திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 80

மன்னன் வீரபாகு, தன் உடலைத் தங்க நகைகளாலும், பட்டுத் தலைப்பாகையாலும், நவரத்தினக் கிரீடத்தாலும் அலங்கரித்துக் கொண்டு, தன் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து ஆட்சி செய்தான்; ஆனால் அவனது இதயத்தில் மக்கள் மீதோ, ஏழைகள் மீதோ ஒரு துளியும் அன்பு கிடையாது; அரண்மனை வாசலில் பசியால் கருகி விழுந்த முதியவர்களைச் சாட்டையால் அடித்து விரட்ட ஆணையிட்டான்! அதே நேரத்தில், அரண்மனைத் தோட்டத்து எளிய தோட்டக்காரன் சுந்தரம், கிழிந்த வேட்டியோடு இருந்தாலும், தன் பசியைப் பொருட்படுத்தாமல், குளிரில் நடுங்கிய அனாதைக் குழந்தையைத் தன் மார்போடு அணைத்து, தன் தட்டிலிருந்த கடைசிப் பிடி சோற்றை ஊட்டி, தன் போர்வையை அந்தக் குழந்தைக்குப் போர்த்தி அன்பைப் பொழிந்தான் (அன்பின் வழியது உயிர்நிலை)! அப்போது நகர்வலம் வந்த மெய்ஞ்ஞான முனிவர் சதானந்தர், சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மன்னன் வீரபாகுவைப் பார்த்து முகம் சுளித்துவிட்டு, தோட்டத்து சுந்தரத்தின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினார்! மன்னன் கொதித்தெழுந்து கேட்டான்: 'முனிவரே! பேரரசனான என்னை அவமதித்துவிட்டு, இந்தக் கந்தல் துணி தோட்டக்காரனை ஏன் வணங்குகிறீர்கள்?' முனிவர் சாந்தமாகக் கூறினார்: 'மன்னா! உள்ளத்தில் அன்பு கொண்டு பிறருக்காகத் துடிக்கும் இந்தத் தோட்டக்காரனின் உடல்தான் உண்மையில் உயிருள்ள தெய்வீக சரீரம்! ஆனால் நெஞ்சில் அன்பும் கருணையும் இல்லாத உன் உடலானது, எத்தனை நவரத்தின மாலைகளை அணிந்திருந்தாலும், வெறும் எலும்பின் மீது தோலைப் போர்த்தி வைத்திருக்கும் ஒரு நடமாடும் பிணக் கூடு மட்டுமேயாகும்!' (அஃதிலார்க்கு என்புதோல் போர்த்த உடம்பு) என்று மெய்யறிவை உரைத்தார். மன்னன் தன் கர்வமிழந்து சுந்தரத்தின் முன் தலைகுனிந்தான்!

Emperor Veerabaahu draped his towering frame in imperial crimson silks and heavy gold crowns, holding court with icy, unflinching arrogance. Yet his soul was completely dead to human empathy: whenever starving peasants gathered outside the palace gates during drought, he ordered imperial guards to whip them into the gutter. Directly below the parapet, humble royal gardener Sundaram, clad in patched cotton rags, found an abandoned toddler shivering in the ditch. Without hesitation, Sundaram wrapped the child inside his warm vest, fed him the last morsel of his own rice, and sang sweet soothing lullabies with luminous tears in his eyes (Anbin vazhiyadhu uyirnilai). Passing through the palace gardens, enlightened sage Sadhanandhar bypassed the emperor's golden throne and bowed low before the gardener. Outraged, Veerabaahu demanded: Monk! How dare you dishonor the crowned sovereign of the realm to bow before a ragged gardener? The sage replied with fearless serenity: O King! That physical vessel which breathes and beats along the sacred path of compassionate love is truly alive with immortal spirit! But a body devoid of love—no matter how heavily encrusted with imperial diamonds—is nothing more than an animated skeleton wrapped in dry flesh, a walking corpse walking the earth! (Ahdhilaarkku enbudhoal poarttha udambu). Veerabaahu fell to his knees in profound awakening.