திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 334

இளைஞன் கதிரவன், தன் இளமைப் பருவத்தின் அருமையை உணராமல், நண்பர்களுடன் தினமும் சூதாடியும் வெட்டிப் பேச்சுகள் பேசியும் நாட்களை வீணடித்து வந்தான்; 'இன்றைக்கு ஒரு நாள் ஓடிப்போய்விட்டது, நாளைக்குப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்' என்று அலட்சியமாகச் சிரித்தான். இதனைக் கண்ட மூத்த மரத் தச்சரான வெள்ளைச்சாமி, மரப்பட்டறையில் ஒரு பெரிய மரத்தடியை ரம்பத்தால் அறுத்துக் கொண்டிருந்த தன் தொழிலாளியைக் கதிரவனுக்குச் சுட்டிக்காட்டினார்: கதிரவா! ரம்பத்தின் ஒவ்வொரு இழுப்பும் அந்த மரத்தின் கனத்தை அறுத்துக் குறைத்துக் கொண்டே இருப்பதைப் பார்! வாழ்க்கையை உணர்ந்து பார்க்கும் ஞானிகளுக்கு, 'நாள்' என்பது சாதாரணமாகக் கடந்து செல்லும் காலம் அல்ல; அது மனிதனின் வாழ்நாளை நாளுக்கு நாள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அறுத்துக் குறைத்துக் கொண்டே செல்லும் கூரிய வாளாகும்; உன் வாழ்நாள் முழுமையாக அறுபட்டு முடிவதற்குள் விழித்துக் கொண்டு நல்வழியில் செயல்படு என்றார். கதிரவன் காலம் வீணாவதை உணர்ந்து திருந்தினான்.

Blind to the precious brevity of youth, a young man named Kathiravan squandered his mornings gambling on porch steps and gossiping in taverns, laughing casually: Ah, another day has slipped away; we will start serious work tomorrow! Observing his thoughtless waste of time, master woodcrafter Vellaisamy invited the youth into his timber yard, pointing to an artisan steadily pulling a two-man saw through a massive sal trunk. Kathiravan, watch closely! With every rhythmic pull of that iron blade, another inch of that ancient timber is severed forever. To the wise who truly understand the impermanence of existence, what common folk call a 'day' is not an innocent measure of amusement—it is a relentless, razor-sharp saw daily cutting away another portion of your mortal breath. Awaken before the final stroke fells your life's trunk! Shaken by the revelation, Kathiravan cast aside his dice and embraced purposeful labor.