திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 335

செல்வந்தர் தனபால், தன் ஊரில் ஐநூறு ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு இலவசக் கல்வி மற்றும் உணவு தரும் அறக்கட்டளையைத் தொடங்குவதற்காக ஒரு தர்ம உயில் தயாரித்து வைத்திருந்தார்; ஆனால், 'அடுத்த மாதம் பார்த்துக் கொள்ளலாம், அடுத்த ஆண்டு கையெழுத்திடலாம்' என்று பல ஆண்டுகளாக அதைத் தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டே வந்தார். ஒருநாள் இரவில் திடீரென அவருக்குக் கடுமையான நெஞ்சுவலியும் பக்கவாதமும் தாக்கியது; நாக்கு குழறிப் பேச முடியாமல் போனதுடன், மரணத்தின் இறுதி விக்கல் தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டு மேல்நோக்கி எழுந்தது. பதறிப்போன தனபால், அந்த தர்மப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திடத் தன் நடுங்கும் கைகளால் இறகுப் பேனாவை எடுக்க முயன்றார்; ஆனால் விரல்கள் மரத்துப்போய் பேனா கீழே விழுந்தது; கையொப்பமிட முடியாமலேயே அவரது உயிர் பிரிந்தது; பேராசை பிடித்த உறவினர்கள் அந்தச் சொத்தை அபகரித்துக் கொண்டனர். பெரியவர்கள் கூறினர்: பேச முடியாமல் நாவடைத்து இறுதி விக்கல் வருவதற்கு முன்பாகவே, உயிருள்ளபோதே நல்ல அறச்செயல்களை விரைந்து செய்துவிட வேண்டும் என்ற பாடம் ஊருக்கு உணர்த்தப்பட்டது.

A wealthy merchant named Dhanapal had long drafted a legal charter to endow an academy and free kitchen for five hundred destitute orphan children. Yet, year after year, he procrastinated: I have plenty of time; I will sign the conveyance next month, or perhaps after my next trading voyage. One sudden evening, an acute cardiovascular spasm paralyzed his frame. Lying on his satin mattress, his tongue seized up, rendering speech impossible, while the harsh, spasmodic death-hiccup began to rattle violently in his throat. Panicked and weeping in helpless clarity, Dhanapal reached with trembling, fading fingers toward the reed pen on the nightstand to execute the endowment; but before the nib touched parchment, the pen slipped to the floor and his breath failed. His rapacious relatives instantly divided the estate among themselves, leaving the orphans with nothing. The town elders reflected: Before the choking gasp of final death paralyzes your tongue and breath, eagerly hasten forward and execute your virtues while your pulse is strong.