திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 79

நகரத்து மல்யுத்த வீரனும் பெருஞ்செல்வந்தனுமான விக்ரமன், சந்தன மேனியும், கூரிய விழிகளும், கம்பீரமான தசைக்கட்டும் கொண்ட பேரழகனாகத் திகழ்ந்தான்; கண்ணாடியில் தன் உடலழகைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்ட அவன், வழியில் வீழ்ந்து கிடந்த ஏழைகளையும் பிச்சைக்காரர்களையும் 'அருவருப்பான புழுக்கள்' என்று ஏளனமாக எட்டி உதைத்துச் சென்றான்; அவனது இதயத்தில் ஒரு துளி அன்போ இரக்கமோ இல்லை (அகத்துறுப்பு அன்பிலவர்க்கு). ஒரு நாள், சாலையோரத்தில் இரு கண்களும் பார்வையற்ற முதியவர் தர்மலிங்கம், தள்ளாடும் கால்களோடு நின்று, கையில் இருந்த மண் சட்டியில் ஏழை அனாதைக் குழந்தைகளுக்குக் கஞ்சியைத் தன் கையால் ஊட்டி, தன் போர்வையை ஒரு நடுங்கும் நாய்க்குப் போர்த்தி அரவணைப்பதைக் கண்டான். விக்ரமன் ஏளனமாகச் சிரித்தான்: 'கண்களும் உடம்பும் இல்லாத குருடனே! உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்?' அப்போது அவ்வழியே வந்த அரண்மனை தலைமை மருத்துவர், விக்ரமனின் தோளைப் பிடித்துக் கடுமையான குரலில் கூறினார்: 'விக்ரமா! ஒரு மனிதனுக்கு உள்ளே இருக்க வேண்டிய அகத்து உறுப்பாகிய 'அன்பு' என்னும் ஈரநெஞ்சம் இல்லாவிட்டால், வெளியே அழகாக இருக்கும் உன் கூரிய கண்களாலும், உருக்கு போன்ற கைகளாலும், கம்பீரமான உடலாலும் இந்த உலகத்திற்கு என்ன பயன்? (புறத்துறுப்பெல்லாம் எவன்செய்யும்). பார்வையற்ற இந்த முதியவரின் உள்ளத்தில் அன்பு என்ற அக உறுப்பு இருப்பதால் இவர் மண்ணில் வாழும் தெய்வம்; ஆனால் அக உறுப்பு இல்லாத நீ வெறும் அழகிய பிணம்!' என்று சாட்டையடி கொடுத்தார். விக்ரமன் தன் அகந்தை உடைந்து தலைகுனிந்தான்!

Wealthy champion wrestler Vikraman possessed a breathtakingly sculpted physique—broad marble shoulders, flashing almond eyes, and silken sandalwood skin. Admiring his reflection in polished bronze mirrors, he strutted through town, kicking aside destitute beggars with contempt, considering his physical perfection a license for cruelty. His soul was completely bereft of empathy, warmth, or tender mercy (AgaththuRuppu anbilavarkku). One evening, he encountered sightless elderly monk Dharmalingam, whose withered, trembling frame had no eyesight. Sitting in the dust, the blind elder lovingly fed starving stray orphans from his lone bowl and gently wrapped his coarse woolen shawl around a shivering dog. Vikraman snorted haughtily: Blind cripple! What good are your broken, sightless limbs to this world? The royal chief surgeon, walking behind them, gripped Vikraman's arm with fierce authority: Silence, Vikraman! To a human being who completely lacks the supreme, indispensable inner organ of the spirit—which is loving compassion—of what possible use are all your handsome outward limbs, sharp eyes, and muscular frame? (PuRaththuRup pellaam evan seyyum). This sightless elder is a living saint because his heart beats with the organ of love; while you, without love inside, are nothing more than a decorated, breathing corpse! Vikraman's vanity shattered into dust.