலன் கூறினார்: தம்பி! செல்வம் எவரிடமும் நிலைத்து நிற்காது; அது கையில் இருக்கும்போதே உடனடியாக நிலைத்து நிற்கும் தர்மங்களைச் செய்துவிட வேண்டும் என்றார்.

Two trading partners, Gunaseelan and Somasundaram, each made an unexpected windfall of ten thousand gold sovereigns from a spice venture. Gunaseelan immediately mobilized stonecutters and laborers, using his share to excavate a perennial irrigation reservoir for five drought-stricken villages, establishing a free herbal infirmary and planting mango groves along the public highway. In contrast, Somasundaram hoarded every single coin inside subterranean iron strongboxes, telling himself: I will enjoy the wealth first and perform noble charities in my late seventies. Within four years, a sudden border insurrection and bandit raid breached Somasundaram's estate, stripping his vaults bare and leaving him penniless without a single good deed to his name. Meanwhile, Gunaseelan's reservoir sustained thousands of farming families across generations. Gunaseelan comforted his friend: Wealth has a transient, slippery nature; the very moment it arrives in your hands, convert it immediately into immortal deeds of virtue.