திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 78

செல்வந்தர் சோமநாதன், ஊரறிய ஆடம்பரமாகத் திருமணம் செய்து, தன் மாளிகையில் அறுசுவை விருந்துகளையும், விலையுயர்ந்த பளிங்கு அலங்காரங்களையும், தங்க ஆபரணங்களையும் குவித்து வைத்திருந்தார்; ஆனால் அவரது உள்ளத்திலோ மனைவி மீதோ, உறவினர்கள் மீதோ, பணியாட்கள் மீதோ ஒரு துளியும் உண்மையான அன்போ பாசமோ இல்லை (அன்பகத்தில்லா உயிர்வாழ்க்கை). எந்நேரமும் சந்தேகமும், பணக் கணக்கும், கடுஞ்சொற்களுமே அவரது வீட்டில் எதிரொலித்தன; அவரது மனைவி தினமும் கண்ணீர் வடித்துத் தனிமையில் வாடினாள்; பிள்ளைகள் தந்தையைக் கண்டாலே பயந்து நடுங்கி ஓடி ஒளிந்தனர்; அந்தப் பெரிய மாளிகையே ஒரு சுடுகாடு போலப் பாழடைந்து கிடந்தது. ஒரு நாள், கிராமத்துத் தோட்டக்கலை நிபுணர் கந்தசாமியிடம் சோமநாதன் கேட்டார்: 'கந்தசாமி! என் மாளிகையில் இவ்வளவு செல்வம் இருந்தும், ஏன் ஒரு துளிக்கூட மகிழ்ச்சியோ அமைதியோ மலரவில்லை?' கந்தசாமி அவரைப் பாறை நிறைந்த வறண்ட பாலை நிலத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கே சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் நின்ற ஒரு காய்ந்த பட்டமரத்தைக் காட்டினார்: 'ஐயா! இந்த வறண்ட பாறை நிலத்தில் வேர் காய்ந்துபோன பட்டமரம், நீங்கள் எத்தனை குடம் பன்னீரை ஊற்றினாலும் மீண்டும் பச்சைத் தளிர் விட்டுப் பூக்க முடியுமா? (வன்பாற்கண் வற்றல் மரந்தளிர்த்தற்று). அதுபோலத்தான், நெஞ்சில் தூய அன்பு இல்லாத மனிதன் எத்தனை கோடி செல்வத்தைக் கொட்டி இல்லறம் நடத்தினாலும், அந்த வாழ்க்கையில் உண்மையான மகிழ்ச்சியும் நன்மையும் ஒருபோதும் துளிர்க்காது!' என்று உண்மையை உரைத்தார். சோமநாதன் தன் கல்நெஞ்சை எண்ணி வெட்கித் தலைகுனிந்தார்!

Aristocrat Somanathan organized an ostentatious wedding celebrated with elephants and fireworks, outfitting his mansion with Belgian crystal, Italian marble, and heavy gold chests. Yet inside his heart, there existed not a solitary ember of genuine empathy, warmth, or tender affection for his wife, his relatives, or his terrified servants (Anbagaththillaa uyirvaazhkkaai). His halls echoed only with suspicion, harsh financial calculations, and biting insults. His neglected wife withered in silent tears, his young children fled in terror whenever his heavy footsteps approached, and his magnificent palace felt like a barren tomb. In deep frustration, Somanathan asked master horticulturist Kandasamy: Why does my grand estate produce only bitterness and despair despite all my millions? Kandasamy led him to a sun-blasted alkaline desert ridge, pointing at a calcified, barkless, dead tree trunk wedged in dry granite: Noble sir! Even if you pour a thousand jars of rosewater and perfume over this sun-baked, rootless timber upon barren rock, can it ever sprout a single fresh green leaf or tender blossom? (VanbaaRkaN vaRRal marandhaLirt thaRRu). Exactly so, an outward household life conducted by a human being whose soul is completely barren of love can never, ever blossom into true joy, peace, or spiritual fruit! Somanathan hung his head in deep remorse.